Δασκαλάκη Μαρία ( βιογραφικό)

Γεννήθηκε το 1982 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Στην εφηβεία γράφει τα πρώτα της ποιήματα κι έτσι κάπως ξεκινά γι’ αυτήν η περιπέτεια της συγγραφής. Μιλά αγγλικά και ιταλικά και κάνει για χρόνια σπουδές ζωγραφικής. Το 2004, αποφοιτά από το τμήμα Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιόνιου Πανεπιστήμιου στην Κέρκυρα κι επιστρέφει μόνιμα στην Κρήτη. Έκτοτε, αρθρογραφεί σε έντυπα και περιοδικά και πειραματίζεται με το ραδιόφωνο. Λίγους μήνες μετά, ξεκινά να δουλεύει με παιδιά, οπότε κι αρχίζει η ενασχόλησή της με την παιδική λογοτεχνία. Σήμερα, διδάσκει ζωγραφική και συντονίζει λογοτεχνικές ομάδες και εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά. Παράλληλα, συνεργάζεται με την καθημερινή εφημερίδα "Πατρίς", ενώ δημοσιεύσεις της έχουν αναρτηθεί και στο διαδίκτυο (www.protagon.gr, www.tovima.gr, www.e-poema.eu, www.logotechnes.gr). Από το 2008 είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και συνεργάζεται με σχολεία τα οποία και επισκέπτεται κατόπι συνεννοήσεως. Έχει βραβευθεί στην ποίηση και το διήγημα από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Ν. Χανίων, τον Δήμο Αρκαδίου Ν. Ρεθύμνης, τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου Αγ. Νικολάου, την Παγκρήτια Ένωση Λογοτεχνών, το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ξυλοκάστρου, την "Τέχνη" - Μακεδόνικη Καλλιτεχνική Εταιρία Κιλκίς, τον Ελληνοαυστραλιανο Σύνδεσμο Μελβούρνης και τον Προοδευτικό Σύλλογο "Τα Καστέλλια", καθώς και για τη συγγραφή παιδικού βιβλίου από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά.
Είναι παντρεμένη και έχει μία κόρη.

το βιογραφικό το βιαβάσαμε:http://www.biblionet.gr

Τίτλοι
(2013)	Μυστική αποστολή: Στα ίχνη του κρυμμένου θησαυρού, Μίνωας
(2012)	Μυστική αποστολή, Μίνωας
(2012)	Μυστική αποστολή, Μίνωας
(2011)	Μυστική αποστολή, Μίνωας
(2011)	Μυστική αποστολή, Μίνωας
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2011)	Γραφής έργα, Ωρίωνας
(2011)	Επιστροφή στο χωριό, Α/συνέχεια

Στις παρυφές της σιωπής

Πες μου κάτι μυστικό,
όπως ότι δεν υπάρχει χρόνος
Πες μου για κάτι δύσκολο,
όπως όταν σε πνίγει αυτό που δεν μπορείς να πεις
Πες μου για κάτι αμετάκλητο,
όπως για τις ευκαιρίες που χάσαμε
Πες μου για κάτι τόσο αβέβαιο,
όσο κι η δυνατότητά σου να νιώσεις
Πες μου κάτι ανύπαρκτο,
όπως η διάρκεια μιας χαμένης στιγμής
Πες μου κάτι υποθετικό,
όπως τα «αν» που ψιθυρίζεις στο σκοτάδι
Πες μου για κάτι αναπόφευκτο,
όπως το σμίξιμο των ανθρώπων
Πες μου κάτι άξιο απορίας,
όπως γιατί να περιμένω κάτι που δεν αξίζει
Πες μου κάτι αδιάκοπο,
όπως οι χτύποι της καρδιάς
Πες μου κάτι να μου προκαλέσεις πανικό,
όπως για τα σημάδια του χρόνου στο πρόσωπό μου
Πες μου κάτι αληθινό,
όπως τα όνειρα που ανάμεσά τους ζούμε
Πες μου για κάτι που έχει τόση δύναμη,
όση το νεογέννητο που σου σφίγγει το δάχτυλο
Πες μου για κάτι όμορφο που κάναμε μαζί,
όπως τότε που ξεπεράσαμε τα όρια
Πες μου για κάτι αβάσταχτο,
όπως οι ανικανοποίητες ανάγκες μας
Πες μου κάτι τόσο αφόρητο,
όσο κι η αναμονή που φουντώνει τις επιθυμίες
Πες μου κάτι ανυπόφορο,
όπως η παραφωνία της ύπαρξής μας
Πες μου για κάτι ανθρώπινο,
όπως για κείνες τις αδυναμίες που τυφλά υπακούμε
Πες μου κάτι κρυφό,
όπως η ευγνωμοσύνη που νιώθω για όσα δεν έμαθα ποτέ
Πες μου για κάτι τόσο ψεύτικο,
όσο τα «ίσως» σου και τα «βιάζομαι»
Πες μου κάτι ανεκπλήρωτο,
όπως οι σκέψεις που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε
Πες μου για κάτι τόσο μάταιο,
όσο κι οι αμέτρητες ώρες προσμονής
Πες μου για κάτι ανεξήγητο,
όπως γιατί οι πιο αγαπημένοι να μην είναι και οι πιο άξιοι
Πες μου κάτι που δεν μπορώ ν’ αντέξω,
όπως τα απλά πράγματα
στα οποία κάποιος βρίσκει την ευτυχία
Πες μου κάτι που δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις ποτέ,
όπως τη διαφορά μεταξύ Τιμής και Δικαίου,
όπως αυτό που χωρίζει τη δυνατότητα από τη θέληση.
Κι αν κάποια φορά σπάσω τη σιωπή μου
και σου πω κι εγώ κάτι,
συγχώρεσε με,
θα ’ναι επειδή δεν άντεξα να μετρώ κάθε στιγμή της μέρας
την απόσταση της πίστης απ’ την αφοσίωση.
Κι αν κάποια φορά πληγώσω τη σιωπή μου
και μιλήσω κι εγώ,
συγχώρεσε με,
θα ’ναι που –επιτέλους– κατάλαβα πως δεν είμαι η
γνήσια Πηνελόπη σου,
αλλά η δεύτερη,
εκείνη που
–επειδή σε μπέρδεψε με τον Οδυσσέα της–
απλώς άργησε να βγει στην Ιθάκη σου.

Δια της εις άτοπον απαγωγής

Δεν είμαι σπίτι για να στοιχειώνομαι
Ούτε παιδάκι για να φοβάμαι
Πλησίασέ με να δεις πώς υψώνομαι
Δως μου χαπάκια να δεις πώς κοιμάμαι
Δεν είμαι δωμάτιο για ν’ αερίζομαι
Ούτε και δέντρο για να ψηλώνω
Άγγιξέ με να δεις πώς ζαλίζομαι
Πες μου «όχι» να δεις πώς θυμώνω
Δεν είμαι άγγελος για να μη φθείρομαι
Ούτε και σίδερο για να μη σπάω
Κοίτα με πάλι, δες, διαμαρτύρομαι
Ψηλάφισέ με να δεις πού πονάω
Δεν είμαι απάντηση για να δίνομαι
Ούτε σπηλιά για να είμαι άδεια
Τύλιξέ με να δεις πώς ανοίγομαι
Κι άφησέ με να δεις τα σημάδια
Δεν είμαι άλλη για να με σέβεσαι
Ούτε είμαι λάθος για να λυπάσαι
Δεν είμ’ εκείνη που θα παντρεύεσαι
Ούτε εκείνη που θα θυμάσαι
Γιατί όλο χάνομαι μέσα στο πλήθος
Κι όλο γκρινιάζω και θυμώνω
Μέσα στα μάτια μου ζει ένας μύθος
Για να ξεχνάω να μεγαλώνω, να δυναμώνω,
να μετανιώνω…

Ευσεβείς πόθοι

Δεν είμαι πρόστυχο δικό σου τραγούδι
Κι ούτε θα γίνω στιχάκι για σένα
Δεν είμαι καλή, δεν είμ’ αγγελούδι
Δε χαραμίζομαι πια για κανένα.
Δεν είμαι το αύριο που τόσο φοβάσαι
Κι ούτε θα γίνω το χτες με τη βία
Δεν είμ’ ηρωίδα γι’ αυτό μη λυπάσαι
Εγώ δε θα γίνω τοτέμ σε πλατεία.
Δεν είμαι φρέσκο λουλούδι στο βάζο
Δε σιδερώνω τα ρούχα ωραία
Δεν είμαι εκείνη που όλα στα τάζω
Δεν είμαι εγώ μια γυναίκα μοιραία.
Δεν είμ’ η αλήθεια που πρέπει να κρύψεις
Ούτε όμως και ψέμα να σε βασανίζω
Δεν είμαι μικρή για να νιώθεις τύψεις
Μα είμαι μεγάλη για να κοκκινίζω.
Δεν είμαι χειμώνας που στο σπίτι σε κλείνει
Δεν είμαι δικιά σου για να με αγγίζεις
Είμαι εκείνη που μόνο σ’ αφήνει
Και που όταν φεύγει το άρωμά της μυρίζεις.
Δε νιώθω για τίποτα πια ενοχή
Ούτε για σένα που είσαι κομμάτια
Εγώ που γεννήθηκα λάθος εποχή
Εγώ, μια Μαρία με θλιμμένα μάτια.

Το γιασεμί

Για τον έρωτα θέλω να γράψω
κι όχι για το λάθος
που μούσκεψε το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου
κάποιο βράδυ του Μάρτη

Για κείνο το γιασεμί που μου έφερες
θέλω να γράψω
Μου το 'δωσες
και μύρισε ευθύς η νύχτα ενοχή

Το γιασεμί με γδύνει
απ' τις τελευταίες μου τύψεις
Τα τζάμια θολώνουν
οι άπιστες ανάσες
Το σκοτάδι σύμμαχος
καλύπτει το πάθος

Μετά που έφυγες, το γιασεμί κατηγόρησα,
λες κι έτσι θα έδιωχνα τα άρωμά του από κείνη τη νύχτα
Έπειτα, άνοιξα το παράθυρο μου και το πέταξα
Τι να το έκανα;

Α - πίστη - Α

Αναζητώ ένα σώμα που τρέμει.
Πιστεύω σε κάτι φθαρτό.
Στα σημάδια που χαράζουν πάνω μου το πέρασμά σου.
Μόνο σ' αυτά πιστεύω.
Σε τίποτα άλλο.
Μέχρι εκεί.
Μέχρι το σώμα σου που τρέμει.
Μέχρι εκεί φτάνει η πίστη μου.
Και χωρίς πίστη,
μόνο σε σώματα μπορεί να στηριχτεί κανείς.
Και χωρίς πίστη,
πώς να στηριχτεί κανείς στα φτερά των ανθρώπων;

η δική μου ποίηση

Ποίηση που γίνεται συνήθεια
Έμπνευση που μοιάζει δανεική
Παραμύθια που μυρίζουν σαν αλήθεια
Ψάχνω για μια λέξη μαγική

Ποίηση που γίνεται φενάκη
Λέξεις που σκορπίζουν στον αγέρα
Δίνω άλλη γεύση στο φαρμάκι
Παίρνει άλλο φως η κάθε μέρα

Ποίηση που καίγεται σα στάχτη
Τα χαρτιά μου που δεν έχουν λογική
Θαύματα που μοιάζουν με απάτη
Έρωτες με λήξη τραγική

Ποίηση που χάνεται στο πάθος
Ρίμες ποτισμένες με ιδρώτα
Στίχοι που προκύπτουν κατά λάθος
Όλες οι στροφές σβησμένα νώτα

Ποίηση με δέος και με ρίγος
Θέληση που χάνεται στη μοίρα
Άνθρωπος που είναι τόσο λίγος
Αίσθημα που μοιάζει με πλημμύρα

Με πλημμύρα στο χαρτί μου
Μοιάζουν όλες μου οι σκέψεις
Αραδιάζω τα «γιατί» μου
Τα στριμώχνω μες στις λέξεις

Μια πλημμύρα δίχως άκρη
Μέσα απ’ το μυαλό μου βγαίνει
«τόσα χρόνια ούτε ένα δάκρυ»,
λέει κι ύστερα ξεμακραίνει…

Λάθος εποχή

 

Τα καλοκαίρια σ’ ερωτεύομαι ξανά

Κυλώ πάνω σου σα μια στάλα αρμύρας όταν βγαίνεις απ’ τη θάλασσα

Σβήνω απ’ την άμμο όλα τα χνάρια,

να ξεχάσουμε από πού ήρθαμε

Βλέπω μαζί σου το φεγγάρι

Τρέμει μαζί μας η νύχτα

Η θάλασσα κάτω απ’ την πανσέληνο του Αυγούστου

Ο κόλπος του Μεραμπέλου την αγκαλιάζει

Χάνεσαι μέσα μου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο

Μου αφήνεις τόσα σημάδια με το άγγιγμά σου

κι άλλα τόσα χωρίς καν να μ’ ακουμπήσεις

Η βραδινή αύρα ανατριχιάζει τις ψυχές μας

Το πιο γλυκό όνειρο μιας καλοκαιρινής νύχτας

 

Τους χειμώνες σ’ αγαπώ ξανά

Σε ψάχνω στην άκρη κάθε ουράνιου τόξου,

σαν να ήσουν θησαυρός

Αιθάλη στο μυαλό μου ο καπνός της απουσίας

κι η βροχή έσβησε πια τα χνάρια σου

Δεν ξέρω πού πηγαίνεις…

Σε ψάχνω στα σημάδια μου,

μα δε σε βρίσκω πια

Σπαράζω κάθε απομεσήμερο

κι από τη σιγουριά τρέχω για να ξεφύγω

Με τυλίγουν οι αμφιβολίες,

όπως δε με τυλίγεις πια εσύ

Έρωτες που κυλούν όπως οι στάλες της βροχής στα νοτισμένα μου τζάμια

Έρωτες που χάνονται όπως οι στάλες της βροχής στις λίμνες των δρόμων

 

Κι αν κάθε μέρα επιμένω να πληγώνω τη μνήμη μου χαράζοντας κάτι

…τι να πω…

ίσως είναι που ποτέ δεν μπόρεσα να συνηθίσω αυτή την εναλλαγή των εποχών

ίσως είναι που ποτέ δεν καταφέραμε να κυλήσουμε μαζί…

Εν μια νυκτί

Στο έλεος των εγκλωβισμένων "πρέπει" σου

δεν τολμώ να διαιωνίσω την αλυσίδα

Δεν είμαι τόσο δυνατή για να αντέξω το αμετάκλητο

Δεν είμαι τόσο αφελής για να αποδεχτώ το τετελεσμένο

Εγώ μόνο να σπάω ξέρω και να αφήνομαι

μόνο να μετανιώνω ξέρω και να κλαίω

Να αφουγκράζομαι το σφυγμό σου στα σκοτεινά

που δεν είναι απλώς ένας αθώος χτύπος.

Είναι σφυριά που χτυπά και καίει

τους ανελέητους πόθους μου

η στιγμή

Λίγο φως εισχωρεί απ’ τις γρίλιες,
τόσο λίγο, σαν το λίγο που αφέθηκα γύρω σου
Μια μικρή στιγμή
Μια λέξη
Ένα ξεχασμένο χάδι
Μια σταγόνα ιδρώτας χαράζει το μέτωπό σου
Η ματιά μου στο ρολόι
Ο ήχος του δείκτη
Ένα ακόμη χαμένο δευτερόλεπτο
Μια ανάσα της μυρωδιάς σου στο μισοσκόταδο
Μια φευγαλέα στιγμή που έγινε ήδη ανάμνηση
Τόσα χρόνια λες πως με χρειάζεσαι,
μα εγώ θα προτιμούσα να μ’ αγάπαγες μονάχα για μια στιγμή.
Οι αλήθειες αποσυντίθενται πάνω μου,
όπως το παρατημένο μήλο στο τραπέζι της κουζίνας
Εγώ -ξαπλωμένη ανάσκελα- προτιμώ να είμαι ένα παράνομο «θέλω»,
παρά το νόμιμο «πρέπει» σου.
Ένα «ίσως» που δεν προσέχω
Ψάξε για άλλη λέξη
Βρες μια λέξη για να σε βάλω μέσα στη λύπη μου,
χωρίς να φοβηθείς το βάθος της.
Κι έπειτα, φιλάς την παλάμη μου
Κίνηση που κρατάει ακριβώς τρία δευτερόλεπτα
Κίνηση που αξίζει όσο χίλια «μου έλειψες» κι άλλα τόσα «σ’ έχω ανάγκη»
Μια απόδειξη ότι νιώθεις.
Όχι με λόγια,
μα με βλέμματα και με σιωπές.
Ό,τι ζω μαζί σου, μοιάζει να κρατάει μια στιγμή
και τι να προλάβεις να χωρέσεις μέσα σε μια στιγμή…
Στιγμή που κρατάει λιγότερο από μια στιγμή
Στιγμή που μακάρι να κρατούσε αιώνες
Μια στιγμή.
Είμαι δικιά σου μονάχα για μια στιγμή.
Μια μικρή φευγαλέα στιγμή…
Μια τόση δα χαμένη στιγμή…

Αδιέξοδο

Απεγνωσμένη προσπάθεια βουβά κοιτάει
Συνηθισμένη απουσία μένει όπου πάει
Ψυχρή αποξένωση σπάει καθρέφτες
Καθώς πρέπει κύριοι γίνονται κλέφτες.

Διαλυμένος εφιάλτης τα κομμάτια μου μαζεύει
Κάποιο όνειρο μισό απ’ τον ύπνο δραπετεύει
Διάφανο, αλμυρό νερό ψάχνει άδεια θάλασσα
Τί μου είχες δώσει που να μην στο χάλασα;

Απέραντη η μοναξιά που μέσα μου χωράει
Αφόρητο αδιέξοδο μέσα μου τριγυρνάει
Άσπονδη φιλενάδα μου βαφτίζεται η λύπη
Όπου ρίξω το βλέμμα μου, παντού κάτι μου λείπει

Όμορφο νεογέννητο κάποια ζωή μαθαίνει
Μια τύψη στο ξημέρωμα θλιμμένη αργοπεθαίνει
Όταν βρίσκω τα δύσκολα, όσα θέλεις σου τάζω
Κι ας μην το παίρνεις είδηση πως κάθε μέρα αλλάζω.

Γλυκό απαγορευμένο κάθομαι κι αποδέχομαι
Στα πόδια μου γερά μαθαίνω πια να στέκομαι
Στην πλάτη της ζωής τα όνειρά μου φόρτωσα
Κι ένα βράδυ σε μια βιτρίνα τα όνειρά μου σκότωσα

η πόλη

Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που ο χειμώνας δεν θα μπαίνει νωρίς
που οι μέρες θα κυλάνε αργά
που δεν θα με περιμένει κανείς.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη τόσο άδεια
που με δύστροπο φάντασμα θα μοιάζει
σε μια πόλη που δεν θα υπάρχει η λέξη «όλοι»
που μονάχη μου θα είμαι είτε βρέχει, είτε λιάζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
να τολμώ να παραβώ τους ανύπαρκτους νόμους της
να τυλιχτώ μ’ ένα λευκό σεντόνι
να βγω να σεργιανίσω στους άδειους δρόμους της.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που τίποτα δεν θα μου θυμίζει
χωρίς μυρωδιά και δίχως χρώμα,
σε μια πόλη που τίποτα σ’ αυτή δεν θα μ’ αγγίζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
που πρώτη θ’ αναπνεύσω το χλωμό αγέρα της
που πρώτη θ’ ακούσω τα βουβά πουλιά της
που πρώτη θ’ αντικρίσω τη χαμένη μέρα της.
Είμαι σε μια γη που πρώτη πατάω
Πίνω από νερό που άλλος δεν έχει πιει
Βουτώ σε θάλασσα που πρώτη φορά κολυμπάω
Περπατώ σε μια πόλη που πριν από μένα κανείς δεν έχει χαθεί
Βυθίζομαι στο χρόνο και βρίσκω μια πόλη
ανακαλύπτω, δεν πονάω, επιζώ
ξεχνώ τον εαυτό μου και με ξεχνάνε όλοι
αναπνέω, αισθάνομαι, ζω.
Πόλη μισή, πόλη γερμένη,
πόλη για πάντα ερημωμένη,
κανείς δε σ’ έχει ναυαγήσει
κανείς ποτέ δε σ’ έχει αφήσει.
Πώς να σε βρω, πώς να σε χάσω,
πώς μια για πάντα να σε ξεχάσω,
πώς να σε σβήσω από το χάρτη,
πόλη μικρή, μια πόλη σκάρτη,
πόλη ακριβή, πόλη κρυμμένη,
πόλη για πάντα, πόλη χαμένη…