Νηπιοβαπτισμός (απόσπασμα)

VII
Στον κουρνιαχτό και την πίκρα
διορθώνω τα λάθη μου.
Είναι μια νοητή  ερωτική πράξη
χωρίς σπασμούς
χωρίς φόβο και πόθο
χρήσιμη σαν την πραότητα
της προσευχής.

VIII
Δεν πνίγεσαι μέσα στα κύματα.
Είναι πολλοί οι προορισμοί
πνιγμού των ναυαγών.
Ένας πνίγεται στο λόγο
άλλος στα όνειρα
άλλος στον ποταμό των αναφιλητών.
Ο τραγικότερος πνιγμός
είναι μέσα στη σιωπή του Θεού.

Η ανεπάρκεια του σώματος

 
Ενδιαφέρουσα ήταν η πλοκή
Μέχρι την προδιαγραμμένη ήττα.
Όλα θεωρητικά βέβαια.
Παλιά ήταν διαφορετικά.
Όλα είχαν πραγματικό νόημα.
Δε γίνονταν στο χαρτί.
Οι λυγμοί ήταν λυγμοί
Τα έργα, έργα.
Τώρα όλα μπορούν να εξαιρεθούν
Ή να αποκατασταθούν
Ή ν' αλλάξουν σειρά
Χωρίς να συμβεί τίποτε.
Όλα ήταν κοντά στην καρδιά.
Τώρα η ανάμνηση
Μένει ευνουχισμένη
Ήχος πνιγμένος
Από το πηγάδι της αλήθειας
Φθάνει σβησμένος
Και προσπαθεί να ξυπνήσει
Το αρχαίο δέος.
Πρέπει η οδύνη να γίνει δράση.
Σχίσματα και πτώσεις
Δολοφονίες των μύθων
Τα φυλετικά προβλήματα
Αγωνίες χλιαρών δεσποινίδων.
Το μαρτύριο μένει απόμερο
Η έμφαση
Δίνεται στο θεατρικό
Η διαλεκτική ακυρώνει
Την μέθοδο των δακρύων.
Πού είναι η θέληση, μια θέληση
Για τον ιδιαίτερο χώρο
του ονείρου
και του γενετήσιου σπασμού.
Να βρούμε το ορόσημο
Πέρα από το σχήμα
Στο μέσα επεισόδιο
του εξευτελισμού.
Να σαρωθούν οι ορολογίες
να αναστηλωθεί η έκσταση
που να διαποτίσει
όλα τα στοιχεία της ζωής
να γίνει ξανά η βρωμιά, βρωμιά
κι' η φτώχεια, φτώχεια
και η σκληρότητα του πλούτου
να ξανασκορπίσει την αφάνταστη
απειλή της
για να φανεί η μαγεία
της αγάπης
και η δύναμη του παραδόξου
γιατί έχουμε ανάγκη
να δοκιμάσουμε ξανά
τη βίαιη αντίδραση των αθώων
μπροστά στους ψυχρούς αγγέλους
που δε γνώρισαν ποτέ την ταπείνωση.
Η βίαιη αντίδραση αυτή
θα σταθεροποιήσει για το μέλλον
μια ζωντανή αγιότητα
καθαρισμένη από τα μιάσματα
των εναρέτων
που με τα ψαλίδια τους
κουτσουρεύουν τη ζωή
όπως οι κηποτεχνικοί
που νομίζουν πως ο Θεός
δεν ξέρει πώς πρέπει
να είναι ένα δέντρο
μονάχα εκείνοι ξέρουν
και του δίνουν σχήμα ποτηριού
οι μαλάκες.
Αχ, έχω μια γλώσσα
που πρέπει να μιλήσω
μ' αυτήν
και που την κινεί
η σκληρότητα
κι' η εκβιαστική
αντανάκλαση της ζωής.
Πρέπει ν' αποφύγω
εμπόδια και καταπακτές
και να σας αποκαλύψω
την εσωτερική κίνηση
της οδύνης.
Ενσαρκώνω τα οράματα
των αναχωρητών
και αγγίζω την πολύπλοκη αγωνία
του θεωρήματος του σταυρού.
Σαπίζω μαζί με το φύλλο
της καστανιάς στον Άθω
και κατεβαίνω στο βυθό του συλλογισμού
να ξεριζώσω το ψέμα.
Αυτοσχεδιάζω μάταιες
αποδράσεις, μα η φυγή μου
σπαρταρά στο τοιχογύρι των λέξεων
που περιζώνει την πρόστυχη αυλή
ενός πορνείου.
Τα νεύρα μου τα μπερδεύει
τρόμος και άβυσσος.
Να ανανεώσω τη ζωή. Ναι.
Η ανανέωση της ζωής
Είναι η ανανέωση του καημού
είναι η καθαρότητα
του θαλασσινού χαλικιού
είναι ο χρόνος που τρώει
το κορμί
κι' είναι το κορμί
που μας τρώει
σημάδι και εικόνα
του δήμιου και του αγίου.

Τα οθόνια κείμενα (απόσπασμα)

Διαδόθηκε πως είδαν την Παναγία να υφαίνει
μικρά ράσα για τα παιδιά των σκλάβων.
Κάθεται λένε παράμερα, κάτω από ένα σκίνο,
υφαίνει και κλαίει. Ποιος ξέρει, ίσως ν' άκουσε
για την προδοσία, ίσως να λυπάται ακόμα για
τις μικροσκοπικές δεσποινίδες που τις έδιωξαν
από τον Πύργο και κατεβαίνουν τρεκλίζοντας προς τα βράχια.
Η Παναγία δεν είναι μια ξένη σε τούτο τον τόπο.
Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τα φιλόπτωχα ταμεία
ούτε με τα κλουβιά, ούτε με τα πυροτεχνήματα.
Όμως κάτι παιδιά είπαν πως την είδαν να κοιμάται
πολλές βραδιές σ' εκείνα τα χαλάσματα στο ρέμα.
Άραγε πληροφορήθηκε για τη λόγχη;
Τα πηγάδια – ευτυχώς– φέτος γέμισαν.
Λένε πως βοήθησαν σ' αυτό πολύ τα δάκρυά της.

Εισόδια

Υπάρχει ένα θέμα ωραίο :
να γράψης στίχους μουσικούς, χλωμούς, νησιώτικους,
που να διαβάζωνται με τη βοήθεια της φλόγας
ενός μικρού κεριού που τρέμει,
κι από ψυχές που τρέμουν και ποθούν...
Υπάρχει ένα θέμα εσπερινό, ωραίο πολύ:
για λιτανείες κοριτσιών λευκοντυμένων,
αγνών παιδιών - στα χέρια να κρατούν
λαμπάδες χαί χρυσάνθεμα...[ ]

Ωραίο θέμα, συγκινητικό,
που έτσι καθώς πασχίζεις να το γράψης,
έρχεται μες στην ερημιά που ζης και σε χαϊδεύει
γλυκειά και γαληνή σαν καλησπέρα της μανούλας σου
εκείνη η ευωδιά των χρυσανθέμων
π' ανθούνε στα κηπάρια του Νοεμβρίου -
η ευωδιά η παράξενη, που εκπλήσσει τους αγγέλους
καθώς τους αναγγέλλει μυστικά
την είσοδο της ταπεινής Παρθένου...

Περὶ τῶν ἐσχάτων (ἀπόσπασμα)

Δὲν θὰ σᾶς παρασύρω στὸν ὕπνο μου.
Θα περιμένετε νὰ γυρίσω.
Εἶδα τὸ φύκι δεμένο στὸν καρπό
ἀρραβώνας τοῦ δύτη μὲ τὸν θάνατο.
Γεύθηκα τὴ γλυκύτητα τῶν παιδικῶν
θορύβων
τὰ ἰδιόμελα τοῦ τραυλοῦ μοναχοῦ
τὰ φορτικὴ προσευχὴ τοῦ ἡσυχαστῆ
τὸν ὕπνο τῆς ἀδιαφορίας
στὸν κῆπο τῶν ἐλαιῶν.
Ὕστερα ἦρθε ὁ τυφλὸς
ποὺ ἀποτυπώνει προσόψεις ναῶν.

Τὰ γνωρίσματα τοῦ καταραμένου
τὸν διαποτίζουν
μέρα μὲ τὴ μέρα ὥσπου νὰ τὸν καταβροχθίσουν.
Μιὰ ἐντοιχισμένη πλάκα
στὸν οὐρανὸ
γράφει τὸ λόγο τῆς  τιμωρίας του.
Κεντρισμένος ἀπὸ περιέργεια
πῆγα μιὰ νύχτα
νὰ τὸν κάμω φίλο.
Ἦταν λίγο πρὶν τὴν τελειωτική του καταδίκη.

Ἤμουν τρυφερὸς μαζί του
μὰ ἔμεινα μονάχα μὲ τὴν καλὴ πρόθεση.
Μοῦ εἶπε
πὼς προτιμᾶ νὰ ζήσει χωρὶς φίλους
πὼς ἡ λύπη ἦταν γι᾽ αὐτὸν
ἡ μόνη τροφὴ ποὺ τὸν συγκρατοῦσε
μέσα στὸ πικρὸ ὑλικὸ
τῶν οὐρανῶν.
Ἔμαθα ἔτσι αὐτὸ
ποὺ τὸ μαθαίνουμε ἀργὰ ἢ γρήγορα:

Γιὰ ν᾽ ἀγαπήσεις πρέπει
νὰ εἶσαι ἕτοιμος νὰ τιμωρηθεῖς.
Αὐτὴ εἶναι μιὰ ἡδονὴ
ποὺ δαγκώνει τὰ χείλη τῆς ζωῆς
σὲ σημεῖο ποὺ δὲν καταλαβαίνεις
τὸν κόσμο.
Ἡ ἀγάπη εἶναι ἕνα παράξενο
προσκύνημα
στὸν τόπο τῆς δοξασίας
σ᾽ ἕνα κόκκινο σφαγεῖο
στὸ ὀστεοφυλάκιο τῶν σαράντα μαρτύρων.
Ἡ ἀγάπη σαπίζει ἀνέγγιχτη
μέσα στὴν ἀπελπισία τῆς προσευχῆς.

ο αλκολικός άγγελος

Ἡ προβληματικὴ συμπεριφορά του
ἀρχίζει μὲ τὴν ἀνακολουθία
τῶν ὁραμάτων.
Ἦταν κι ἐκείνη ἡ ἀξιολύπυτη ἐκδρομὴ
στὶς ἐσχατιὲς τῶν ὁριζόντων
ἕνας ἄδειος ἀγέρας
τὸν ἀνάγκασε
γιὰ πρώτη φορὰ
νὰ κλειστεῖ στὸ καβούκι του.
Ἔτσι ἔχασε τὴ θέα τῶν οὐρανῶν.

Ἡ σκληρότητα τοῦ Θεοῦ
ἦταν, βέβαια, φαινομενική.
Ὁ βιαστικὸς μορφασμὸς τῆς αὐστηρότητας
ἀκύρωσε
τὴ σαγήνη τῆς παρηγοριᾶς
στὴν ὁποία ἦταν ὣς τώρα
συνηθισμένος.
Τοῦ φάνηκε ἀποτροπιασμὸς
καὶ τὸν ἀπόκοψε
ἀπὸ τὸν ὀμφαλὸ τοῦ ἀνθισμένου
χρόνου.
Ξέπεσε καὶ κατάντησε ἀλκοολικός.

Ζαλισμένος στοὺς πλατειασμοὺς
τῶν ἀστερισμῶν
ξέχασε τὴ χαρὰ τῆς ἀνταμοιβῆς
βυθίστηκε στὸν αὐτοεξευτελισμὸ
στὶς λέξεις οἶνος καὶ κορμὶ
ἔνιωσε γυμνὸς
σκιὰ περαστικὴ σὲ μιὰ περιοχὴ
ποὺ ἡ ἀγάπη τὴν ἀγνοοῦσε.
Τώρα οἱ οὐρανοὶ
εἶναι ἕνα ξεθωριασμένο τοπίο
χωρὶς τὴ στίλβη τῆς ἀστροφεγγιᾶς
φυλακὴ
ποὺ φυτρώνουν τὰ πιὸ πρόστυχα ἔνστικτα
μὲ χαμηλὲς διαβαθμίσεις ὀνείρων
χωρὶς τὰ ἐξαίσια μείγματα
τῶν χρωμάτων.

Μισεῖ τὸν πρωτοφανὴ ἱδρώτα
ποὺ βρέχει τὸ σῶμα του
ζαλίζεται ἀπὸ ἄγνωστες μυρωδιὲς
γονατίζει μπροστὰ σὲ σύμβολα φαλλικὰ
γυρεύει λίγη στοργὴ
παιδεύεται μὲ ἀπελπισμένα παιγνίδια
συμφύρεται σὲ σταυροδρόμια
σκοτεινὰ
γιὰ πρώτη φορὰ ἀκούει τὸ ρολόι τῶν νεκρῶν.
Κλονίζεται σὲ μιὰ μάταιη ἐπιθυμία
ζωῆς
νιώθει μιὰ βαριὰ κόπωση σαρκικὴ
κι ἀποκοιμιέται
κερδίζοντας γι᾽ ἀπόψε
τὴν εὐλογία τῆς ἀνωνυμίας.

Η παγίδα και ο τροχός

Θα ταξινομήσω τις οδύνες
που πέφτουν στο λογαριασμό μου
αχ και να έβρισκα
μιαν ιεραρχική ψυχή ν' ακουμπήσω
αχ και να μπορούσα να πορευτώ
μονάχος σαν το ρινόκερο.
Σ' άφησα να κατακλύσεις σιγά σιγά
τ' όνειρό μου ώσπου το κυριάρχησες
όποιος έχει αγάπη για εκατό αγάπες
έχει και λύπη για εκατό λύπες.
Ο καθένας ας ασχολείται για λογαριασμό του
με μυστικές συγκομιδές εκσπερματώσεων
και με εξωγαμικές ονειρώξεις.
Θα ταξινομήσω σήμερα
τις οδύνες μου.
Κάπου εδώ βρισκόταν η παγίδα.
Ο πιθανός λόγος της αμηχανίας μου
στην αρχή ήταν
οι αυθαίρετες όψεις των οραμάτων.
Χωρίς επαρκείς βλαστήσεις
και θεολογικές ανταμοιβές
βρέθηκα κάτω από την αναποδογυρισμένη
χύτρα της περιφρόνησης,
να συμμαχώ με τα φυτά και τα ζώα.
Έμαθα τις ιδιοτυπίες των ονομάτων
τον πόνο του φέροντος
τον ομφαλικό πόθο.
Μιλώ κουβαλώντας τη σημαία της ερημιάς.
Κανένα όνειρό μου
δεν μπορεί πια να αντικατασταθεί
και με διαπερνά μια διάστικτη
γραμμή δακρύων.
Τουλάχιστον να με απασχολούσε
η συνέχεια της προσευχής.
Μόνον η θυσία είναι μια ενέργεια της χαράς.
Σχεδιάζεται με καθημερινές χειρονομίες.
Ξεκινάει από τα χρόνια της απορίας
αναβλύζει από το θεϊκό απόθεμα
της αγάπης.
Παίρνω το σχήμα της θυσίας.
Χαρούμενος γίνομαι το καθαγιασμένο σφάγιο
μια παραχώρηση της χάρης.
Η θυσία είναι μια ενέργεια της αγάπης,
βρίσκεται στα σύνορα της σιωπής και του θανάτου.
Στη σιωπή, θα βάλω μπροστά τον
τροχό της θυσίας για να σε δέσω με την ενοχή.

περί των εσχάτων

Για ν' αγαπήσεις πρέπει
να είσαι έτοιμος να τιμωρηθείς.
Αυτή είναι μια ηδονή
που δαγκώνει τα χείλη της ζωής
σε σημείο που δεν καταλαβαίνεις
τον κόσμο.
Η αγάπη είναι ένα παράξενο
προσκύνημα
στον τόπο της δοξασίας
σ'  ένα κόκκινο σφαγείο
στο οστεοφυλάκιο των σαράντα μαρτύρων.
Η αγάπη σαπίζει ανέγγιχτη
μέσα στην απελπισία της προσευχής.

Δέηση του Δεκαπενταυγούστου

΄Ελα σαν αυγουστιάτικο μελτέμι
- προτού οι εφτά πληγές σφραγίσουνε το τέλος -
παραπονεμένος άνεμος
να χαϊδέψης το κατώφλι μας.
Η φωνή μας σε περιμένει
- έχει απομείνει μονάχη -
τραγούδι επίμονο του τζίτζικα στο κοιμητήρι.
Περιδιάβασε ανάμεσα στις τύψεις μας.
΄Εχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό, που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου
ν' αναβλύση πλάι στην πληγή μας.
Μάζεψε πάλι εκ περάτων
τα μηνύματα της χαράς,
φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες
που σημαίνουν την Παράκληση
και φέρτα να τα καρφώσης
στεφάνι στην πόρτα μας!

Επεισόδια της Αγιότητας

Η αγιότητα δεν είναι υπόθεση ακαδημαική
κι ούτε ανθίζει με συνταγές και λιπάσματα συνόδων. 
Αστράφτει μέσα στη λάσπη 
κρατώντας άσπιλα τα βρώμικα σεντόνια των αναμορφωτηρίων. 

Στις φυλακές ασπαίρει η αγιότητα,
στα τρίστρατα,
στα στρατόπεδα και στα πορνεία
και στα ναυάγια των εγκάτων.