Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΝΤΙΚ

Φώντας Λάδης

Ο Ντικ ο ξανθοτρίχης, του Τέξας το καμάρι,

το σπίτι του αφήνει μια νύχτα του Φλεβάρη.

Ο γέρος του κι αν πίνει, η μάνα του κι αν βρίζει,

αυτός για την καριέρα και την ψυχή χαρίζει.

Και να ’σου τον που βγαίνει απ’ τη Σχολή ξεφτέρι

στο λάσο, στο πιστόλι, στην πάλη, στο μαχαίρι.

Κι αρχίζουν τα ταξίδια. Παρίσια, Γερμανίες,

μια μπόμπα, δυο πλεκτάνες και τρεις δολοφονίες.

Σε Λίβανο και Κύπρο τον ψάχνουνε ακόμη

μα κείνος τώρα πίνει διπλό καφέ στη Ρώμη.

ΟΙ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟI

 Φώντας Λάδης

Απ’ την Τράπεζα το δείλι

βγαίνουν πέντε κροκοδείλοι.

Την κοιλιά τους αργοσέρνουν

και στη λιμουζίνα γέρνουν.

Μαύρες τσάντες κι αν κρατάνε,

οι μασέλες τους πώς πάνε!

Μπουκωμένο στόμα έχουν,

μα τα σάλια τους πώς τρέχουν!

Μια ζωή για μας φροντίζουν

κι είναι όλοι τους καλοί

πότε φέρνουν τους φαντάρους

πότε ανοίγουν τη Βουλή

Η ΣΚΙΑ

Φώντας Λάδης

Ξημέρωσε και μια σκιά

ολόρθη στη γωνία,

στη φάμπρικα και στα σχολειά

και μες στα καφενεία.

Σκιά, με το κλειστό παλτό

και την εφημερίδα,

που ό,τι είπα τ’ άκουσες

και που είδες ό,τι είδα,

ό,τι κι αν μάθεις και να δεις

τους φίλους, τ’ όνομά μου,

μες στο μυαλό δεν θα μπεις,

όσο κι αν ρθεις σιμά μου.

Ποιητική Συλλογή: Καθημερινός Φασισμός

Ο φασισμός

Φώντας Λάδης

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον

καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.

Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,

καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

και χάνονται βαθιά στα περασμένα.

Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,

μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.

Δε θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος

που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,

το κουρασμένο βήμα του το ξέρω

και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν’ απλώσει σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου