V. της Αθηνάς Λαζαρίδου

«Σαν
να
περνούν
γρήγορα
οι ημέρες μου πια
και πιάνω τον εαυτό μου
να γελώ, κι ύστερα λίγο ντρέπομαι γι’ αυτό».

Φουσκώνουν τα λουλούδια στη ροδιά,
τα γόνιμα και τ’ άγονα μαζί.
Γεμίζει απ’ την άνοιξη ανθιά
για φθινοπωρινή συγκομιδή.

Στο χρώμα και τα δυο ειν’ πορφυρά,
το γόνιμο όμως σε κορμό ανθεί,
που στων ετών το πέρασμα βαστά,
κι έχει θωριά πιο μεγαλοπρεπή.

Στο μάζεμα πηγαίνει των ροδιών
η Θίσβη το πρωί με συγγενείς
και φίλους σαν να ‘ταν εορτασμός.

Κατόπιν ήρεμων βηματισμών
στον λόφο φθάνει κι από ‘κει ευθύς
διακρίνεται χαμηλά ο αγρός.

«Θίσβη και Πύραμος», © Αθηνά Χ. Λαζαρίδου (Απρίλης 2017)

Αροθυμία ή το Ω /Αθηνά Χ. Λαζαρίδου

Φορές φορές τα βράδια με σβηστά μάτια θα δεις
κοίτη τ’ αλησμόνητα και τα λησμονημένα
Ίρι του ποταμού, που φαίνεται στο φως λαδής,
και την Αμάσεια με νια να γίνεται ένα.

Απ’ του χαμόγελού της την άκρη γαντζώθηκαν
κειμήλια, τάφοι κι ένας νεκρός πατέρας,
σπίτια – Φαντάσματα και Ψυχές που σπιλώθηκαν,
αθύρματα του Χάρου και Λεβάντες αγέρας.

Γνέφει να σιμώσεις κι ανακάθεται στο χώμα.
Καθισμένοι στο συρματόπλεγμα με την πλάτη
αιχμηρές λεπίδες πληγώνουν γλυκά το σώμα.

Μα ξάφνου σβήνει το γέλιο της από τα χείλη.
Σκύβει την κεφαλή και ξεμακραίνουν οι μνήμες,
δεσμά στα σύρματα μοιάζουν τα μαλλιά στο δείλι.

Άτιτλο της Αθηνάς Χ. Λαζαρίδου

Στη Μήδεια και στη Μαρία

Προτού γεννηθώ, σε μολυβόθωρη σκιά,
χέρια ενώσαμε σ’ ένδειξη συμφωνίας.
Θηλυκό πρόσημο για μερική λευτεριά
και το φόρεμα του φύλου της εντεκνίας.

Κι ήρθε ο καιρός του πολέμου των συμβόλων,
τότε που ξεσπάθωσαν οι διχογνωμίες.
Φιγούρα ένδοξη εγείρει αξιώσεων,
δικαιώνεται κοινωνικώς με μαγείες.

Η υπέραγνη με νουθετεί να τη θύσω,
απ’ το κοινωνικό σώμα θ’ αυτομολήσω,
λέει, εάν παράφορα φιλοδοξήσω.

Στον καθρέφτη ξύπνια τα βράδια ίσως να δω,
αν τύχει, τα όνειρά μου να παίζουν κρυφτό,
τότε μαζί με τα σύμβολα πικρογελώ.

Αρχός Τέλους της Αθηνάς Χ. Λαζαρίδου

Γυμνοβασία στ’ άγονα
μέρη τ’ ακατοίκητα
προς τα όρη τα μεγάλα 
νεκύων στιχάρια,
κρόσσια πετραχηλίων ,
ένστικτα αντί τροφής
σκοτεινών μηρυκασμών
θανής της μοναδικής .
Ψύχω μετ’ ολοφυρμών.

Φέρουσα γαία γυνή
βαστούσα εξ ομφαλού
με ύβρεως επίκληση
ευλογεί την εξ όρου,
«Τ’ ανάκλαυμά σου, γυνή,
κλήρος του απογόνου,
ημών η συνάντηση
το κληρωτό του κόσμου».
Ροφούμαι υπό χαρτών .

Κεκοινολόγημαί σοι,
αρχός ημών ηκούσθην.