Εφύρα

η ψυχή μου στο σκαλιστό χείλος της μελαγχολίας κοιτάζει τα άστρα που εκρύγνονται στο ιερό
της συμπαντικής βίας
επανερχόμενες σκέψεις
γλυκά χάδια και αθέλητα συναισθήματα
κενά διαστήματα και λυγμοί ανάμεσα σε συνεχείς ανακαλύψεις
η ψυχή μου λυγίζει
όλα είναι το σώμα του θηλυκού μου Θεού καθώς το δικό μου τέμνεται -θλίψη που τρώει τη
θλίψη- και τα κομμάτια του έλκονται από το χάος
τα όνειρα των ποιητών
αρχαίες μνήμες
η κοσμική συμμαχία στους ωκεανούς του πόνου
ταξιδεύουν τη ψυχή μου στο φως

το αγγελικό κορίτσι στο Uxbridge

ως τότε βλάσφημος
στο Θεό πίστεψα κάτω από τα σύννεφα του Λονδίνου
έφτασα εκεί τελειωμένος
από το στόμα της τρέλας στο στόμα μιας κοπέλας τέσσερα χρόνια πάνω από τα δεκάξι γνώριζε ελάχιστα αγγλικά και έτσι μιλούσαμε ελάχιστα
τα λίγα που κατάλαβα και θυμάμαι είναι πως καταγόταν από την Αργεντινή
και πως μεγάλωσε σε ένα ίδρυμα ορφανών ανηλίκων κοριτσιών στην Ισπανία
παρέμενε εκεί ως δασκάλα
στο Uxbridge είχε έρθει για κάτι σαν επιμορφωτικές διακοπές και θα έφευγε σε όσες ακριβώς ημέρες θα έφευγα κι εγώ
σε δυο βδομάδες
αποδείχθηκε πως αρκούσαν για να πιστέψω
το τάμα μου ήταν να τη γαμήσω

νεγκόσκα

τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιούσα τα χέρια μου μόνο για να γράφω και το μυαλό μου μόνο για να τη σκέφτομαι
αύριο
     θα τρέχω σε γκρίζους δρόμους κάτω από γκρίζους ουρανούς

πούλησα την ψυχή μου για τις εμμονές μου

τα υγρά σου πλημμύρα
                    Κατακλυσμός
και η φωνή μου φούσκα που επιπλέει
                                  κιβωτός
και σκάει στο κεφάλι σου
                        ΕΚΡΗΞΗ
ο ίμερος ανεβαίνει από τους μηρούς
11000 πληγές από 11000 βέργες στην πλάτη μου
και το σώμα μου
               Γαμήσι της Κανά
κι η καρδιά μου
               αιμορραγικός πυρετός
δικά σου

Ιφιτζενί

έχω ό,τι ακριβώς επιθυμείς να πιστέψεις
είναι όλα εδώ
η εφηβεία σου
             το μαλακισμένο σου παρελθόν
μυστικά ψέματα ντροπές
φιλιά και δάκρυα που δεν αγγίζουν κανέναν
με διαβάζεις και οι λέξεις μου δάχτυλα που πλησιάζουν για να επιβάλουν μια συμφωνία σιωπής
γλιστρούν στις εκκρίσεις σου και ηττάσαι
τώρα
    δε θα έχουμε τίποτα κοινό