Των πολέμων η έλαφος / Μανέτας Γιώργος

.

.

Είμαι κείνο το στοιχειό

στη μελάνη του Ομήρου,

που δόθηκε μια νύχτα

νησί στον Οδυσσέα:

Η Καλυψώ

.

Είμαι κείνη η παλαιά

πρωτομέδουσα

στη ρότα της Αργούς,

η φέρουσα την τρίαινα

του Ποσειδώνα

.

Είμαι κείνο της Τροίας

τ’ οξειδωμένο βέλος

στο πόδι του Αχιλλέα,

τ’ αδηφάγο παλάτι

των ηρώων

.

Είμαι κείνο το όριο

σκαιό λίκνο

στη θύρα του τέλους,

ιέρεια της Κίρκης

και πειρασμός της αγνότητος

.

Εγώ είμαι, ναι! η

των Σειρήνων ολέθρια αοιδός

στο καράβι του Οδυσσέα.

Η δεικνύουσα την κερκόπορτα

προς Αγαρηνό

.

Εγώ είμαι, ναι! η

όλων των Εθνών πόρνη

με τ’ ανομολόγητα ονόματα,

στα σκέλη μου, βασιλείς

υποτάχθηκαν

.

Εγώ είμαι, ναι! η

των ενόχων θηλάζουσα,

η φερομένη φωλεά κοιτίδα

της λόγιας λήθης.

Της Ιστορίας, το έρεβος

εγώ είμαι, ναι…

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

.

.

Όψεως πέτρα

.

.

Στην αθέατη πλευρά

της μητρίδας των κόσμων

αιφνίδια μπήκε, – τυχαία

κι έζησε τους σπαραγμούς

μίας σαρκοβόρας πυράς μορφής

που παραμόνευε κυοφορώντας

μέλλοντα συνωμοτικά

συντελείας

καταγόμενα του Θανάτου.

.

Σε σπήλαια των ηφαιστείων της

ρήγματα

και από τις οπές αυτών

αβυσσαλέοι στην όψη

κλειδούχοι

μ’ ονόματα λήθης

πρωτόφαντα

και στο μέτωπο αυτών

αιματώδες τριγράμματο

χάραγμα σπείρας.

.

Από μίας ρωγμής εισήλθε

παρακάμπτοντας

την κοινή των διαστάσεων

και βρέθηκε σε χώρο

ακάθαρτο

που εκεί μιλούσαν

την πρωτόγλωσσα των ανθρώπων

βρίζοντας ακατάσχετα

τόσο

που δεν της επιτρέπεται

παρά να σιωπήσει.

.

Σας λέγει μόνο τούτο:

«Ενοράσθαι και λογίζεσθαι»..

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

http://georgemanetaspoema.blogspot.com/

Γιώργος Ν. Μανέτας : Ποιήματα

 Της Κέρκυρας ΧΙ

.

.

Σαν ο νους που θυμάται και μι’ ανάμνηση κλείνει,

ο δικός μου, καράβι μ’ ουρανό και σελήνη.

Αρυτίδωτες θάλασσες φέρει μέσα· ποτές

τα γλαρόπουλα πάνω τους με φτερούγες κλειστές.

.

Βασιλέματα – θαύματα που ο Θεός έχει χτίσει,

δεν θυμίζουνε διόλου ζωγραφιάς νεκρή φύση.

Του πρωινού κείνο τ' άστρο, που το λεν αυγινό,

δεν αφήνει τα χρώματα να ριφθούν στο κενό.

.

Ήλιος! κόλποι και βράχια και κει πάνω γοργόνες,

μελετούν με τ’ ανθόζωα – τις μικρές ανεμώνες.

Φιλογέλωτας λέοντας με μια φώκια Monachus…

και τα φύκη χορεύοντας να χαϊδεύουν τους βράχους.

.

Έτσι, η σκέψη που θέλει και σ’ ανάμνηση λύνει,

ν αρχινά το ταξίδι πρέπει ως… τη σελήνη.

Έγνοια μόνη, να τα 'χει μέσα ο νους φυλαγμένα,

σαν κρυστάλλινα κάποιας συλλογής, προσεγμένα.

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

.

.

Κέρκυρα VIII

.

.

Α, να 'χες χείλη… να σ' τ’ αρπάξω μια, να σ' τα φιλήσω!

Α, να 'χες μάτια… να τα δω στο φως, το δειλινό.

Ρίγος με πιάνει, κι ύστερα κρατιέμαι μη δακρύσω.

Κόρη του νόστου – Κέρκυρα: Διψώ Σε! και πεινώ.

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

.

.

Της Κέρκυρας

.

.

Μαντίλα ροδοστέφανη και χείλη σαν κεράσι,

προσμένω να περάσει,

να δω το χρυσοκέντητο - δαντέλα φόρεμά της,

την τόσην ομορφιά της.

.

Δύση να δω κι ανατολή στα μάτια της τα πλέρια,

να πιάσω της τα χέρια,

να δώσω μια να τα φιλώ μέχρι τους ώμους πάνω,

να τα βαστώ μη χάνω.

.

Να πάρω απ' τα μαλάκια της, που ήλιο χρυσό θυμίζουν,

τα μύρα που μυρίζουν,

για να τα πάω στον Άγιο μου τάμα και προσευχή μου,

να κάμει την, δική μου.

.

Α, πόσο θα 'θελα κι αυτή να με κοιτάξει, σάμπως…!

- Θα ομόρφαινε κι ο κάμπος. –

Να δω την άνοιξη π' ανθεί στο κάθε πάτημά της.

Τι κρύβει, στην καρδιά της:

.

Παξοί - Αντίπαξοι - Μαθράκι – Ερεικούσσα – Οθωνοί.

.

Μανδούκι 1996

.

.

©Γιώργος Μανέτας

.

.

Κέρκυρα ΧVΙΙ

.

.

Κάθε φορά, στο αντάμωμα της,

μεθώ απ’ την τόσην ομορφιά της

τόσο, που ντρέπομαι να πω…

Σ’ άγνωστους τόπους μύριους πήγα

μα σαν αυτήν… μέτρια και λίγα.

Ίδια, δεν βρήκα ν’ αγαπώ.

.

Δειλός, μα πάλλεται η ψυχή μου!

Και σαν να σβεί η αναπνοή μου

νιώθω· το στήθος να πονά.

Γνωρίζοντας, το δίχως άλλο,

κείνο του πόθου μου το σάλο,

φροντίζει να το κυβερνά.

.

Τότε, θυμώνω και με κρίνω

κι έτσι, χλωμός όπως το κρίνο,

με ασίγαστο αναφιλητό…

Με δίχως μπόι και δίχως σθένος,

καθώς πρωτόβγαλτος, παρθένος,

μεθώ στο παραμιλητό:

.

«Ωωω! κόρη – Κέρκυρα, γαρντένια!

Της σκέψης μου, παραμυθένια

με κήπους, μύρα κι ευανθούς!

Εσύ, της πλώρης μου Σειρήνα,

γοργόνα στη δική καρίνα.

Κοχύλι, απ’ τους ωκεανούς».

.

Κι ύστερα, σαν να την αρνιέμαι

κάνω, πως τάχα εγώ ξεχνιέμαι·

στρέφω το βλέμμα μου, γι' αλλού.

Τότε, μου απλώνει τα δυο χέρια

και τόσα μου χαρίζει αστέρια,

όσα 'χει η άμμος, του γιαλού.

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

.

.

Ουτοπία

.

.

Θωρώ στην αχτή την απείραχτην άμμο της.

Την πυκνόφυτη γη, με τις δύσβατες άσπες.

Δεν χαρώ νυσταγμό τόσα χρόνια θωρώντας την

κ' είν' ανώφελη πια μια στεριά που δεν φτάνω.

.

Ας βυθίσω μεμιάς την πλανεύτρα την σκέψη μου.

Στην αδιάβατη γη να βρεθώ της ψυχής μου,

μέχρις ότου τ' άμορφα νέφη σκορπίσουνε

και ξανά πάλι δω την μικρή της Κασσιόπη.

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

.

.

Κέρκυρα ΙΧ

.

.

Κέρκυρα: Άστρο τ’ ουρανού!

Του πέλαγου συ κόρη,

με το περίσσιο θώρι…

.

Μικρή αδερφή της άνοιξης,

που από τη γη σου, η μυγδαλιά

φύτρωσε, μες στη σιγαλιά

σε μία στιγμή κατάνυξης

.

κι ύστερα, σ' είδε ο ουρανός

κι έδωσε λάμπος στ’ άστρα,

μιαν αγριλιά στη γλάστρα.

Κι έδωσε, δείλι ως ο φανός

.

της πρωταυγής μι’ αχτίδα:

Θύσανος - φως του ν’ ακοντά

κι αυτός, να βλέπει από κοντά,

ως πού φωτά η ελπίδα

.

Κέρκυρα! εσύ της άνοιξης.

Του πέλαγου, συ κόρη,

με το περίσσιο θώρι…

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

.

.

Κέρκυρα XI

.

Στον Τζούλιο Καΐμη

.

.

Απόψε, ο νους ως σ΄ έψαχνε να βρει στο ματοκιάλι

σ’ είδε, κει που λιαζόσουνα στης μνήμης τ’ ακρογιάλι

κι όπως, κόντευε δίπλα σου στα μπράτσα του να σφίξει,

απέκοψες! Κι αυτός για δεν μπορούσε να σ’ αγγίξει

.

ήβρε κλαρί και βέργισε τις θάλασσες του νου του,

για ν’ ανακράξει αντήχει σου το μένος του καιρού του.

Για να σε βρει στο πέλαγο, να σ’ ανταμώσει αγάλι,

να σ’ αγκαλιάσει, Κέρκυρα, στης μνήμης τ’ ακρογιάλι.

.

Ό, τι ποθούσε, η σκέψη του: Αμμόσκονη κι αλάτι!

Έφευγε κείνος κι άμπωνε τις κλειδωνιές η εμπάτη.

.

.

©Γιώργος Ν. Μανέτας

http://georgemanetaspoema.blogspot.com/

Χωρίς Γη / Μανέτας Γιώργος

.

.

Με καράβι στοιχειωμένο ταξιδεύουμε και πάμε

μέσα σε άγνωστα πελάγη ξένου κόσμου αλαργινού,

με δυσδιάκριτη σημαία σ’ άλλα σύμπαντα περνάμε

αγναντεύοντας τ’ αστέρια κάποιου αλλοτινού ουρανού.

.

Διάσπαρτα νησιά και τόπους διερευνούμε στο σκοτάδι

δίχως να γνωρίζουμε άλλο παρά η τύχη πού μας πάει,

κι όσο βέβαια θέλει ακόμη της ψυχής μας το ένθεο λάδι,

ζωντανούς για να μας έχει και να μας φεγγοβολάει.

.

Πίσω η Γη σκούρα φαντάζει καθώς σβήστηκε για πάντα

κι ήταν η έπαρση του ανθρώπου που μας έφερε ως εδώ,

να γυρεύουμε άλλους τόπους το έτος δύο χιλιάδες τριάντα

δίχως μι' άνοιξη με τ’ άνθη που χαιρόμουν να μαδώ.

.

Δίχως θάλασσες και κάμπους και χωρίς πια την πατρίδα

θα 'ναι ανώφελο ταξίδι κι η χαρά μας λιγοστή,

δίχως συγγενείς κι αδέρφια πώς μη νιώσεις αν η ελπίδα

μέσα στις καρδιές δεν θέλει να τσακίσει σαν κλωστή.

.

Όλα μάταια μας φαντάζουν κι έτσι που ο καιρός περνάει

μόνη θύμηση και εικόνα, της ιαχής ο αλαλαγμός...

Δίχως ήλιο, δίχως τόπο, δίχως πού η χαρά σκορπάει:

Ευτυχής όποιος δεν είδε πώς της Γης ήρθ' ο χαμός.

.

..............................................................

.

Κι έτσι πια λίγοι και μόνοι σ’ έναν άγνωστο κινούμε

κόσμο, αταίριαστο στα μάτια τα δικά μας, θλιβερό,

και στο ατέρμονο ταξίδι βάρδια τ’ άπειρο ερευνούμε

λάμνοντας, μ’ ένα καράβι ρημαγμένο απ’ τον καιρό.

.

Στης ηθικής το τρίστρατο

.
Ελάτε! ελάτε, φίλοι μου, καλοί μου ανθρώποι, ελάτε!
Εδώ, στην κλίνη τη δική. Στο σπιτικό μου, εμπάτε.
Εγώ, δεν έχω ανάστημα, δε μου ‘μεινε πια, σθένος.
Μη με φοβάστε, μείνετε! είμαι ο φονιάς, ο ξένος…
.
Καθίστε εδώ, στης κούτας μου το βρώμικο κλινάρι.
Δείτε! πού τ’ ανευλόγητο κοιμάται παλικάρι.
Λάμια κακιά, με ζήλεψε, Μοίρα και με μισούσε.
Έκλωθε πλάι στη μάνα μου, την ώρα που γεννούσε.
.
Δίχως θυμίαμα, μιαν ευχή, με δίχως τ’ αγιοκέρι…
Θαρρώ νύχτα πως ήτανε, που μ’ άδραξε απ’ το χέρι.
Πρόσφυγα, μ’ είπε. Αφρικανό. Γύφτο. Κίτρινο - Ασιάτη.
Είμαι το μίασμα κι η ντροπή, στου κόσμου την εμπάτη.
.
Ελάτε! μη με ντρέπεστε, μη με φοβάστε, διόλου!
Δεν είμαι Εβραίος, ούτ' Άραβας στο στόχο του Διαβόλου…
Φταίει, η δική που μ’ έκλωθε κουβάρι, λάμια – Μοίρα.
Στης λογικής το τρίστρατο, λάθος τον δρόμο επήρα.

………………………………

Εγώ, σπίτι δε γνώρισα. Απ’ όταν, που θυμάμαι
με ξενικά και δανικά, καλούμαι να κοιμάμαι.
Κι αν είναι ο δρόμος, σπίτι μου! Η πίσσα ετούτη, ρούχο!
δεν σας ζητώ… παρά δική τη λευτεριά να μου ‘χω…

Ουτοπία

.
Θωρώ στην αχτή την απείραχτην άμμο της.
Την πυκνόφυτη γη, με τις δύσβατες άσπες.
Δεν χαρώ νυσταγμό τόσα χρόνια θωρώντας την
κ' είν' ανώφελη πια μια στεριά που δεν φτάνω.
.
Ας βυθίσω μεμιάς την πλανεύτρα την σκέψη μου.
Στην αδιάβατη γη να βρεθώ της ψυχής μου,
μέχρις ότου τ' άμορφα νέφη σκορπίσουνε
και ξανά πάλι δω την μικρή της Κασσιόπη.

Της Ξενιτιάς ΙΙΙ

.
Το λένε τ’ αχαμνά νερά της θάλασσας, τα στέρφα,
το διαλαλούνε τα πουλιά με τον κελαϊδισμό τους,
το λένε τ’ άστρα τ’ ουρανού και το χλωμό φεγγάρι:
Χαρά δεν έχει η ξενιτιά, δεν έχει παρηγόρια.
.
Το λένε στ’ άπταιστα οι μικρές του κάμπου πεταλούδες,
του ανέμου οι ψάλτες διαλαλούν στ’ ανάμεσα κλωνάρια,
το κράζουνε, κει που ξεσπούν οι γλώσσες των κυμάτων:
Να μην τολμήσεις ξενιτιά, μ΄ ασταύρωτο το στέρνο.
.
Τα χαμομήλια της πλαγιάς το μολογούν στα σπάρτα,
το λένε τ’ άγρια τα θεριά στα γκρέμια και στα βύθια,
το λεν οι αοιδοί της Κέρκυρας σε μοιρολόι αρχαίο:
Σαν θες να πας στην ξενιτιά, μαύρη να βρω πλερέζα
.
καθώς, δεν έχει εκεί χαρά, δεν έχει ν’ αποστάσεις,
ίσκιο δεν έχει απ’ αγριλιά και χώμα να πλαγιάσεις.
Με δίχως μύρτους, γιασεμιά, πώς η ψυχή σου, πλέρια?
Πώς σαν πεθάνεις, ξενικό θα σε δεχτούν τ’ αστέρια?

Γιώργος Μανέτας (Βιογραφικό Σημείωμα )

Βιογραφικό Σημείωμα 

Ο Γιώργος Μανέτας, είναι ναυτικός και ποιητής. Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1961 στην Αθήνα, από Κερκυραίους γονείς. Από το 1977 ταξιδεύει στο κατάστρωμα με φορτηγά 

και γκαζάδικα ποντοπόρα πλοία.  Είναι τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Έχει εκδώσει τα βιβλία: 

ΘΑΛΑΣΣΑ, ποιήματα (1997) 

ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ, ποιήματα (1998) 

ΟΞΥΤΕΡΑ ΕΓΓΥΤΑΤΗ, ποιήματα (1999) – 

Βραβείο ‘Μάρκου Αυγέρη’ της Ετ. Ελλ. Λογοτεχνών. 

ΝΑΥΣΙΝ ΑΡΙΣΤΟΙ, ποιήματα (2001) 

Θύμηση

.
Πάλι χθες στο εικονοστάσι σαν να σβήστηκε το φως μου·
γιε μου - εσύ, πικρό κομμάτι της ζωής μου, μακρινό...
σε ποιας Θάλασσας τη μέση, σε ποιαν άκρη αυτού του κόσμου
ταξιδεύεις και δεν βλέπω πίσω να ΄χεις γυρισμό?
.
Σαν να μου χτυπάει την πόρτα κάθε θόρυβος που φτάνει
μα στην κάμαρά σου, γιε μου, το κρεβάτι σου αδειανό.
Το κρεβάτι αυτό που στρώνω και χαϊδεύω, - που ’χα ’γιάνει
το κορμάκι σου εκεί πάνω· τώρα μοιάζει νεκρικό.
.
Θέλω λίγο ν’ αγκαλιάσω την ανέγγιχτη ψυχή σου
πριν τα μάτια μου σφαλίσω και δεν έχουν μνήμη πια.
Έλα, εγώ μονάκριβέ μου που καρτέραα τη ζωή σου
και τη στόλιζα με τ’ άνθη της ψυχής μου, γιασεμιά.
.
Πριν η νύχτα χαμηλώσει και μ’ αγγίξει το σκοτάδι
και σ’ αυτό το εικονοστάσι πια το φως μου σκορπιστεί,
έλα να σ’ αγγίξει λίγο της υστέρησης το χάδι,
και της θύμησής σου ο πόνος κάπως μέσα μου σβηστεί.

Στον άταφο ναύτη

.
Στην γοερή σού ορκίζομαι κείνη κραυγή του φάρου
και στου βυθού που ξάπλωσες την άμμο τη νωπή,
θύρα να βρω στα βάθη της ν’ ανταμωθώ του χάρου
τ’ ανήλια εκείνα δώματα που κατοικεί η σιωπή.
.
Κι όταν θα βρω το σκοτεινό του χάροντα λημέρι,
τα πιο ακριβά μαλάματα θα δώσω και σκουτιά,
για να σου σφίξω ακόμη μια στερνή φορά το χέρι
πριν σε πλαγιάσει ατίμητο του ερέβους η ερημιά.
.
Πριν να σε λούσει πένθιμα το φως απ’ το φεγγάρι
και πριν της λήθης τ’ όνομα στην πέτρα σου γραφτεί,
βάζω την πένα στο χαρτί και κάνω την δοξάρι
για να τους πω πως χάθηκες δίχως κλαυθμό, ταφή:
.
Λέξεις συλλέγω ιάσμινες να πλέξω το στεφάνι
μα η ρίμα βγάζει συμφορά και στεναγμού λυγμό.
Στο θλιβερό ταξίδι σου, η πένα μου αποκάνει,
πενθεί και υγραίνει ως να ‘τανε κι εκείνη από πνιγμό.