Κωνσταντῖνος Γεωργίου: Τρία [3] ποιήματα από την ποιητική συλλογή : Σὲ πτώση δοτική, Ἰωλκός, 2023

 

 

 

ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

 

Νύχτα βουβή, ἀτελέσφορη,

ἀσυγχώρητη.

Στὰ νύχια της λιμάρεται

ἡ εὐγένεια τῆς ἀσαφοῦς κυριότητας

τῶν καθημαγμένων ἄστρων.

 

Οἱ γεωπόνοι μίλησαν

γιὰ τὴν ἀκρασία τῆς γῆς καὶ τὴν ἀφορία τῶν δένδρων.

Οἱ δασοφύλακες μίλησαν

γιὰ τοὺς ξέφραγους ἀμπελῶνες καὶ τὰ ἐρειπωμένα κωδωνοστά-

σια τῶν ξωμάχων.

Οἱ γυρολόγοι μίλησαν

γιὰ τοὺς ἀνέγγιχτους πολύτιμους λίθους καὶ τὴν σιτοδεία τῶν

κρίνων.

Οἱ μεσάζοντες μίλησαν

γιὰ τὶς σαπισμένες ντομάτες τῶν κληρούχων καὶ τοὺς ἀθόρυβους

σκώληκες τῶν ἀγρῶν.

Οἱ πράκτορες μίλησαν

γιὰ τὴν ὑποτίμηση τῶν μετοχῶν στὸ χρηματιστήριο ἀξιῶν καὶ

τὴν κρίση τῶν ἀγορῶν.

Οἱ ρήτορες μίλησαν

γιὰ τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματα τῶν φιλήσυχων ἀστῶν καὶ τὶς

ἀπαγορευμένες διακηρύξεις τῶν ἀνθρακωρύχων.

Οἱ δημοδιδάσκαλοι μίλησαν

γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν προγονικῶν κειμηλίων καὶ τὴν σωτηρία

τοῦ ἔθνους.

Οἱ ἐντολοδόχοι μίλησαν

γιὰ τοὺς ἐπώδυνους συμβιβασμοὺς τῶν αἱρετικῶν καὶ τὰ ὀφελή-

ματα τῶν μεγάλων εὐεργετῶν.

Οἱ σκηνοθέτες μίλησαν

γιὰ τὸν ἱστορικὸ ρόλο τῶν προαγωγῶν καὶ τὸ δράμα τῶν ἀνυπε-

ράσπιστων θυμάτων.

Οἱ προφῆτες μίλησαν

γιὰ τὰ σκοτεινὰ σημεῖα τῶν καιρῶν.

 

Ἐκεῖνος μίλησε μὲ τὸ βλέμμα του.

Ὅλοι ἐσιώπησαν.

Σὲ λίγο ξημέρωνε.

Τώρα μόνο κοίταζαν, κοίταζαν

τὸ ἀνεμογκάστρι τοῦ ἥλιου

ποὺ μίλησε τελευταῖο.

 

 

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ

 

Ὁ ἥλιος στὸ σύγνεφο,

τὸ πουλὶ στὸ δέντρο

καὶ σὺ στὸ κλουβί του.

 

 

ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΟΣ

 

Η αμαρτία μας ήταν ότι γυρέψαμε την άνοιξη

στην καρδιά του χειμώνα.

Τελικά, μας έσωσε μιά μυγδαλιά

που μας συγχώρεσε

κι άνθισε λευκές αθωότητες.

 

ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ / Γεωργίου Κωνσταντίνος

 

Καὶ κεῖνοι οἱ ἀκροτελεύτιοι στίχοι

νὰ θυμᾶσαι ὅτι πάντοτε ἤτανε δικοί σου.

Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ θλιμμένο τερέτισμα τῶν ἀηδονιῶν

τὶς νύχτες, ὅταν σοῦ τοὺς τραγουδῶ.

Εἶναι ποὺ ξόδεψα ὅλο μου τὸ μελάνι γιὰ σένα,

εἶναι ποὺ χάραξα ὅλη μου τὴν φωνὴ γιὰ σένα

σὲ μάρμαρο λευκὸ

ἀκροτελεύτιο.

Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πτώση δοτική, Ἰωλκός, 2023

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ

Ὁ ἥλιος στὸ σύγνεφο,

τὸ πουλὶ στὸ δέντρο

καὶ σὺ στὸ κλουβί του.

Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πτώση δοτική, Ἰωλκός, 2023

ΣΥΝΑΞΙΣ / Κωνσταντῖνος Γεωργίου

Τὰ βράδια

προσευχόμαστε κατανυκτικὰ μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων

ρίχνοντας τὶς ἱκεσίες μας στὴν μικρὴ πράσινη θάλασσα

μέσα στὸν χρυσοπόρφυρο ναὸ μὲ τὸ σταυρουλάκι στὸ στῆθος

μέχρι νὰ φανεῖ μιὰ σπίθα φῶς στὰ πρόσωπά τους.

Τότε ὁ χῶρος ἀνοίγει τὰ χέρια του διάπλατα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει.

Ὁ χρόνος κουβαλώντας μὲ δυσκολία τὸ σακατεμένο του πόδι

κάθεται γιὰ λίγο ἀναπαυτικὰ στὴν γέρικη πολυθρόνα

μπροστὰ στὸ τζάκι γιὰ νὰ ξαποστάσει.

Τὴν ὥρα ἐκείνη στοὺς κίτρινους τοίχους τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ

ἀνάμεσα στὰ πολυκαιρισμένα κάδρα ἀχνοφαίνονται

οἱ μορφὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ χάθηκαν.

Μοῦ εἶπες:

«Μὰ ζοῦνε τόσοι πολλοὶ ἄνθρωποι μέσα σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι;

Και μεῖς νομίζαμε ὅτι ἤμασταν μόνοι μας».

Οἱ σκιὲς τῶν προγόνων, τῶν συντρόφων, τῶν ἀγαπημένων

γλιστροῦσαν ἀθόρυβα ἀπὸ τοὺς τοίχους στὴν μεγάλη σάλα τοῦ σπιτιοῦ

κι ὀρθόκορμες περπατοῦσαν ἀνάλαφρα, μὲ βήματα σταθερὰ

σὰν χορὸς ἀρχαίου δράματος τοῦ Αἰσχύλου

κοντὰ στὶς πράσινες βελούδινες κουρτίνες ποὺ σκέπαζαν τὰ μεγάλα παράθυρα.

Μυρίζαμε τὰ χνότα τους. Ἀκούγαμε τὴν περπατησιά τους.

Τὸ τρίξιμο στὰ σανίδια ἀπὸ τὰ ξυλοπάπουτσα τῆς δυστυχίας ποὺ φοροῦσαν

ἔφτανε στ’ αὐτιά μας σὰν ἕνας γνώριμος μελωδικὸς σκοπὸς

ποὺ θύμιζε καὶ τὰ δικά μας βάσανα.

Ὕστερα, καθόμασταν ὅλοι μαζὶ

γύρω ἀπὸ τὴν μεγάλη σκαλιστὴ τραπεζαρία μὲ τὰ μπρούτζινα κηροπήγια

κρατώντας δυὸ κόκκινα γαρύφαλλα ποὺ μύριζαν ἄνοιξη

ἔχοντας πάνω στὰ χείλη μας τὸ χαμόγελο ἑνὸς φεγγαριοῦ

καὶ στὸ ἡμίφως κάναμε σχέδια γιὰ τὸ μέλλον.

Ἀλλάζαμε τὸν κόσμο, παίρναμε ἀποφάσεις ὅλο θέληση,

καταργούσαμε τὸ μίσος καὶ τὴν θλίψη, ἀνοίγαμε τὸ λεξικὸ τῆς Ζωῆς

καὶ γράφαμε καινούργιες λέξεις ἄφθαρτες:

Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη

Εἰρήνη Εἰρήνη Εἰρήνη

Ἀγάπη Ἀγάπη Ἀγάπη.

Τὸ τραγούδι τῆς φωτιᾶς ὅλο καὶ δυνάμωνε,

ὅπως δυνάμωνε καὶ ἡ πίστη μας, ὅπως δυνάμωνε καὶ ἡ ἀγάπη μας.

Σοῦ εἶπα:

«Ἀγαπημένη μου, αὐτὸ τὸ σπίτι δὲν μᾶς ἀνήκει.

Ἀνήκει

σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔπαιξαν μὲ τὸν θάνατο καὶ τὸν ξεγέλασαν,

σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δίνουν νόημα στὴν δικιά μας ζωή,

σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δίνουν ζωὴ στὴν δικιά μας ἀγάπη».

Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πρῶτο πληθυντικό, Ἰωλκός, 2020

ΡΑΝΤΕΒΟΥ / Κωνσταντῖνος Γεωργίου

Κύριε, μιὰ μέρα εἶναι σίγουρο πὼς θ’ ἀναστηθοῦμε γιὰ νὰ βεβαιώσουμε τὴν ὕπαρξή σου. Μὴ φύγεις.
Νὰ μᾶς περιμένεις.

 Σὲ πρῶτο πληθυντικό, Ἰωλκός, 2020

ΤΟ ΕΝ ΚΑΙ Ο ΠΑΝ (ἀπόσπασμα) [Κωνσταντῖνος Γεωργίου]

Μ’ ἕνα κομμάτι λάσπη λέξεων στὰ χέρια
δίνω σχῆμα καὶ χρῶμα καλοκαιριοῦ στὴν μάζα σου
χαϊδεύοντας ἡδονικὰ τὶς καλλίγραμμες καμπύλες τοῦ σώματός σου
μέχρι νὰ μοῦ μιλήσεις.
Μ’ ἕνα κοχύλι θάλασσα πλέκω χρυσοὺς ἥλιους στὰ γεμάτα φύκια μαλλιά σου.
Πλένω τὸ χαμόγελό σου μὲ τὴν πρωινὴ δρόσο τοῦ καλοκαιριοῦ
ποὺ σταλάζει μέσα στὸ κοίλωμα ἑνὸς μικροῦ βράχου
καὶ ἔχει τὴν μορφή σου σὰν μιὰ θύμηση ἀπὸ παλιά.
Μέσα ἀπὸ τὸν σάλο τῆς θαλάσσης ἀναδυομένη ὀμορφιὰ
χορεύεις ὁλόφωτη μὲ τὸν Πρωτέα συντροφιά,
λικνίζεις μεθυστικὰ τὴν γυαλιστερή σου τὴν κοιλιὰ
χωρὶς κανένα ντύμα ἀγκαλιά, μόνο μὲ τῶν φυκιῶν τὸ νῆμα ἐρωτικά.
[…]

Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πρῶτο πληθυντικό, Ἰωλκός, 2020

ΙΜΕΡΟΣ

Στην σκέψη μια φωταψία σκοτεινή,
λουσμένη από έρεβος μονάχο
κι είναι η πλάση μαυροντυμένη, γιορτινή,
γονατισμένη στου φεγγαριού τον τάφο.

Κωνσταντίνος Γεωργίου (μικρό βιογραφικό)

Ο Κωνσταντίνος Γεωργίου γεννήθηκε το 1976 στο Αγρίνιο.
Το 1998 αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και είναι λειτουργός της Μέσης Εκπαίδευσης. 

Ποιητικές συλλογές

Σε πρώτο πληθυντικό/ Ιωλκός