Όποτε σε αφήνω, ξεψυχάω

Όποτε σε αφήνω, ξεψυχώ (ο θάνατος πρέπει να είναι μοναχικός σαν κι εμένα).

Ονειρεύομαι να  κρύβω όνειρα για τη χαμένη αγάπη σου, και η καρδιά μου στέκεται ακόμη μέσα  μου.

Ατενίζω στα αγαπημένα μου γιορτινά κέικ – θα ήταν αλμυρά για μένα τώρα –

Και το κρασί ροδιού (μόλις γλυκό στα χείλη μας) πικρό, πικρό σαν χολή πουλιού.

Αγγίζοντας τις μύτες με σένα, αγάπη, το φιλί σου μονάχα, και η καρδιά μου που ψελλίζει, μιλάει   καθαρά:

Ανάπνευσέ με περισσότερο από την αναπνοή σου, άσε με να ζήσω! Άνδρας που είχε σημασία για  μένα,

Ο ίδιος ο Θεός σε έδωσε  σαν ιερό του δώρο, την αγάπη μου να ζήσει για πάντα. 

πηγή: https://www.taxydromos.gr/m/m_article.php?id=306924

Πηγαίνω στην κάτω πλευρά στο Κανάλι του Βασιλικού Νερού

Πηγαίνω στην κάτω πλευρά στο  Κανάλι του Βασιλικού Νερού, με  άδεια για να παρακολουθήσω τη Γιορτή του Ήλιου.

Θέλω να περιπλανηθώ εκεί όπου οι σκηνές βρίσκονται στο άκρο της λίμνης του Μέρτιου.

Θα βιάζομαι – δεν μπορώ να σιωπήσω- συλλογιζόμενη την ιερή μέρα του Θεού,

Γιατί  ίσως θα  δω  την αληθινή αγάπη μου να  περάσει με προορισμό τους Οίκους Προσφοράς.

Θα  μείνω εκεί με σένα στο  στόμα  του Μέρτιου (καρδιά, είσαι μαζί μου ή πίσω στην πόλη του Ήλιου;),

Έπειτα θα επιστρέψουμε στον Δενδρόκηπο του Οίκου Προσφοράς, όπου θα κλέψω από το άλσος κοντά στους ευκτήριους  οίκους

Ένα κλαδί για τη φτερωτή της γιορτής.

Εκεί μπορώ να παρακολουθώ όλη τη γιορτή.

Με τα μάτια μου να  στρέφονται στον ιερό κήπο, και τα χέρια μου γεμάτα ανθισμένα κλαδιά,

Και τα μαλλιά  μου βαριά με αλοιφές ζαχαροπλαστικής,

τί θαυμάσια Κυρία θα είμαι! –

Ντυμένη ωραία σαν πριγκίπισσα, για τον Ήλιο, τον Κύριο των Δύο Χωρών, την ημέρα της γιορτής  Του

πηγή: https://www.taxydromos.gr/m/m_article.php?id=306924

ποίημα «Λατρεία του Δίσκου του Ήλιου – Ύμνος στον Άτεν (που αντιστοιχεί στον αρχαιοελληνικό θεό Απόλλωνα)»

Η αυγή σου, Ο Ήλιε, ανοίγει το νέο ορίζοντα

Και κάθε βασίλειο που εσύ έκανες να ζει

Κατακτιέται από την αγάπη σου, όπως η χαρούμενη Μέρα

Ακολουθεί τα βήματά σου στην ευχάριστη ειρήνη.

Και όταν εσύ το θέλεις, όλος ο κόσμος είναι ζοφερός.

Τα σπίτια είναι τάφοι όπου οι τυφλοί ανήκουν στο θάνατο.

Μόνο το λιοντάρι και το φίδι κινούνται

Μέσα από το μαύρο φούρνο της άγρυπνης νύχτας.

Αυγή στην Ανατολή πάλι! Η γη ξύπνια,

Και οι άνθρωποι πηδάν από τον ελαφρύ ύπνο τους με τραγούδι.

Λούζουν τα σώματά τους, τα ντύνουν με φρέσκα ρόύχα,

Και σηκώνουν τα χέρια τους σε ευτυχισμένη λατρεία.

Τα βόδια ξανά στα χωράφια

Τα πτηνά πετούν στο βάλτο και σηκώνουν τα φτερά τους

Επίσης σε λατρεία, και τα κοπάδια

Τρέχουν με χαρά σε όλα τα ευχάριστα λιβάδια.

Και βόρια και νότια στον εκθαμβωτικό ποταμό

Τα πλοία σηκώνουν τα πανιά τους και παίρνουν την πορεία τους πριν από σένα.

Και στον ωκεανό, όλα τα ψάρια των βαθιών νερών

Κολυμπούν στην επιφάνεια για να πιούν στο φως σου.

Η καρδιά σου δημιούργησε όλα, αυτή τη γεμάτη γη,

Ο λαός της, τα κοπάδια, τα πλάσματα που πηγαίνουν πίσω

Τα πλάσματα που πετούν στον αέρα, και στη γη και στη θάλασσα,

Εσύ πράγματι τα δημιούργησες όλα μέσα στην καρδιά σου.

Οι άνθρωποι και οι μοίρες τους είναι δικοί σου, σε όλους τους σταθμούς τους,

Οι πολλές γλώσσες τους, τα πολλά χρώματά τους,

Όλα δικά σου, κι εμείς που από μέσα από τους λαούς

Εσύ έγινες διαφορετικός, Δάσκαλος της Επιλογής.

Και να, σε βρίσκω και στην καρδιά μου,

Εγώ, ο Ακενατόν, σε βρίσκω και λατρεύω.

Εσύ, του οποίου η αυγή είναι ζωή, του οποίου η δύση, θάνατος,

Στη μεγάλη αυγή, τότε πάρε με, τον γιό σου.

πηγή: https://www.taxydromos.gr/m/m_article.php?id=306924

Ποιήματα της Αρχαίας Αιγύπτου σε ματάφραση

«Ο έρωτας της πολυαγαπημένης μου τρέχει στην όχθη του ποταμού.

«Ένας κροκόδειλος είναι κρυμμένος στη σκιά του,

Και όμως μπαίνω στο νερό και δε φοβάμαι το κύμα.

Νιώθω μέσα σ’ αυτό ένα θάρρος αδίσταχτο,

Και το νερό είναι στερεό κάτω απ’ τα πόδια μου, σαν χώμα.

Είναι ο έρωτάς της, που με κάνει δυνατό.

Αυτή είναι για μένα ένα βιβλίο μαγεμένο»

...

«Όταν τη φιλώ, τα χείλη της ανοίγουν

Κι εγώ ευφραίνομαι όπως σαν πίνω μπίρα.

«Ας ήμουν η μαύρη σκλάβα που την περιποιείται,

Θα μπορούσα έτσι να βλέπω ολόκληρο το σώμα της».

(μετάφρ. Ρίτα Μπούμη-Παπά)

**

«Ω, να σε βλέπω,

Είναι για με καλύτερο απ’ το να τρώγω και να πίνω».

(μετάφρ. Ρίτα Μπούμη-Παπά)

**

«μύρον χυμένο τ’ όνομά σου

Έλα να βγούμε αγαπημένε, στους αγρούς

να νυχτωθούμε σε χωριά

Και να μας βρει το χάραμα στ’ αμπέλια…»

(μετάφρ. Γ. Σεφέρη)

πηγή: https://tsinikopoulos.org/el/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CF%85%CF%80%CF%84%CE%AF%CF%89%CE%BD

Σαγίντ Κουτμπ (1906-1966) Αιγύπτιος συγγραφέας και ποιητής

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CF%84_%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%BC%CF%80

https://www.facebook.com/TimesNewsGr/posts/1201209296686167/

Σαβίνος ο Γραμματικός (Αιγύπτιος ποιητής)

Ο Σαβίνος ο Γραμματικός πήρξε ποιητής της Αιγύπτου. Δεν σώζονται πληροφορίες. Ορισμένοι μελετητές τον ταυτίζουν με τον Τύλλιο Σαβίνο.

Χριστόδωρος (Αιγύπτιος ποιητής της εποχής του Βυζαντίου)

Ο Χριστόδωρος υπήρξε ποιητής της Αιγύπτου που έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.χ . Σύμφωναμε τις σωζόμενες πληροφορίεςέγραψε περί τα 6 ποιητικά έργα που κατά βάση εξυμνούσαν πόλεις. 


Ποιητικό έργο που έχει σωθεί:

Έκφρασις (περιγραφές των αγαλμάτων σ εγυμναστήριο) 


πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82

Σαβίνος ο Γραμματικός ( Αιγύπτιος Ποιητής της Αρχαιότητας)

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%BF_%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82

Τύλλιος Σαβίνος (Αιγύπτιος Ποιητής της Αρχαιότητας)

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A3%CE%B1%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82

«Ἰλίου ἅλωσις» / Τριφιόδωρος

Αρχαίο κείμενο

Οἱ δὲ Πολυξείνης ἐπιτύμβιον αἷμα χέαντες,
υῆνιν ἱλασσάμενοι τεθνειότος Αἰακίδαο
Τρωιάδας τε γυναῖκας ἐλάγχανον, ἄλλα τε πάντα
χρυσὸν ἐμοιρήσαντο καὶ ἄργυρον· οἷσι βαθείας
νῆας ἐπαχθήσαντες ἐριγδούπου διὰ πόντου
ἐκ Τροίης ἀνάγοντο μόθον τελέσαντες Ἀχαιοί.

Μετάφραση

Κ’ οι Αχαιοί, αφού έχυσαν της Πολυξένης το αίμα πάνω στον τάφο 

και καταπράυναν την οργή του νεκρού Αχιλλέα, 

μοιράστηκαν τις Τρωαδίτισσες, 

το χρυσάφι και το ασήμι. Τα φόρτωσαν όλα στα βαθιά πλοία 

κι αφήσανε την Τροία πλέοντας πάνω στην αγριεμένη θάλασσα, 

έχοντας πια τελειώσει τα έργα του πολέμου.

Τριφιόδωρος (Αιγύπτιος Ποιητής του 3ου ή 5ου αιώνα π.χ)

Ο  Τριφιόδωρος ήταν ποιητής και γραμματικός από την Αίγυπτο.  Σύμφωνα με τις σωζόμενες πηγές έγραψε στα Ελληνικά. Πιστεύεται ότι έζησε μεταξύ 3ου και 5ου μ.Χ. αιώνα. Καταγότανε από  την Πανόπολι της Άνω Αιγύπτου (σήμερα Αχμίμ), δεδομένου ότι το όνομά του σημαίνει «δώρο της Τρίφιδος», μιας τοπικής θεότητας της Πανοπόλεως. 

Έργα του:

•  Έγραψε διάφορα ποιητικά και γραμματικά έργα από τα οποία σώζεται μόνο η «Ἰλίου ἅλωσις», ένα επικό ποίημα σε 691 στίχους που αφηγείται το τέλος του Τρωικού Πολέμου
• «Μαραθωνιακά», για το οποίο εικάζεται πως γράφτηκε για το πώς ο Θησέας νίκησε τον ταύρο του Μαραθώνα.
• «Τὰ κατὰ Ἱπποδάμειαν», για κάποια γυναίκα με το όνομα αυτό (Πιθανόν για την κόρη του βασιλιά Οινόμαου, ο οποίος σκότωνε όλους τους μνηστήρες της σε αρματοδρομίες έως ότου τον νίκησε ο Πέλοπας)

http://www.heliodromion.gr/apospasma_anex_6_iliou_alosis.shtml