Ανακύκληση

η  εν κύκλω

                                επάνοδος

                                                στροφή

                                                επιστροφή

                                    μνήμη Κωστή Παλαμά

                                    στα πενηντάχρονα

                                    του θανάτου του

1.     ξύπνησα

να ’βρω

τη ροδο

γελούσα

που κορφο

λογώ

πλάση

κεράσι

ουρανό

ήλιο

τοπάζι

χέρι

έν’  αστέρι

δίνω

και παίρνω

λύτρα

2.     τ’  απόκρυφα

 των κύκλων

           μιλώντας γιγαν

           τεύεις

           διαβάζω στο σκολειό

           υπάκουος δένω

           γύρους

           ζώνη που μιλείς

           γλώσσα ερωτική

           δικά σου

           όλα τ’ άνθη

           όλα τα φιλιά

3.     η θάλασσα

το πλάθει

το κύμα

το κορμί

μέτρο

υγεία

πλην τάξη

μα ποιός

θα κόψει

τ’ άνθη;

4.     λίγωμα το κορμί

και το φτερό

σαλεύει

το δυναμάρι που το δέρνουν

τα νερά

χτυπά η καρδιά

κι απλώνονται τα χέρια

ένας και δυό

βιβλίο και τυλιγάδι

βαριά σταμνιά

και οι σάρκες τους

μετάξι

5.     χλωρά νερά

γυρεύουν

ταξίδια

τρεχαντήρια

άτι

που αγριεύει

η ακροθαλασσιά

η οργή

βαρύ το πόδι

το χέρι – όλο φώς;

6.     η σάρκα

η γλώσσα

η κούραση

μου ξύπνησε

το τέρας

ένας αγέρας πλάθεται

η έγνοια

-μια πεταλούδα-

και το ποτήρι

το κρασί

και ο κομμένος

κρίνος

ανθός

στον ίσκιο καίγεται

στη φλόγα

παίρνει σχήμα

7.     ποιο σαράκι

τρώει το νου

τ’ ουρανού;

το βιολί

μιλεί και βλέπει

και καλά κρατεί

γλυτώνει

όποιος απόκριση να δώσει

δεν μπορεί

8.     το σίδερο

 παράτα

 αφύσικο

 λουλούδι

 αλλού είναι

 το κλειδί

 λάμια

 γοργόνα

 η φλόγα

 το πρόσωπο

 το σώμα

 τ’ όνο

μα δεν αρκεί

9.     θα διώξω

τα όξω

 το ουράνιο

 τόξο

 δεν ξέρω τίποτε

 το αίμα σου

 το χτήμα σου

 στα θράκια του κακού

 η Φοινικιά σου

 για άλλο δεν φελάν;

 δεν ξέρω τίποτε

 θα διώξω

 τα όξω

 το ουράνιο

  τόξο

εξ αντικειμένου

ΟΜΙΛΙΑ δήθεν

σε ροζ απόχρωση

μαθαίνω να τρίβω τη σκουριά μου

(το καλαφάτισμα αυτό μου επιφυλάσσει

εκπλήξεις και χάσματα)

οι δάφνες δρέπονται από μόνες τους

μακάριοι οι αδιάφοροι

πρόσοψη των ρεόντων

πραγμάτων

η υπερβολή εξατομικεύεται

οι αργυροπηλώδεις λέξεις

θάλλουν αλλού – αθέατες

το έσωθεν τοπίο

πρόσφορο τόπι

«αν ήταν μόνο η πίσσα»

το γριφώδες ψωμί

- το άρτιο δέον να κουτσαίνει -

η επαφή με το μυθικό σώμα

να αναιρείται

σε κάθε καμπή

τα αισθησιακά

τα ευκταία

τα επακριβή

όλα στον αέρα

το σήμερα στηρίζει

την παγκόσμια θλίψη

το παρόν υλοτομείται

αιχμές για διαφανείς ορίζοντες

ευοίωνη διαχείριση

των τερπνών – τί είναι λοιπόν

το παυσίπονο αυτό

μπροστά στη διάρκεια

στη δ-ι-ά-ρ-κ-ε-ι-α

του άλγους;

το  μέλλον είναι δίπλα μου – ασυζητητί

this is europe

καθηλωτική doly

για κάθε χρήση

το τοπίο – ρηχό πιάτο

ελάχιστα παρόν

δεν λέει να βγει από το τόπι του

η θάλασσα σχεδόν απούσα

στα επουσιώδη

αδρανές σώμα

ωστόσο

 εξ αντικειμένου

Άσκηση προσαρμογής σε πρώτο πλάνο

Κλείσαμε το ρολόι στο ψυγείο

(είναι και τούτο κάτι)

Την ώρα που περνάει το μεσημέρι

Κι ανακλαδίζονται οι εχθροί στα χαρακώματα.

Κλείσαμε το ρολόι στο ψυγείο

(ήταν το μόνο που μπορούσαμε)

Και τώρα προσπαθούμε «ανεπηρέαστοι»,

Δίχως την παρουσία του Εφιάλτη,

Να προσαρμόσουμε την όρασή μας.

Κλείσαμε το ρολόι στο ψυγείο...

Κρίνα, λοιπόν, στων πολεμίων μας τις φαρέτρες

Κι ανθεί βασιλικός στα  χαρακώματα!

(Μπορούμε τώρα να το υποθέσουμε).

Είναι και τούτο κάτι.

Στον Αίολο

Αίολε,

Δε με φοβίζουνε  τ’ ασκιά σου

Και γι’ αυτό

Θυσία και σπονδή μην περιμένεις.

Ούτε αίμα ούτε δάκρυ χύνω εγώ!

Είναι αλήθεια το θράσος μου μεγάλο

Μα δε ζητώ ευμένεια από σέ

Τον ούριο άνεμό σου δε ζητάω

Κι ας έχω πέλαγο μπροστά μου ανοιχτό.

Αίολε,

Συνήθεια πατρική μου το ’χω,

Της γενιάς μου παλιά καλή-κακή συνήθεια,

Κυβερνητή μου άλλον να μη θέλω.

Κι έτσι μοναχός

Εκείνο που ποθώ τ’ αποφασίζω

Και μου πρέπει.

Πίστη δε δίνω στους χρησμούς εγώ.

Να βλαστημάει τους θεούς έτσι κανείς

Πατρίδα δεν του πρέπει.

Και τούτη την πατρίδα αναζητώ στα πέλαγα...

(Δεν είμαι ’γώ Οδυσσέας

ούτε και την πατρίδα μου πού κείτεται

και πώς τη λένε ξέρω).

Αίολε κυβερνήτη των καιρών

Δε με φοβίζουν οι άνεμοί σου

Γιατί

Γερό πανί

Γερό σκαρί

Και γερό δοιάκι έχω

Κι  είμαι της θάλασσας παιδί – το ξέρεις.

Έτσι, σ’ όποιο λιμάνι κι αν με πας

Δε με πειράζει.

Εκεί μπορεί την ποθητή να βρω Ιθάκη

Την πατρίδα που ζητώ

Κ’ Ιθάκη ας μην τη λένε.

Κάθε λιμάνι της πατρίδας θα μου δώσει τη χαρά,

Για λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία,

Τι το καράβι στον αφρό θα στέκει πάντα.

Κι αν με δεχτούνε με τιμές ή αθόρυβα

Χωρίς ήχους τυμπάνων

Το ίδιο θα ’ναι,

Γιατί στον τόπο του αγνώριστος

Εκείνος που στα πέλαγα θα βγει

Ή σαν ζητιάνος ή σαν βασιλιάς γυρίζει.

Κ’ εγώ βγήκα στα πέλαγα παιδί.

Για τούτο

Πατρίδα μου την κάθε γη λογιάζω,

Μα δεν περνά πολύ

Που σ’  άλλη γη

Την ποθητή αναζητώ πατρίδα.

Χαίρε χαριτωμένη!

Τ’  άπιαστο θάμα επιάσθη.

Χαίρε χαριτωμένη!

Στο θαμπολόγημα του νου

ξένη η καρδιά αντιστέκεται.

Ξένη και πάλι ξένη.

Βουλιάζει αγάλι τ’ όραμα

στενεύει η Πλατυτέρα

ξεφτίζεται ψηφί – ψηφί η πρώτη ζωγραφιά.

Στη λεπτομέρεια την πυρή

περνάει ένα χέρι,

ασβέστης,

δυο μάτια νέα γράφονται

που κλείνουνε τη γη.

Χαίρε χαριτωμένη!

Το χαίρε τ’ αρχαγγελικό δε θα ξανακουστεί.

Είναι η καρδιά μια ρήγισσα θαμμένη

που σπάζει τα επιτύμβια και βγαίνει πέρα

ορθή.

Έρχεται τώρα ένα όραμα – σαν πρώτα,

μα είναι ξένα τα μάτια, τα μαλλιά.

Ένα καινούργιο ρίγησμα τη ρήγισσα ανασταίνει

και γέρνει.

Ο νους πετά.