γραφιάς σ' εφημερίδες

Εργάζομαι γραφιάς σ' εφημερίδες.
Συνήθισα τα βράδια.
Μέσα στ' αέρια του πυραύλου
που συμπιέζει το καρέ
να τιναχτεί στ' αστέρια.
Μέσα στη σκόνη της φωτογραφίας
από τις μάχες του Λιβάνου.
Δοκιμασμένος στους ρυθμούς της διαδήλωσης
που σκίζει κάθετα τις στήλες.
Στις ιαχές του κράτους που επελαύνει.
Ο ταξικός αγώνας
διεξάγεται στα κράσπεδα του νου μου
και ξεχειλίζει διάπυρος
καίγοντας το χαρτί.
Αυτό το ρεπορτάζ δε θ' ανασάνει.
Θα το στιμώξει ο νικητής
στην κάτω άκρη της σελίδας.
Στον τίτλο θ' αναρριχηθεί ξανά ο εφιάλτης.
Κατόπιν οι υστερικές κραυγές
από το έγκλημα τιμής για την παρθένα.
Οι προβολείς γρήγορα θα στραφούν
στα στάδια των μονομάχων
κι αμέσως προς τις νεαρές
μισόγυμνες στάρλετ.
Ετούτες έχουνε προαγωγούς με πείρα.
Όπως οι προδοσίες.
Μ' ένα μπικίνι τις πλασάρουν
και λίγο κοκκινάδι.
Που χρωματίζει
το λίγο χώμα
του διπλανού μονόστηλου
γι έναν φτωχόν αυτόχειρα.

*****
Εργάζομαι γραφιάς σ' εφημερίδες.
Την εποχή που ο Απόλλωνας
δουλεύει ακόμη σκλάβος
στην εύφορη κοιλάδα των Τεμπών
ο ασκητής της Αργυρούπολης
ο λαϊκός ζωγράφος Διαμαντής
μονήρης και μισότρελος
σείει το θυμιατό της κοινοκτημοσύνης
νυχτοπατώντας τα χαράματα
στις ελαφριές πλαγιές του Υμηττού
και ο τρελός πυρόξανθος ψαράς
με τη μοιραία απόγνωση του Άδωνη στα μάτια
ρίχνει την καθετή του
κάθε πρωί επίμονα στα δυο χιλιάδες χρόνια.
Θέλει να ανασύρει
την Αφροδίτη ζωντανή
και φέρνει στον αφρό της Μεσογείου
το άγαλμα της πέτρινο κι ακρωτηριασμένο...

Νυχτοτροπισμοί

«Εκτός από ορισμένα λουλούδια η νύχτα επηρεάζει και μερικά ποιήματα. Μιλάμε για τη νύχτα εκείνη που μεταμορφώνει την πραγματικότητα και μαγεύει την Ελλάδα. Για τη νύχτα που αρρωσταίνει, τους έρωτες, που διογκώνει τους τρόμους, που αποχαλινώνει τις ηδονές, που ξεχαρβαλώνει τον χρόνο, που αφανίζει την εξουσία που κάνει τη φύση μεταφυσική και σου φέρνει στο μπαρ τον θάνατο για σύντροφο. Μιλάμε για τη νύχτα εκείνη που η γυναίκα πήρε τη θέση του Θεού. Για τη νύχτα των παθών που ξεσηκώνει τα τραγούδια και μαγνητίζει τα βλέμματα με τη, σελήνη, τ’ αστέρια και τ’ αθέατα διαστημόπλοια. Για τη νύχτα εκείνη που νιώθουμε την ανάσα του σύμπαντος απειλητική και ταυτόχρονα οικεία. Για τη νύχτα που προσφέρει μια γεύση αβύσσου και πολλά ποτά για επικάλυψη. Για τη νύχτα που σε βγάζει αναπάντεχα στ’ ανοιχτά της απελπισίας και σε σπρώχνει προς την υπέρβαση των ορίων και των συμβάσεων, στο τέλος των οποίων μπορεί και να σε περιμένει μια τρελή χαρά».  

Αφροδίτη, Βγάλε τα Μαύρα (απόσπασμα)

«Η νύχτα ήταν θερμή, ένα μικρό φεγγάρι με άσπρα δόντια άνοιγε λαγούμια στον ουρανό και η γυναίκα, απέναντί του, ήταν αληθινά συναρπαστική. Είχε μια χαλαρή, λίγο νωχελική στάση κι ήταν μισόγυμνη. Όμως τον κοίταζε ακίνητη, σαν πετρω-μένη, μέσα στο μισοσκόταδο. Τον κοίταζε με χαμηλωμένο βλέμμα, μάλλον από θλίψη παρά από ντροπή. Η χωρίστρα, γραμμή στη μέση της απαλά κυματιστής κόμης, η μύτη κατέβαινε έντονη στο κάπως αγορίστικο πρόσωπο, τα χείλη όμορφα αλλά κλειστά, προφανώς από πείσμα. Ο Ορέστης ταραγμένος, φλογιζόταν από την επιθυμία ν’ αγγίξει τα γυμνά στήθη της, που τα συγκρατούσαν ωραίες καμπύλες και προβάλλανε άφοβα οι διεγερμένες ρόγες. Να κατεβεί το πεινασμένο χέρι του προς τον βαθύ αφαλό, στο κέντρο μιας λείας σμιλεμένης κοιλιάς. Στον βαθύ αφαλό, που προμήνυε κάτι πολύ πιο βαθύ και μυστηριώδες, κάτι αβυσσαλέα ηδονικό. Αυτό που μόλις έκρυβαν οι πτυχές του μισοκατεβασμένου ενδύματός της».

Μιχάλης Μπέκας (μικρό βιογραφικό)

Ο Μιχάλης Μπέκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953, όπου και πέθανε το 2006. Σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική. Από το 1979 εργαζόταν σ’ εφημερίδες και σποραδικά στο ραδιόφωνο. Ήταν μέλος της ΕΣΗΕΑ. Έμενε στον Υμηττό και κατά καιρούς συμμετείχε στην πολιτιστική δραστηριότητα του Φ.Ο.Υ. Για ένα διάστημα διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος. Είχε εκδόσει ακόμη την ποιητική συλλογή, «Η ποίηση σήμερα δεν είναι εδώ», ενώ από τις εκδόσεις: ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ κυκλοφορούν του ιδίου το μυθιστόρημα «Αφροδίτη βγάλε τα μαύρα» και η ποιητική συλλογή «Νυχτοτρο-πισμοί».

Κόκκινη ερωμένη (απόσπασμα)

«Ο Χρήστος διασχίζει με ποίηση και με πάθος τα χρόνια της νεότητας του, τα χρόνια της χίμαιρας.
Είναι τα χρόνια της δεκαετίας του ’70.
Ο Χρήστος είναι από κείνους που μπερδεύουν αδιάκοπα τον έρωτα με την εξέ-γερση και την εξέγερση με την αυταπάτη.
Η απελπισία τότε μπορούσε να εκφραστεί και αλλιώς. Όπως σε μια προκήρυξη που έγραφε: «Το μόνο που ζει απ’ το Πολυτεχνείο είναι τα συντρίμμια της γενιάς μας...» Και να γεννήσει καθυστερημένα ένα μικρό Μάη τον ’68 μέσα στην ανερμάτιστη Αθήνα του ’79. Κι έναν παλαβό έρωτα για τη γυναίκα εκείνη που ονομαζόταν κόκκινη ερωμένη.
Όσο για την άλλη, την Ελλάδα, δεν αντιπροσώπευε για τον Χρήστο παρά τη σίγουρη προοπτική της στυφής, της αδυσώπητης ενηλικίωσής του».