Safe pass / Ζανιδάκη Άννα

Αλήθεια για να ριχτούν στις φλόγες , για να ριχτούν στα αποκαίδιια , των νεκρών φλογών και των ζωντανών κραυγών ,χρειάστηκαν αποδεικτικά στοιχεία?

Αλήθεια για να επιδοθούν με τον άριστο τρόπο που χουν μάθει,πάνω στο θεριό το αχόρταγο που καταβροχθίζει το κάθε τι στο πέρασμά του , χρειάστηκε να επιδείξουν πιστοποιητικά εμβολιασμού τους 

Αλήθεια σε τέτοιες θερμοκρασίες ,λέτε ο ιός , να υποχωρούσε και να άφηνε τη διασπορά ,το αποτύπωμά του ,εκεί στυγνό και φονικό 

Αλήθεια ,όποιος έχει τα κότσια απ τους Κρατούντες,να τους κοιτάξει στα μάτια ,αληθινά ,να πει με όλη την ψυχή του.,ναι , είμαστε βλάκες ,το λέω ευγενικά ,σφάλλαμε και ζητούμε ταπεινότατα συγνώμη

Αλήθεια όσοι πήραν και παίρνουν μέρος στις κατασβέσεις ,εθελοντές και μη ,είναι εμβολιασμένοι όλοι τους ?

Αλήθεια , όταν αφήνουν πίσω τους ,γυναίκες και παιδιά , σχέσεις και ψυχές ,που σφαδάζουν βουβά κι αγόγκιστα ,θα στε εκεί να τους ελέγξετε με τα μοριακά σας τα τέστ

Αλήθεια , διώξατε με τον τρόπο σας ,άτομα που αναζήτησαν την προσωπική τους ευθύνη καθώς λέτε και δεν τάχτηκαν με το επιβεβλημένο συνολικό καθεστώς ,τάχα άδολης ανοσίας .

Είναι τόσα πολλά ,είναι τόσα αμέτρητα ,όλα που θέλω να πω , να φωνάξω ,αλλά κυρίως , να σκύψω ευλαβικά ,σε εκείνα τα χέρια ,τα πόδια και να τους υποκλιθώ ,για το εύρος και το μεγαλείο της ψυχής τους .

Αφήστε τον κορωναιό και ριχτείτε στη μάχη κι όχι στα επίμαχα φιλέτα ,δόλιας εκμετάλλευσης ,παρανοώντας και παραγκωνίζοντας ανθρώπινες ζωές ,τα αγνά εκείνα τα ζωάκια ,που δυστυχώς ,είχαν την τύχη να συσχετιστούν με δίποδα ανθρωπίδια ,πόρνης ψυχής και αγοραίου ερωτεύσιμου εδαφικού χώρου !!

Ο καιρός δε φταίει ,οι κλιματικές αλλαγές ,ας γίνουν οι ερινύες για τις προκαλούμενες ανατροπές και ας κοιτάξουμε ψηλά ,στις αδικοχαμένες ψυχές στο Μάτι και τα ΜΆΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥΣ ,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΣ ΧΑΡΑΖΟΥΝ ΠΟΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΒΟΥΝ ΔΟΛΙΑ ΝΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ!!!

Άσκοπο βήμα / Ζανιδάκη Άννα

 

Αυτό που έκανα και δεν είδα το παραμικρό αντίκρυσμα,την παραμικρή αντίδραση,ήταν ο τρόπος που χαν εκλάβει με λάθος σκοπό,το μέσο με τον οποίο,διεκδίκησα,να κάνω εγώ το πρώτο βήμα,

Το ότι φώναζα,διεκδικούσα χώρο και χρόνο απ τη ζωή τους,τη ζωή τους,των παιδιών μου.

Δεν επέβαλλα τη γνώμη ,την άποψή μου,απλά ήθελα να εισακούγεται και να προβληματίζονται με τον τρόπο τον οποίο εκλάμβαναν λάθος τα μηνύματα που αγωνιωδώς και με πείσμα ψυχής τους μετέδιδα.

Μέχρι που κουράστηκα να παλεύω,να μάχομαι με αντίξοες συνθήκες και καταστάσεις,μέχρι που τα παράτησα και αφέθηκα στο να καταλάβω και να αντιληφθώ το δικό μου χώρο και χρόνο.της δικής μου θέλησης κι επιδίωξης για κάλυψης χρόνου,κενών και αδειασμάτων της ψυχής μου.

Το θέμα δεν είναι ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα,το θέμα και το βασικο ζήτημα είναι να γίνει ή από κοινού ,ή να βρεθούν οι ανάλογοι αποδέκτες και παραλήπτες του μηνύματος.

Δυστυχώς τρεφόμαστε πολύ απ τον εγωισμο μας ,τη ματαιοδοξία μας,αλλά κυρίως προσδίδουμε το δικο μας δίκιο ,κάτω απ τις δικές μας οπτικές γωνίες,εναλλαςόμενες και συγκλίνουσες με τα δικά μας μέτρα και σταθμά.

Μάθαμε να αντισταθμίζουμε καταστάσεις και στάσεις ζωής ,με γνώμονα και κεντρική αφετηρία τον εαυτό μας,το βόλεμά μας ,την καλοπέραςή μας.

Κανείς δεν είχε αντιταχθεί και αντιδράσει σε όλο αυτό το σκηνικό,παραλόγου ή μη θεάτρου ,που κηρύξαμε τους εαυτούς μας ,κομπάρσους ,παρά πρωταγωνιστές κα άμεσα ενδιαφερομένους.

Κι έτσι έρχεται το τέλος,στεκόμαστε,θρηνούμε και μαγευόμαστε από στιγμές και επιδιώξεις ,μα όλα στην αφάνεια,εσωκλυόμενα στη δική μας αλλαζονεία και περηφάνια.

Εε τώρα ας ζήσουμε με αυτή,ας μας παρηγορεί τις τύψεις και τις ενοχές μας.

Μα το βέβαιο και ποτέ πρωτάκουστο είναι πως ξέρουμε που βαδίζουμε,που βαλτώνουμε ,αλλά το να κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα ίσως είναι και δύσκολο.

Ακατόρθωτο ποτέ.

Αρκεί να θέλουμε αληθινά και ειλικρινέστατα.

Τι κι αν το κάνουμε,όταν τα γυαλί γίνει θρύμματα ,δεν κολλάει,δε γίνεται να αποκατασταθεί η ζημιά.

Απλά στέκεται να μας θυμίζει τα λάθη μας ,να μην επαναληφθούν και αυτή τη φορά να είμαστε σε θέση να δρομολογήσουμε και να ορίσουμε τις πορείες της ζωής μας,με αιτιολογία και σημασιολογία,τη δική μας και μόνο ζωή

ΕΔΩ της Άννας Ζανιδάκη

 Έρχεται η ώρα και η στιγμή , που όλοι μας ,όλες σας ,θέλετε να το κλείσετε ,να το σφραγίσετε και να μην ανοίξει πια ΠΟΤΕ!

Έρχεται εκείνο το πλήρωμα του χρόνου , που μας κάνει σοφότερους και να δώσουμε την αξία στον εαυτό μας που του πρέπει και του ταιριάζει .

Έρχεται η στιγμή εκείνη ,που όσες ανασφαλειες και αν μας κυβερνούσαν κι όσους φόβους κι αν διαπραγματευόμασταν , βρήκαμε το κουράγιο και το θάρρος και τα είδαμε όλα αυτά κατάματα .

Έρχεται η σκέψη και η σύνεση ,πως για να ζούμε όλα αυτά και να μαςτε θέλοντας και μη ,μέρος του προβλήματος ,δεν μπορεί κάπου κι εμείς θα βάλαμε το χεράκι μας ,θελημένα ή άθελλά μας .

Έρχεται εκείνη η διαύγεια στη σκέψη μας ,που τα οριοθετει όλα ,τα πάντα και συνενεί σε ένα και μοναδικό καθεστώς ,δικής μας απελευθέρωσης κι απεγκλωβισμού μας .

Δεν κάνουμε εκπτώσεις ,σε συναισθήματα ,σκέψεις , μα κυρίως δε θα γίνουμε όπως μας θέλουν οι άλλοι , οι άλλες και δε θα νουθετήσουμε ,υπέρ τους και κατά των δικών μας ελευθεριών .

Δε θα ζήσουμε τη ζωή μας ,μέσα απ τα δικά τους πρίσματα και οπτικές γωνίες ,που επιφέρουν αγωνίες σκέψεώνμας και μεμψημερώντας ,να ζούμε στο φτωχικό λημέρι της ζωής και της απομάκρυνσής μας ,απ τα δικα΄μας σχέδια και όνειρά της .

Δε θα αλλαξοπιστήσυμε για έναν έρωτα ,μια αγάπη κι ας πιστέψαμε, μας έκαναν να πιστέψουμε ,αλλά πώς?με τα δικά τους μέτρα και σταθμά .

Δε θα υποκύψουμε στα θέλγητρα της ματικάς και των ματιών εκείνων ,που όντως ταξιδεύοντας μέσα τους , αντί να βρεις το προσδιορισμό σου ,χάνεσαι και αλλάζεις πορεία και πλεύση στη ζωή σου .

Δε θα επιτρέψουμε να λογομαχήσει η αυθεντία του μυαλού μας ,οι παράμετροι που μας οδηγούν χρόνια τώρα στα υπέρ μας και μας απομακρύνουν ,από εκείνα τα κατά ,που σίγουρα και βέβαια ,είναι τα κατατόπια του βολέματος του άλλου ή της άλλης ,σε αντιθεση με τα δικά μας ατόφια και ντόμπρα συναισθηματικά πεδία δράσης και απόφασης .

Ω!!!κάλλος της ψυχής μας , που σε ταλαιπωρούμε και σε παιδεύουμε εν όψει αντιθέσεων ,προκλήσεων και προσκλήσεων ,θέλοντας να φανούμε καταπραυντικοι κι όχι καταγιστικοι ,στα πυρρά που δεχόμαστε αλλοίωσης του χαρακτήρα μας και μεταλλάξεώς του ,

Ω!ψυχή μας χιλιοπονεμένη και χιλιοταλαιπωρημένη ,που δε λέμε να σ αγαπήσουμε , να σε φροντίσουμε, παρά σ αφήνουμε βορά σε άγρια θηρία ,που αποζητούν να σε κατασπαράξουν δε ,αλλά κυρίως να αφήσουν τα ψυχικά σου κοκαλάκια στα πιάτα τους ,για κάθε ένα επιδόρπιο ,στο φαγοπότι σου .

Ω!σάρκα που επιβάλλεις ,επιφέρεις ,αποδέχεσαι , απευθύνεσαι , μα κυρίως ,δε λογαριάζεις τους πόνους σου ,αφού ξέρεις κα είσαι γνώστης καλός κι ατίθασσος ,στο ίαμα που θα σου προσφέρει μετέπειτα και θα νιώσεις λυτρωμένη κι απεγκλωβισμένη , απ το άγγιγμά του , μα δεν το ξέρεις πως αποσκοπεί στο να σε αλώσει ,παρά να σε κατακτήσει , αγαπησιάρικα και αληθινά .

Ω!νου , δακρύβρεχτο και παραμελλημένο ,απ τα δικα΄σου εδάφια ,που θα πρεπε να τα στοχίζεσαι κι εύστοχα και ειλικρινά , να αναθεωρείς , να αναμοχλεύεις , να αντιτάσσεσαι και κυρίως βα συντάσεις τα δικα΄σου εξώδικα και διαζύγια , αλλά ενάρξεως και ποτέ επανασυνδέσεως !

Ω!Καρδιά που τους επιτρέπει η κτήτοράς σου , ο κτήτοράς σου , να κείτεσαι στα αιματηρά σεντόνια της ακολασίας της ψυχής τους ,χωρίς να επιτρέπουν να ενδυθείς το χειτώναςτης αρμονίας και της λεύκανσης , της αγνότητάς σου ,αλλά να σε προσκαλούν και να σε προκαλούν σε όργια συνευρέσεως του επικαλυμμένου για τα καλα΄ψέμματος και της αόρατης κατ εσέ αλήθειας και δρομολόγηςης καταστάσεων και πορειών ζωής !

ΝΑΙ ...ΕΔΩ ΘΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΘΕΙ Η ΣΚΕΨΗ , Η ΛΟΓΙΚΗ , ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ , ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ,ΑΛΛΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ !!!

ΤΟ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΙ ΓΡΑΦΕΣ ΜΟΥ ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ ΜΟΥ , ΜΑ ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΜΟΥ ,ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΣΥΝΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ !!!!

ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΛΕΙΝΕΙ ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ !!!ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ,,ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!

Α Ξ Ι Ο Π Ρ Ε Π Ε Ι Α !!!!!!!!!!!

Είναι μέσα μας ,ζει μαζί μας , ψάξτε την ,βρείτε την ,αγαπήστε την ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ Η ΚΑΜΙΑ ΧΑΜΕΝΟΣ Η ΧΑΜΕΝΗ !!!!

Άννα Ζανιδάκη: Ο λυτρωμος Αναπαμο δε θα βρει ποτέ λημερι

Κράτα. 

Κράτα Θεέ μου εκεί σε Εσε

Θέση να τη στολισεις

Πρίγκηπας σου ρχεται να τον καλοσωρισεις.

Δάσκαλος της ποίησης φάρος ζωής για με.

Λογοπλοκος στοχαστής έρχεται για δε

Στρως του χαλί Ουρανιο να τον περιστοιχησεις

Δως του νερό αθάνατο

 κι Εκείνου  να μηνυσεις

Πως ότι ήθελε να δει θα νοιωσει από με. 

Στο θρονο σου οδηγο καν το και φύλακα σε εσε να μεινει

Έργο εκεί θεάρεστο δως του πρωτοβουλια

Ταξίδι ήταν απροσμενο

ΑΠ τα Επίγεια μερη

Κρυψε  για τα καλα δικό μας πόνο σπαραγμος σταλιά μη δει οδυνη

ΜΈΤΡΑ καλά  ξεχωρα ποτέ δεν είναι αργά ή ιστορια

Ο λυτρωμος  Αναπαμο δε θα βρει ποτέ λημερι.

Ακου άνθρωπε / Ζανιδάκη Άννα

Ποτέ δεν ξέρεις να εκτιμάς και να συμπάσχεις,γιατί έχεις κλειστεί στο δικό σου μικρόκοσμο και αγωνιείς,πως θα γίνεις καλύτερος.

Οχι όμως σε χαρακτήρα,αλλά σε υλικά αγαθά,πως θα υπερτερήσεις του άλλου,με το να του κάνεις κακό.

Δεν έχεις συλλογιστεί την παραμικρή σου ευθύνη και το παραμικρό σου ελλάτωμα,όταν κι εφόσον στρέφεσαι ενάντια του φίλου ,του συναθρώπου σου .

‘Ακου και μια φορά την καρδιά σου ,που την πέτρωσες και δεν της παρέχεις την παραμικρή βοήθεια ,να ζήσει την ανάτασή της,την αναγέννηςή της και να φανεί αντάξια κι επάξια σε σένα δίπλα.

Δε θες να δεις τις μικρότητες της ψυχής σου ,γιατί τις ξέρεις πολύ καλά και είσαι σε θέση και να τις διαχειριστείς και να τις αποφύγεις,αλλά εκείνο το στοιχείο που λέγεται εγωισμό,και στο να φανείς να υπερτερείς έναντι του άλλου,σε έχει κάνει,μας έχει κάνει να στεκομαστε απέναντι σ αυτή την κοινωνία,με υποκρισία και πάντα με φιλαυτία.

Είναι καιρός ,να δούμε ,να ανασκουμπωθούμε και να προβληματιστούμε πια.

Δεν έχουμε δικαίωμα να παραδίδουμε στα παιδιά μας έναν κόσμο αλλοιωμένο και μεταλλαγμένο.

Δεν πρέπει εμείς να γινόμαστε αγγελιοφόροι του ψεύδους και της αλητείας της ψυχής μας .

Η θέση μας είναι να δείξουμε και να αποδείξουμε πως πρέπει να σταθούμε όρθιοι,στηλοβάτες σε μια κοινωνία ,που μαστίζεται εκ των έσω και μετέπειτα απ τους εχθρούς της .

Δεν είναι λιγοι εκείνοι που κακεντρεχείς και ύπουλοι ,στήνουν για την πατρίδα μας το ένα μετά το άλλο ,σενάρια υποδούλωσης και υποταγής,καταρράκωσης του ηθικού της ,στοιχείου που δύσκολα το πάλεψα και το απέκρουσαν.

Γι αυτό ΄Έλληνα ,Ελληνίδα,πατριώτη και πατριώτισσα ,τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο,αρκεί να ξέρουμε τι θέλουμε και να το διεκδικούμε με το σωστό τρόπο και όπως μας αρμόζει και το αξίζουμε.

Ακου άνθρωπε,αγράμματος ,χωρίς παιδεία,δεν είναι εκείνος,που δεν έχει αποφοιτήσει απ τα Πανεπιστήμια,τα Κολλέγια και κάθε άλλου είδους εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Αγράμματος ,άξεστος και απολίτιστος ,είναι εκείνος που για παιδεία ,έχει την αλλαζονεία του και βλέπει αφ υψηλού ,τον καθένα από μας.

Ο καθένας μας έχει την αξία του και τις ανάλογες ικανότητές του ,να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής του ,όπως εκείνος τιςι έχει αποφασίσει και έχει θελήσει να τις διαχεριστιστεί.

Ακου άνθρωπε ,φωνάζει η σκέψη,διαμαρτύρεται έντονα η ενσυναίσθηση,αλλά πού ?

Πού είναι χαντακωμένη και κανείς μας δεν είναι σε θέση να δει ,να καταλάβει και να εξηγήσει τη δύσκολη θέση του άλλου?

Παιδεία ,θα πει ,να έχεις τρόπους συμπεριφοράς,άξιους και να αρμόζουν στο χαρακτήρα σου ,που θα το γαλουχήσεις,θα στο γαλουχήσουν,με ιδανικά και αξίες,μα λέξεις,όπως πατρίδα,θυσία,οικογένεια,θρησκεία ,αλληλεγγύη.

Δεν είναι δυνατόν,οι ως τώρα μάνες και πατεράδες μας,να μη μας το είχαν μεταδώσει όλο αυτό.

Ομως εμείς,προχωρημένοι και επαφιέμενοι σε εύκολα και ανούσια κόλπα και τερτίπια της ζωής μας,αφήσαμε όλα αυτά και ριχτήκανε σε έναν αγώνα επιβίωσης μεν,αλλά με άσχημα και κακότροπα στοιχεία δε.

Πού είναι μωρέ οι τρόποι μας,η ευγένειά μας και κυρίως η φιλευσπλαχνία μας?

Οταν αρκετοί άνθρωποι στοιβιάζονται σε δρόμους,αγορές ,στενά και σοκάκια ,αφημένοι και παρατημένοι,τόσο απ τον ίδιο τους τον εαυτό,όσο και απ την ίδια τους τη μοίρα,που φυσικά τη δρομολόγησαν και την κακοτύχησαν ολομόναχοί τους ?

Ακου άνθρωπε,δεν είναι μόνο οι μετανάστες,οι λάθρο ..που έχουν εισβάλλει στη χώρα μας με το έτσι θέλω,μα φυσικά και με τα καλοσωρίσματα,άλλων αρμοστειών,ύπατων και ανωτάτων,αλλά είναι και οι δικοί μας μωρέ άνθρωποι.

Που ξεροσταλιάζουν στο αγιάζι και στη βροχή ,που δεν έχουν που την κεφαλήν κλείναι...είναι και τα παιδιά που γυρίζουν στους δρόμους ,άσκοπα δε θα το λεγα ποτέ,αν και τελευταία το φαινόμενο τείνει να εκλείψει.....γιατί άραγε??

Πού είναι οι προβληματισμοί μας και πού είναι η χαμένη μας ανθρωπιά ,που ξαφνικά αρχίσαμε και νοιαζόμαστε ,για άλλους,ξένους προς εμάς και αφήσαμε τους συνανθρώπους μας,να ζουν τις παγωνιές των ψυχών μας ?

Ο ΕΠΟΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ /Ζανιδάκη Άννα

Πριν χρόνια θα ταν κάπου τέσσερα

Είδα στιγμές να υπάρχουν

Φιλίας και νοιαξίματος

Αληθινές θε να ρθουν.

Είπα και μονολόγησα

Σαν αντίκρυσα στην πόλη

Αυτή που με αγκάλιασε

Με ζέση και είναι όλοι .

Γραφής μου συναπατήματα

Τα γεύονται τα θέλουν

Τα ζητούν και εγώ απλά

Με ταπεινότητα τους τα προσφέρω.

Αρχή αξία ιδανικό

Να δείχνω και να είμαι

Σεμνή με δέος να κοιτώ

Την πέννα μου να είναι α.

Τάλαντο εκ Θεού

Να ναι οι γραφές μου 

Εμπνεύσεις και επιρροές

Οι όμορφες αγνές μου .

Σκέψεις που κάνω συνεχώς

Για όλο τούτον τον κόσμο

Η αλήθεια του να αναπηδά

Και να ευψδιάζεται με δυόσμο.

Σύλλογος περίτρανος

Είναι και το φωνάζω

Με τον ΕΠΟΚ εγώ μαζί

Τα πάντα τα δαμάζω.

Πρωτεργάτης στέκεται

Τίμιος και άρχοντας 

Γραφών και κριτηρίων μας

Στελεχών του πλουτοκράτορας.

Γιατί το ξέρω το φρονώ

Σημασία και τιμή μας 

Είναι το αξίωμα το ύψιστο

Να χουμε στην ψυχή μας.

Το τι θέλει τι ζητά 

Ο καθένας και η καθεμία

Είναι αρχές ιδανικά 

Του νου μας η ευταξία.

Μαζί θα περπατώ

Χέρι χέρι θα αντικρύζω

Θαυμαστές πέννες εδώ

Να με καλοτυχίζω.

Φιλίες εγεννήθηκαν

Ανθρώπινες μ αλήθεια

Γιατί είμαστε ντόμποροι εμείς

Δεν έχουμε την καρδιά μας για συνήθεια.

Οτι χτυπήσει στέκεται

Μ αλήθεια και με θάρρος

Οτι φανεί βασίζεται

Στης φιλίας μας το φάρο.

Απονομές που γίνονται

Φαίνονται να ανάβουν

Τα φώτα εκεί της προσμονής

Δικά μας να στεγάζουν

Κάθε γραφής αναλαμπή

Κάθε νου διάβημα

Γινεται μέσα στη ζωή

Του χρόνου το προβάδισμα.

Να μας βρίσκει εμάς γερούς

Κανόνες να τηρούμε

Και με υγεία και με χαρά

Το Καλοκαιράκι το ευλογημένο ,να τα ξαναπούμε

Έφυγες / Ζανιδάκη Άννα

Σαν τον αέρα σ ενοιωσα
Πεταγμα να δηλωνει
Η Αγγελική σου πια μορφη
Ταλέντα σου ξεδιπλώνει.

Αρμονία χαριζε
ΕΚΕΙ πάνω στ αστερια
Ήχοι μελωδικοι
Απ τα δικά σου τα χέρια.

Να ακουστούν οι χορδες
Της επουράνιας κιθαρας
Να οραματιστουν αυτες
Δικού σου ποθου και λαχταράς. .

Μηνυματα ένα σωρο
Να πεμπεις εδω κατω
Μη γευεσαι το μισεμο
Να πίνουμε ασπρο πάτο.

Στην υγεια σου μοναχα
Στα χρόνια που στερησαν
Τις δικές σου λαμπρές ιαχες
Του είναι σου δεν κατακτησαν.

Τον κόσμο όπου περασες
Γεμισες περηφανια
Εσενα θα χουμε στο νου
Οπως ήσουν με ζωντάνια.

Από μικρός μικρος
Ήθελες να ξεχωριζεις
Εύλογες διακρίθηκαν
επιδόσεις σου να ορίζεις.

Μελλουμενα θα ηθελες
Αυτά να διαδραματησουν
Ευχές όλων μας
εσε να περικλυσουν.

Μα αλλα τα λογαριαζες
Εσυ όπως κι οι αλλοι
Κληθηκες δίχως να θες
Έλαβες τη σκυτάλη.

Σειράς που σου μετρησαν
Ψηλά να αγναντευεις
Ήλιο ψυχων δικών σου πια
Σκοτάδι τους να κυριευεις.

Με λάμψη τρανή ζεστη
Σα Φύλακας δικός τους
Δώσε πνοή στα ονειρα
Γίνε ο Άγγελος τους.

Καθαρια είχες τη ματια
Φίλε Συμμαθητή μου
ΑΣ έχει τώρα πια
Ταξιδι η ψυχή σου.

Όμορφο αναλαφρο
Τι κι αν εμάς δακρυζουν
Τα μάτια λένε πωςμιλουν
Οτι οι καρδιές ψελλιζουν.

**

Μάνα μου θλιμμένη. ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ... / Ζανιδάκη Άννα

Εχω καμάρι έχω φωτιά
Που ακόμα σιγοκαίει
Μανούλα δε σε ξέχασα
Παρήγορα της λέει.

Είμαι τριγύρω χαρωπός
Μαζί με τα παλικάρια
Αυτά που δώσανε ψυχή
Ορμήσαν σαν λιοντάρια

Καθόλου δεν εδείλιασαν
Στιγμή δε φοβηθήκαν
Παρά σε δύσκολες στιγμές
Αυτές μόνο οπλιστήκαν

Με θάρρος και με δύναμη
Ολόψυχα στο διάβα
Διακαώς επιτυχώς
Άναψε η λάβα

Αυτη που διακατέχεται
Και ζει μες στην ψυχή μας
Αυτή που κι αν αόρατη
Ζει στη θύμηςή μας

Αφοπλιστική θαρρώ
Να ναι και για σένα
Ορμητήριο λαμπερό
Στον πόνο στον καθένα

Μανούλα μου κι αν έφυγα
Εσας θα συλλογιέμαι
Τ αδέρφια τον πατέρα μου
Το λέω και αναρωτιέμαι.

Είσαι καλή μου μάγισσα
Γιατρεύεις τις πληγές τους
Η μοίρα μας σε έχρισε
Φάρο στις πεθυμιές τους

Εχε στο νου σου για τα καλά
Γνώμη να μην αλλάζεις
Είμαι καλά και χαίρομαι
Εςύ να επροστάζεις

Το κάθε τι καλό
Που δείχνει την ψυχή σου
Ξεκάθαρο και αστραφτερό
Στη γνώμη τη δική σου.

Θάλασσα / Ζανιδάκη Άννα

Στα γαλανα σου τα νερα
Υπνος δε θα με παρει
Γευομαι κατασαρκα
Γυαλου σου το λιθάρι.

αυτο ανοίγω χανομαι
Γραφω και αιωρούνται
Σκέψεις δονούνε το μυαλο
Στα ύφαλα ξεσπουνε.

Αγκυροβόλια χαθηκαν
Μελτέμια τα ταράζουν
Ωκεανοί πιου ζύγωσαν
Φουρτούνες και μοιράζουν.

Κομματια άμμου τα θωρρεις
Σκέπασμα αυτα γενηκαν
Σε σαθρά θεμελια
ζησης και κατακτήσαν.

Ουρανούς αιθέριους
Υπάρξεις που ναι λεξεις
Επιφανείς ως ηρωες
Μα ποιονε να διαλέξεις.

Πελαγη ξεθαρρεύουν ται
Σιμωνουν στην εξέδρα
Πρωτακουστοι οι κρότοι της
Σπάει μια σαμπρέλα.

Ξεφούσκωσε ολοταχως
Τρανεψε και το δειχνει
Το σωμα αναδύθηκε
Τωρα σε μας τον πήχη.

Ανέβηκε πανύψηλα
Κοντάρι αναμετριέται
Ειναι ρεκορ της ανθρωπιας
Το λεει το καυχιέται..

Σε εσενα αφέντρα του νερού
Δέηση θα σου καμω
Τηρα τα ανάλαφρα
ΙΣσαμε να πεθανω.

Να δω να με στολίζουνε
Μυριάδες οι αφροί σου
Σ αυτους εκει να χανομαι
Παλμοί ψυχης δικοι σου.

Θα ρθω να σε βρω
Γλυκα να σ ανταμώσω
Ποτάμια να στερεψουμε
Σε σε να ξεδιπλώσω.

Το στρώμα μου διατηρώ
Παντα με τον αερα
Υπαρξης αναπνοής
Ευλογίας καθε μερα.

Που μας αφηνει ο γλυκός
Πλάστης και ξυπνάμε
Το δεδομενο ανύπαρκτο
Πρεπει να το ΤΙΜΆΜΕ.

Δε σου ζήτησα / Ζανιδάκη Άννα

συμπόνοια δε σου ζήτησα
δε θέλω να λυπάται
όποιος δίπλα μου σταθεί 
μονάχα να θυμάται.

τις καλές μου τις πλευρές
που θέλω κι εμφανίζω
μα έχω και τις κάκιστες
κι αυτές τις χαρίζω .

σε όσους το το θελήσανε
να με ποδοπατήσουν
μα κάστρα βρήκαν έναντι
δικα μου να τους δείξουν.

της ψυχής αλάβαστρο
τηρώ το καθεστώς της
μαρμάρινο το φρόνημα
για κάθε τι δικό της .

ανάστημα θαρρώ
το τώρα της καρδιάς μου
σ αυτό γνωμοδοτώ
κι έχω για ίνδαλμά μου.

το γαλανό και το λευκό
χρώμα να κυματίζει
στη σημαία της ζωής
δικής μου μη λυγίζει.

τι κι αν κατακτητές
τη λάβωσαν στα χρόνια
εδώ είναι φανερά
και τους δωρίζει χώρα .

όχι του δήθεν του ποτέ
παρά εύλογα χορηγεί
νόμους κραταιούς
αλησμόνητους καρρέ

καρρέ να περνούν
στης γνώσης εκεί το πλάνο
θυρυβώδεις ιαχές
σαν το αεροπλάνο.

τρίζουνε συθέμελλα
των όχι μου τα μέρη
παρά τα ναι ξαποστάζουνε
εκεί στο λημέρι.

που στέφθηκε εξ ουρανού
δικού τους μελλήματος
αλήθειαςπια τρανής
γιγαντιαίου διαμετρήματος.

δε σου ζήτησα λυγώ
στα τόσα που πρεσβεύω
μα ειμαι πια μια χαρά
τις χάρες και τις αρετές να διαφεντεύω

μπλόφαρε / Άννα Ζανιδάκη

πείτε άνθρωποι λοιπόν
σε άτομα να ξέρουν
πως τα πάντα στη ζωή
εδώ τα υποφέρουν.

γέλια και χαρές
έρχονται αντάμα
συστήνουνε επιτακτικά
ζήσης μας το θαύμα.

πόνοι και αλαλαγμοί
λυγούν μα και σφαδάζουν
αναίτια ανύπαρκτα
μα πάντα δοκιμάζουν.

ψυχές που δηλώσανε
πως βρήκαν τη γαλήνη
μα άνανδρα οικτρά
τις ρίχνουν στην οδύνη.

στέφανα πλέκονται
εξ ακανθών γιομίζουν
κεφάλια που ανέμελα
το νου τους κουλαντρίζουν.

μα έρχεται η στιγμή
ριγούν λέξεις πιστεύω
το άδικο και το αισχρό
πάντα το ερμηνεύω.

να γίνει τίμημα
να το πληρώσουν όλοι
που στάζουν το φαρμάκι τους
κερνούν το βιτριόλι.

το χουν επιστέγασμα
κάλυψη ψεύδους πάντα
μα σα μετρηθεί
του δόλου τους η μπάντα .

στρίβουν διαρκώς
αλλάζουνε πορείες
μα η Θεία Νέμεσις
δε λογά τις ιστορίες .

πάνω θα ξεχυθεί
και θα κατασπαράξει
αυτούς που αγαπούν
με διάβημα και στάση.

δε θα γίνει διάλειμμα
ανακωχή δεν πρέπει
μα στον κάθε κατεργάρη
να λάβει καθωπρέπει.

τέτοιο το μήνυμα
να ζήσει ίδιο πόνο
μόνος να βογγά
από τον αλησμόνητο χρόνο 

Οι ψυχές / Άννα Ζανιδάκη

Ψυχές οδεύουν ολοταχώς
Σε διαδρομές γενoμένες
Από τα απυρόβλητο
Των είναι τους δοσμένες

Κατευθυντήριες ιαχές
Απ’ της καρδιάς τη θέση
Ψυχών τα αδιανόητα
Στρατεύματα που ‘χουνε παραθέσει

Εντολές επιστολές
Στο διάβα στο πέρασμά τους
Έρχονται επέρχονται
Σύμβουλοι στο κέρασμά τους

Πόνων και οδυρμών
Καταπονημένων των κινδύνων
Απόηχων μη ευτελών
Αγνοημένων παρασήμων

Που δόθηκαν νομοταγώς
Παράδοση εκάμαν
Αισθήματα λογιών λογιών
Κι έτσι αποθάναν

Στη ζήση τους την τωρινή
Γραφτήκανε σελίδες
Ακόλουθοι βρεθήκανε
Μέσα στις ελπίδες

Ψυχές που αιμορραγούν
Που εκπέμπουν σήμα κινδύνου
Άλλες ισορροπήσανε
Δεν είναι του ανευθύνου

Διατάγματος ορθώς
Που ήρθε να επιβάλλει
Τα δόγματά του δυστυχώς
Μ’ αγκάλη να περιβάλλει

Αυτή που κλείνει εκεί με μιας
Κιγκλιδώματα αγνοίας
Αυτή που παρασέρνει μονομιάς
Απωθημένα εφηβείας.

Που γενήκανε ταχιά
Δεδομένα για μια τάξη
Πραγμάτων που εξοστρακίστηκαν
Ζητουμένων εν διατάξει

Που θα ‘πρεπε να συμπεριληφθεί
Σε νόμο σε κανόνα
Μα εστροβιλίστηκε
Παρασύρθηκε απ’ τον τυφώνα

Αυτόν που στο έλεος κοιτά
Των μαθιών που ‘χουν δείξει
Πορείες στράτες τσι ζωής
Στα ζάλα τους να μπήξει

Μαχαίρι ως το κόκαλο
Να πάρουν την ευθύνη
Ψυχές όπου πονέσανε
Τέτοιο κακό να μη ματαγίνει

Η προσμονή / Ζανιδάκη Άννα

Τα θαύματα εγίνονται

Θαρρώ στα χίλια χρόνια

Μα δε θα πάψω ΄πια εγώ

Να αναμένω τα χιόνια

 Αυτά που θα ρθουν

Να στολίσουν τα μαλλιά μου

Κι ίσως ο Θεός με λυπηθεί

Και με πάρει αυτός κοντά του

 Να απαλλάξω τους γονείς

Φίλους μα και τα αδέλφια

Από δεκάδες βάσανα

Ζόρια σκέψεις και ντέρτια

 Να βρω επιθυμώ

Λύση να τελειώσουν

Και μένα τα μαρτύρια

Ζωής κι ας με προδώσουν

 Εδειξα τη δύναμη

Που όλοι μου ζητούσαν

Μα στα δικά μου σωθικά

Αλλα παραμιλούσαν

 Τα πως τα που και τα γιατί

Της νιότης που χαθήκαν

Κι έτσι άξαφνα

Αυτά εξαυλωθήκαν

 Εγένηκανε άνεμοι

Βοριάδες και νοτιάδες

Λες και ανοίξανε για με

Πληγές και Συμπληγάδες

 Που με καλοδέχτηκαν

Και μου στρωσαν κιλίμι

Πόνων αβάσταχτων εκεί

Σφαδάζοντας σαν αγρίμι

 Μα ποτέ δεν το έβαλα

Κάτω και να χάσω

Ελπίδες που χω στην ψυχή

Σε εςάς θα τις αράξω

 Σε ένα καμβά ζωγραφικής

Θα αυτοσχεδιάσω

Οχι μελανά τα χρώματα

Μα θα καταδικάσω

 Τη μοίρα μου που στοίχιωσε

Τα αγνά τα όνειρά μου

Κακότυχα εφέρθηκε

Κι έφυγε μακριά μου

 Κακία δεν της κρατώ

Μου μαθε επίσης

Να αντέχω να επιζητώ

Να βρω τρόπους και λύσεις

 Τους άλλους να βοηθώ

Οσο μου επιτρέπουν

Δυνάμεις σώματος ψυχής

Καλό και να διέπουν

 Μηνύματα θετικά

Στον καθένα στην καθεμία

Που ο Θεός εθέλησε

Να ζούμε υποτυπώδη αδυναμία

 Γιατί η θέληση ψυχής

Θερριεύει και αντριεύει

Το είναι μας καραδοκεί

Τον εαυτό μας κατασκοπεύει

 Μη λάχει και δεχθεί

Κάποια αδυναμία

Σε άτροπο φυγή εκτεθεί

Και χάσει τα βραβεία

 Καταβολής επιβολής

Των θέλω και των πρέπει

Καταστούνε άξια

Τη ζωή μας καθωσπρέπει.