Η τελευταία ανάμνηση

Αναζήτησα τον κάκτο

συλλαμβάνοντας στο χέρι το κίτρινο γαρούφαλο.

αλλά και πάλι απόμεινα

μετέωρος

οπόταν αναγκάστηκα να υποχρεώσω

το ξύλινο τραπεζάκι

σε γονυκλινή προσευχή.

Πλατεία του Αγίου Θωμά.

…τα λουλούδια από νωρίς ξεχάσανε την ομορφιά τους

Φοβισμένα το αναπάντεχο κρύο

Που πλάκωσε την πλατεία του Αγίου Θωμά.

Σ’ ειδανε τα μάτια των οριζόντων της ψυχής μου

Και σκίρτησε η ομορφιά,

Που ξέχασε την ομορφιά τους.

Κι είπα: Αγάπη!

Τριπτυχο

Ένα κουμπί σκεπτόμενο

συνέλαβε τη φαεινή ιδέα

να φτιάξει καινούριο κόσμο·

βροχή πολλή έπεσε και το κατάβρεξε.

Μια κουμπότρυπα ορφάνεψε.

Μια κουμπότρυπα ορφάνεψε.

Μικρές στροβιλώδεις δονήσεις

παράγει η καρδιά μου

καθώς πλαισιώνεται

από σπίτια που τα κατοικούν

άνθρωποι

που ξέχασαν τον εαυτό τους

παίζοντας μια παρτίδα σκάκι

ή αν προτιμάτε πρέφα.

Κύτταρα μάχονται κύτταρα

κι άνθρωποι αλληλοσκοτώνονται.

η αντίδραση αντιγόνου-αντισώματος

Εφαρμόζεται στην πράξη.

Χάος το αποτέλεσμα.

Μόνη μας ελπίδα

τα ανοσοκατασταλτικά.

Θλίψη

Όταν κοιτάζω μέσα μου

δεν είναι η αδιαφορία

που κάθεται

ούτε το κενό.

Σαν καρκίνωμα

η θλίψη με δέρνει

και τα δυο μου πλαστικά παπούτσια

οδεούουν, οδεύουν, οδεύουν

όχι για την Τροία,

όχι για την Αλεξάνδρεια,

ούτε στης Νέας Υόρκης το περίβουο άστυ·

στο φτωχικό σου σπίτι μάνα

και γέρο πατέρα,

που τώρα πια

δεν ξέρω που βρίσκεται.

Το διαμπερές τραύμα

Αυτοί οι σημαδεμένοι απ’ του πόνου

το βαρύγδουπο διάβα

τόσο αλλόκοτα δονούν της καρδιάς το συναίσθημα.

Φυσικά, δεν θα είχε και τόση σημασία

αν αυτό ακριβώς δεν ήταν κάτι το τόσο ανθρώπινο.

Η ματαιότητα της ύπαρξης δονείται στιγμαία

και ολοκληρώνεται η ουσία σε πράξη.

Η αλληγορική εικόνα του σπασμένου προσώπου

διαγράφεται καθαρά

και όλο περισσότερο καθαρά

και ο μορφασμος πάλλει.

Ίσως την άλλη φορά μπορέσω να σφραγίσω

καλύτερα το διαμπερές τραύμα.