Κώστας Βασιλείου (βιογραφία)

Ο Κώστας Βασιλείου (Πάνω Δευτερά, 1939) σπούδασε φιλολογία

στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1958-1963). Ακολούθως, υπηρέτησε στη Μέση Εκπαίδευση.

Εμφανίστηκε το 1969 με την ποιητική συλλογή Σκαμάνδριος Εκτορίδης Αστιάναξ για να ακολουθήσουν άλλες εννιά συλλογές (Κλωνάρι 1971, Ο μεγάλος Σαμάν 1977, Ο Πόρφυρας , 1978 , Pieta , 1983 Ο ευαγγελισμός της Λυγερής , 1988 κ.ά.), με τις τελευταίες μάλιστα στην κυπριακή διάλεκτο ( Ο Κανόλλος, 1997 κ.ά.). Μέσα από μια πρωτότυπη προσωπική μυθολογία, ο ποιητικός λόγος του εκφράζει, σε μια γλώσσα συχνά ρυθμική και ανατρεπτική και με ιδιότυπο, σκληρό λυρικό τόνο, τις διαψεύσεις

της γενιάς του και την κυπριακή τραγωδία του 1974, ενώ η ωμή αντίκριση

της σύγχρονης κυπριακής πραγματικότητας χαρακτηρίζεται από έντονο αντικομφορμισμό γι’ αυτό η ποίησή του αγγίζει συχνά τα όρια της σάτιρας και της παρωδίας και διακρίνεται από ειρωνεία και σαρκασμό. Στο έργο του διαλέγεται με την ποίηση του Δ. Σολωμού, του Κ.Π. Καβάφη, του Γ. Σεφέρη και του κύπριου διαλεκτικού ποιητή Β. Μιχαηλίδη.

Επειδή

Επειδή κάψατε τα δάση μου

Για να κόψετε τα οικόπεδά σας

Και μιλάτε για Δασούπολη

Εκεί που δεν υπάρχει ούτε ένα δέντρο

 

Επειδή ανασκάψατε τους κήπους μου

Για ν’ απλώσετε τα γήπεδά σας

Και μιλάτε για Ανθούπολη

Εκεί που δεν υπάρχει ούτε ένα άνθος

 

Επειδή μωρανθήκατε

 

Επειδή σκοτώνετε τον ήλιο μου

Για να πλουτίσετε τα σκότη σας

Και μιλάτε για Λάμπουσα

Εκεί που δεν υπάρχει λάμψη

Και μιλάτε για Αλάμπρα

Εκεί που δεν υπάρχει φως

Όμως υπάρχει ο Κεραυνός

Και θα σας κάψει

Και πάλι η ποίηση

Εύκολο είναι, είπε η Χελιδόνα

Να ζωγραφίζετε στους τοίχους κόκκινα πουλιά.

Το δύσκολο είναι να τα ζωγραφίζετε με αίμα

Και να ’ναι το αίμα ζωντανό

Και να ’ναι το αίμα φονικό

Και να ’ναι κόκκινο και μαύρο

Κόκκινο και φαρμακερό.

Τότε μονάχα θα μπορούσαν τα πουλιά

Να ζωντανέψουν, να πετάξουν και να τραγουδήσουν

Την άνοιξη, τον ήλιο και τον έρωτα

Τη θάλασσα, τον ουρανό και πάλι τον έρωτα

Η ποίηση είναι ο έρωτας κι ο έρωτας

Η λευτεριά η αγάπη

Η ποίηση

Η ποίηση είναι ένα πουλί

Είπε η Χελιδόνα – ένα κόκκινο πουλί

Π’ άλλοτε μεγαλώνει κι άλλοτε μικραίνει

Κι άλλοτε ανασταίνεται και άλλοτε πεθαίνει

Και πότε αλλάζει αποχρώσεις, απ’ το ρόδινο

 

Μέχρι το βαθυκόκκινο του φονικού

Και τραγουδάει την άνοιξη, τον ήλιο και τον έρωτα

Τη θάλασσα, τον ουρανό και πάλι τον έρωτα

Η ποίηση είναι ο έρωτας κι ο έρωτας

Η λευτεριά η αγάπη

Τα επίθετα

Δεν πρόφτασε καλά καλά να γίνει δήμαρχος

Ο κύριος Ριμαχό, κι όπως το είχε υποσχεθεί

Κήρυξε εκστρατεία ενάντια στα επίθετα.

Δεν είναι κατάσταση αυτή, έλεγε και ξανάλεγε

Κάθε φορά που σηκώνεται ένας άνεμος 

 

Να γεμίζει η πόλη, κι ούτε ένα παράθυρο

Ούτε την πόρτα σου να μην μπορείς ν’ ανοίξεις.

Κι έδωσε εντολή στην καθαρίστρια

Να πάρει σβάρνα δρόμους και πλατείες

Να τα σκουπίσει.

 

Να τα σκουπίσω κύριε δήμαρχε

Του είπε η Ριμαχόνα, αλλά να με συμπαθάτε

Δεν μπορώ να καταλάβω τι σας έπιασε με τα επίθετα, καλά

Να προσπαθήσουμε να περιοριστούμε στα ουσιαστικά

Μα γίνονται ουσιαστικά χωρίς επίθετα; δεν γίνονται

 

Όπως δεν γίνονται ουσιαστικά χωρίς τα ρήματα.

Αφήστε τώρα που είναι βαρυχειμωνιά και πέφτουν

Με τη βροχή και τον άνεμο –την άνοιξη

Μα και το καλοκαίρι ίσαμε τον Αύγουστο

Αν τύχει να περάσετε καμιά φορά απ’ το χωριό 

 

Έχω μια ροδιά στην αυλή μου, μια ροδιά

Με κάτι κόκκινα ρήματα, με κάτι κόκκινα ουσιαστικά

Να τα κοιτάζεις και να σε πονούν τα μάτια

Να τα ξανακοιτάζεις και να σου έρχονται δάκρυα στα μάτια

Έτσι καθώς τα βλέπεις να υπάρχουν και να αναπνέουν

μέσα σε μια θάλασσα

Από πράσινα επίθετα

Ο Αισχύλος και ο Γιάννης

Δεν είναι αρκετό να ’μαστε άριστοι

Ποιητές της καρδιάς και του ύφους

Έλεγε πικραινόμενος εν εαυτώ

Κοιτάζοντας τη μάχη από ένα βράχο

Ο Ριμαχό – κι ο Ριμάχο

 

Κοιτάζοντας τη μάχη από ένα μύλο

Δεν είναι αρκετό να ’μαστε άριστοι

Ποιητές της φωτιάς και του πλήθους

Πρέπει να γίνουμε και άριστοι

Πολεμιστές, σαν τον Αισχύλο

 

Που πολέμησε στον Μαραθώνα.

Δεν γίνεται, τους φώναξε

Μέσ’ από την καρδιά της μάχης

Η Ριμαχόνα – πρέπει να διαλέξετε

Γιά ποιητές γιά στρατιώτες, αν αμφιβάλλετε

 

Ρωτάτε τον Διονύσιο Σολωμό και τον Ρήγα Φεραίο

Ρωτάτε τον Δώρο Λοΐζου και τον Παύλο Τελώνη

Που κάτι ξέρουν για το μέγα δίλημμα.

Μ’ αν θέτε σώνει και καλά να είστε και τα δύο

Πρέπει πρώτα να γίνετε γενναίοι πολεμιστές

 

Με στήθος

Κι ύστερα, αν επιβιώσετε

Γενναίοι ποιητές

Με ήθος

Σαν τον Αισχύλο και τον Γιάννη

Τον Μακρυγιάννη.

Το Ίλαντρον (απόσπασμα)

Θέλω να πω θκειέ μου Βασίλη,

Βασίλη βασιλέα μου 

φέγγος των αμμαθκιών μου·

κανένας εν σε θκιαβάζει

κανένας εν σε σκαμπάζει·

κανένας εν σε σαϊτίζει

κανένας εν σε πεϊντίζει

κανένας - ποιός τους καταρκάζεται

κανεί που έγραψες τ'αθάνατα ποιήματά σου 

τα βαρβάτα,

στα ζωντανά σου τα Ρωμαίϊκα τ'αμολόητα

τ'αρτσιάτα.