ΣΤΑΘΜΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ / Γιώργος Λίκος

Λύπη μεγάλη θρύψαλα

Οι ώρες που φίλησαν το πρόσωπό σου

Άδειες δεξαμενές

Βαγόνια σκουριασμένα

Έρωτας

Συνθήματα των τραίνων

Χιόνι

Να πολεμήσεις με τα φιλιά

Με το τουφέκι

Ώρες που χάιδεψαν το πρόσωπό σου

Το σπίτι μου είναι κατά κει

Χέρια φλογέρες  μου καρφιά

-Συνάδερφε ποιό είναι το ρυάκι

που σε κρατά δεμένο-

Άδειες δεξαμενές ατμός

Αυγή τυλιγμένη στα καραβόπανα της νύχτας

Μεγάφωνα σφυρίγματα λαχανιασμένα

Τα βλέφαρα σφἰγγουνε το φυλαχτό

Αγέρας και χιόνι

Λύπη μεγάλη θρύψαλα

Από τη συλλογή  «Τέσσερις προσωπίδες του ανέμου» Εκδ. ΙΚΑΡΟΣ 1949

Λίκος Γιώργος (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Γιώργος Λίκος γεννήθηκε στον Πρίγκηπο της Προποντίδας με καταγωγή από τη Σίφνο.  Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.  Εμφανίστηκε στα γράμματα με δημοσιεύσεις στα λογοτεχνικά περιοδικά:  Νέα Γράμματα (1944) και Το Τετράδιο (1945).  Εργάστηκε ως ναυτικός ταξιδεύοντας στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.  Υπήρξε φίλος των σπουδαιοτέρων Ελλήνων Ποιητών όπως:  του Ανδρέα Εμπειρίκου, του Νίκου Εγγονόπουλου, του Νίκου Γκάτσου, του Μίλτου Σαχτούρη και του Οδυσσέα Ελύτη.

Ποιητικές Συλλογές:  • Τέσσερις προσωπίδες του ανέμου. Αθήνα, Ίκαρος, 1949. • Χερρόνησος. Αθήνα, 1977. • Εικοσιπέντε στάσιμα. Αθήνα, τυπ. Κείμενα, 1983. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στη διεύθυνση: http://www.protoporia.gr/giorgos-likos-mia-paroysiasi-apo-ton-christo-daniil-p-265846.html

Ωδή στους τσακισμένους γλάρους. (Απόσπασμα)

Φωνή του πελάγου

Ατρόμητη, βαθιά

Σ’ άκουσα βουβός!

Κι έπαιξα σκάκι με τους γλάρους

Πάνω στο σύννεφο που μιμήθηκε το πρόσωπό σου

Κερδίζοντας λίγες στιγμές ελευθερίας.

Ποιος αγκυλώθηκε πίσω απ΄την άγρια μουριά

Κι έβαψε τον ουρανό;

Μη τον μετατοπίζεις

τον άσπρο βασιλιά σου

Στην καρδιά του γεννήθηκ’ ένα αηδόνι.

Λίκος Γιώργος

Απολογισμός

Λίκος Γιώργος

Χρόνια που τα τυλίξαμε σαν τα πολύτιμα χαλιά

Με τόσα σχέδια

Γυμνό το πάτωμα με το πριόνι της ψυχής

Τα έπιπλα θανάτου.

Κάρυστος ‘46

Λίκος Γιώργος

…Στιγμές μικρές στιγμές

Ζωή των κοχυλιών στιγμές του έρωτα

Η μυρωδιά του αγέρα στα μαλλιά σου

Η επανάληψη του κύματος

Η αγωνία του ρυθμού στο πρόσωπο του Χρόνου

Η τραγική απελπισία της αφής

Η γεύση των πραγμάτων πριν απ’ το χειμώνα.

Πώς λάμψανε τα μάτια σου κάτω απ’ το βάρος

Της καρδιάς μου.

Κάτω στο γιαλό

Πίσω απ’ τα χαλάσματα της μνήμης…

Ο Ιππότης

Λίκος Γιώργος

Τα σπιρούνια του ήταν δυο άστρα

Που τα μάζεψε κάποτε μέσα στα χόρτα του βουνού

Κυνηγώντας.

Τα πόδια του ήταν νησιώτικο καλντερίμι

Ο κορμός του τοιχαράκι με γλάστρα

Τα χέρια του κλαδιά ελιάς

Τα μάτια του τρυγόνια

Και τα μαλλιά του ελπίδες.

Ήταν από καλή γενιά

Και σκλάβος έγινε και δούλος

Για την αγάπη.

Κι απ’ τα πολλά τα βάσανα

Έχτισε πάνω στην καρδιά του ένα κάστρο

Και πάει να το χαρίσει του Θεού.

Όμως ο Θεός μαζί με το παλάτι

Κράτησε και την καρδιά του

Κι έστειλε πάλι πίσω

Τα σπιρούνια διάττοντες αστέρες

Και τα πόδια του έγιναν

Νησιώτικο καλντερίμι

Στον κήπο τ’ ουρανού

Κι ο κορμός του τοιχαράκι να ξαποσταίνουν

Όσοι πεθαίνουν δυστυχισμένοι

Κι από τα χέρια του κλασιά

Στάζει το μύρο της φωτιάς.

Τα μαλλιά του φύκια στη θάλασσα των Σαργασσών

Και τα μάτια του ένα όμορφο ζευγάρι τρυγόνια

Που όλο πετάνε και τριγυρνάνε πάνω απ’ τη γη

Κι όλο το κυνηγάνε χωρίς ελπίδα

Οι νοσταλγοί.