Το θεώρημα της μη πληρότητας

Αυτός που σκάβει στωικά την έρημο διψώντας
ξέρει: οι δρόμοι δεν υπήρξαν ποτέ δικοί μας,
μόνο η ανάσα κάτω από κάθε υποστατικό, για το πουθενά,
φανερώνοντας ένα νοητό μονοπάτι
ανάμεσα στο σκοτάδι και στην τρικυμία.
Το δέντρο παλεύει με τις ξιφολόγχες της φωτιάς
ενώ ο άνεμος υφαίνει νιφάδες στο θώρακα.
Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης

Προσωπική Υποθήκη

Ανοίγω την παλιά σκουριασμένη πόρτα.
Ότι ζήσαμε ως εδώ δεν χωρά σε καμία κλεψύδρα.
Αντιστεκόμενοι καιρό τώρα μ΄ ένα δικό μας τρόπο
στη σιγουριά  ότι η σκέψη του ενός βρίσκει καταφύγιο
στην αγάπη του άλλου, ενωμένοι μ΄ ένα παράδοξο τρόπο
σαν δίδυμοι που αν και ο ένας αγαπά τον ήλιο
καιο άλλος τη σελήνη συνυπάρχουν αρμονικά
στη διαδοχική εναλλαγή φωτός και σκοταδιού.
Θυμάσαι εκείνη την εκδρομή στην Βαλτική;
Από ένα πέτρινο εγκαταλελειμμένο φυλάκιο
αντικρίσαμε τη θάλασσα.  “Ο ίσκιος σου σημαδεύει
το πάτωμα”, μου είπες. “Ισορρόπησε. Προσπάθησε
ν΄αντικρίσεις την πραγματικότητα όπως είναι”. 
Τα συρματοπλέγματα είχαν θαφτεί στους αμμόλοφους
ναοί της σιωπής. Απίστευτο πόσο εύκολα ξεχνά
ο άνθρωπος. Έξω από το χρόνο μπορεί κάποιος
να φανταστεί  έναν άυλο κόσμο, όμως εδώ υπάρχει
ένα γαλάζιο βασίλειο πάνω από τoκεφάλι μας.
Ακίνδυνος, με παιδική αφέλεια στρέφω το βλέμμα
στοπαγωμένο χώμα.  Η ευτυχία επιδιορθώνει τις  ατέλειες 
του γεμάτου γωνίες χώρου
ένα κομμάτι ουρανός προσγειωμένος κάτω από το λόφο.
Αυτός που πολεμά να διυλίσει την μνήμη μου
να αφαιρέσει τον τρόπο να αναδημιουργήσω
σβησμένα αισθήματα, δεν θα νικήσει.

Είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος

               




Οι άνθρωποι που έφυγαν κι εκείνοι που θα εξαυλωθούν,
τα πράγματα που δεν αντέχουν και στωικά λεηλατούνται,

όλα όσα  πλαισιώνουν αυτή την παράσταση ,
όσα αναγεννιούνται κι όσα πεθαίνουν.

Εμείς σκυμμένοι στη λάσπη  των θεμελίων,
εξαγνισμένοι μόνο ως προς το ανήλεο παρόν:

αυτή η πρόοδος-η εξευγενισμένη μας μάσκα-
βίαιη έξοδος στον κενό χώρο.

διαίσθηση

Δεν υπάρχει θάλασσα,μονάχα η μουσική της.

Ηρόστρατε που με φειδώ αντικρίζεις καθετί
φυλακισμένος μες στο δικό σου άγονο τοπίο,
όποιος μοιράζει τη ζωή του δεν είναι πια νησί.

Ακροβατώντας ,λοιπόν,σαν καρτερικό φύλλο
ανάμεσα στα χέρια του αέρα ,ή κάπως έτσι,
πέφτεις για ύπνο και κάτω από τα φλέφαρα
ωριμάζουν οι απαγορευμένοι καρποί.



Διάδρομοι δοχεία,νυχτερίδες που δαγκώνουν το σκοτάδι,
άστρα που αμφιβάλλουν για τις νίκες σου.

Καταμέτρησε απόψε τις βελονιές πάνω στο χαρτί,
ποως θα διέχιζες ένα πυκνό δάσος με την πυξίδα
της διαίσθησης.

Η ευθεία ειναι η πιο κουραστική διαδρομή.

Σκίτσο

Εδώ στο ακροτελεύτιο σύνορο, όπου τα σύννεφα
κρέμονται στον ουρανό σαν φτερά πουλιών.
Εδώ, όπου η μικρότητα προδίδεται από τη σκιά σου
που σταματά απότομα στην άκρη του γκρεμού.
Η φύση ορίζει το περίγραμμά σου
κι ας μην είσαι σκίτσο κανενός θεού.

Συμπαθητική μελάνη

Πίσω από το γυαλί σκόρπιες χειρονομίες στα ξεχασμένα του ήλιου
μονοπάτια.                                                               
Η παλιά έχθρα και η αντοχή της, σαν μορφασμός, ζωγραφίζεται
   στο στρεβλό είδωλο.
Οι γροθιές σφίγγουν όπως όταν συναθροίζεις αισθήματα
   στη μολυβένια μύτη.
Μίσος που υποτάσσεται στο άγγιγμα, στον ισημερινό των ενστίκτων.
   Η πλεκτάνη των καιρών αφαιρεί τη δύναμη και σε καθηλώνει
με δόσεις γαλήνιας περιστροφής.
   Γιατί και η σκέψη έχει ως εμπόδιο την εμπειρία, τα λόγια
παραμένουν λόγια.
   Αντανάκλαση επιθυμιών, ιδιαίτερος τρόπος να καλύπτεις
και να καλύπτεσαι.
  
     Το δαχτυλίδι που σου χάρισα έχει χαραγμένο
πάνω του λατινικούς αριθμούς: μέσα στον κύκλο του
   νεκροί σταυροφόροι φυλάσσουν στο σφραγιστό τους στόμα
τη συνωμοσία της σελήνης με τους σκόρπιους χάλκινους δείχτες
   τον χρόνο που δικαιώθηκε, τον χρόνο που συντελέστηκε.
Αποφθέγματα ή παροιμίες φήμης και αποστροφής συνάμα για τα   
    εγκόσμια.
Ριζώνεις στον γκρεμό και προφητεύεις θάλασσα τρίβοντας στα
     χέρια σου
ξερά φύλλα λεβάντας, μυστική παραβολή για όλα αυτά που δεν   
     ήρθαν, δεμένα ή σφαλισμένα σε ντουλάπια.
Τα σκουριασμένα κανόνια σημαδεύουν το τίποτα. Ανολοκλήρωτο
    απύθμενο τίποτα
άδειασες κάποτε το υλικό σου και σήμερα ορίζεσαι από ένα μάτσο
     πεσμένα χτίσματα, χαραγμένα γράμματα πάνω στην πλάκα.
Αηχα φαράγγια, αβαθή μήκη, και οι μοβ μέδουσες
     αλεξίπτωτα στα μοβ σου χείλη.
Ακατέργαστο υλικό στο άβατο της καρδιάς. 

Κατανόηση

Ειδοποιεί ο λαφυραγωγός ήλιος την πτώση του
στραβώνει τους δείχτες και με καλύπτει
στους ίσκιους πίσω από την κουρτίνα. Δεν παραδίδομαι.
Αναζήτησε τα ίχνη μου, βρες τα κλειδωμένα
ντουλάπια και τα παλιά τετράδια.
Με περιμένει το παιδί που κάποτε υπήρξα
το παιδί που αφουγκράζεται
τη φυγόκεντρη δύναμη του σκόρου
όταν πριονίζει το ξύλινο αλογάκι του.
Εδώ η κατανόηση μπορεί και επιβεβαιώνει έναν αγώνα
μια προσπάθεια. Ωσπου να με περιφρουρήσουν
τα κύματα και οι Νύμφες των νερών.

Συνθήκη

Η ομίχλη παραποιεί τα τούβλινα φυλάκια σε μικρούς ναούς
    φυτεμένους στη λάσπη
ίχνη οριοθετούν τη λοξή γραμμή μέχρι το φάρο -
   στο άκρο του τέλους του κόσμου.
Ακόμα και τώρα οι ώρες μοιάζουν
να αντικρούουν τη μορφή μου
 -φευγαλέα σκιά-
λίγο πριν η ανωνυμία με εξαφανίσει μέσα στο πλήθος
κρατώντας του χρονοδιαγράμματος τις παρτιτούρες.
Οσο γέρνει ο κόσμος τόσο πιο πολύ μαθαίνω να ισορροπώ
κι ας κυνηγώ τη ζωή, ανώφελα, καθώς ο ουρανός την επιμηκύνει
στη δραματική του έλξη.

Ακολουθώντας το μονοπάτι που κάποτε άνοιξαν αρχέγονες δυνάμεις
αγγίζοντας τα σημάδια του χρόνου
   εκεί που σμίγει η κόλαση με το χώμα
τη στιγμή που ο αέρας μεταμορφώνει τα δέντρα σε πολεμιστές, σκύβοντας
ανηφορίζω ξανά προς το επίπεδο γαλάζιο
    πριν εξατμιστεί σαν υδρατμός
- οι δροσοσταλιές εφεύρουν σιωπηλούς ύμνους για το θάνατο
όταν το στυγερό ράμφος της αυγής
   τραυματίζει την επάνοδό μου στο τώρα.
Ακόμα έχω τη δυνατότητα να ορίζω φανταστικές νήσους.
Τα αιχμηρά κυπαρίσσια συμμαχούν με τις χέρσες εκτάσεις
- ενάντια στη νύχτα
τα τριζόνια θρηνούν για τις απώλειες κι αυτής της ημέρας
   στην αθόρυβη ενδοχώρα των βλεμμάτων.
Πίσω από το πρόσωπο λεηλατούνται τόσες πράξεις
πνιγμένος στο ίδιο μου το αίμα, -έτσι πρόδιδε το όνειρο-
   όσο με αποσυναρμολογώ
τόσο επιβεβαιώνεται μια ακόμη σιωπηλή νίκη.

Λαφυραγωγημένα βλέμματα και αόρατες εικόνες
που ακόμα συμβολίζουν κάτι, άγνωστο τι.
Ακούγοντας τη βουή των νερών
προφυλάσσοντας το μυστικό της Πασιφάης
 εδώ, στο πιο απόμακρο μέρος όπου οι ζωές επιθυμούν
να ανταπεξέλθουν
η ανθρώπινη αξιοπρέπεια τις επαναφέρει στο προσκήνιο - απολιθώματα.
Σκευωρία η διάρκεια.