Κρύα τα γηρατειά

Κρύα τα γηρατειά κι η κράση μου, αλοίμονο,
από τη φύση της φλεγματική.
Κι ο μήνας Φεβρουάριος ο πιο ψυχρός,
μα και το ζώδιο του Υδροχόου που επικρατεί
και συναντιέται με τον ήλιο
παγώνει σ᾿ ορισμένους τόπους ως και το κρασί
και σπάζει απ᾿ τη παγωνιά τους αμφορείς.
Μα και το σπίτι όπου τώρα κάθομαι
κουκουλωμένο από χιόνια, απροστάτευτο και παγερό.
Κι ο βορεινός Θρακιάς σκληρός και ανελέητος
φυσάει τσουχτερός και δυνατός
φέρνοντας τον αέρα μεσ᾿ από τα Τάρταρα.
Γιατί ο Νοτιάς λείπει τελείως από το κλίμα μας.
Πώς, το λοιπόν, αφού με βλέπεις μες στην τόση παγωνιά
να χω σουρώσει ο ταλαίπωρος
μου δίνεις εντολή, αγαπητέ μου, να ριχτώ μες το νερό;
Αμα με πείσεις ή θα γίνω χιόνι, ή χαλάζι και μετά το θάνατο
μες στα νεκροστολίδια μου αλύγιστος
σα κρύσταλλο θα φαίνομαι, υπάκουος στην ψυκτική σου εντολή.
Φύγε λοιπόν στους τόπους της Ινδίας
ή και στις πόλες των Βλεμύων και των Αγησύμβων
που λένε πως το αμπέλι δε βλασταίνει.
Εκεί, σοφέ, να δείξεις την ιατρική σου,
γιατί εμείς αυτή την τέχνη δεν τη χρειαζόμαστε,
αν θέλουμε να ζούμε και να βλέπουμε τον ήλιο.

Τύχη, κάνεις πολύ καλά

Τύχη, κάνεις πολύ καλά που με στολίζεις
με την ευχάριστη απραξία του Επίκουρου
και μου προσφέρεις ν᾿ απολαύσω τη γαλήνη.
Τι μου χρειάζεται η ασχολία των ανθρώπων
με τις τόσες έγνοιες;
Τον πλούτο δεν επιθυμώ, φίλο τυφλό και αλλοπρόσαλλο,
ούτε και τις τιμές, που ῾ναι για τους θνητούς
ξεθωριασμένο όνειρο.
Φύγε μακριά μου, σκοτεινή σπηλιά της Κίρκης.
Ντρέπομαι, ενώ κατάγομαι από τον ουρανό,
να τρέφομαι σα ζώο με τα βελανίδια.
Μισώ των Λωτοφάγων τη γλυκειά τροφή
που την πατρίδα σου ν᾿ απαρνηθείς σε κάνει.
Και των Σειρήνων την πλανεύτρα μουσική
την αποδιώχνω σαν εχθρό μου.
Αλλά προσεύχομαι να μου χαρίσει ο Θεός το Μώλυ,
το λουλούδι που μας σώζει την ψυχή
και προστατεύει απ᾿ τις κακογνωμιές.
Και κλείνοντας καλά τ᾿ αυτιά μου με κερί
τη γεννετήσια μου εύχομαι ορμή να γαληνέψω.
Μακάρι, λέγοντας και γράφοντας αυτά,
να φτάσω ώς το τέλος της ζωής μου