Το Σαράι

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου Φιλιππίδου

Μες του Βοσπόρου την αγκαλιά

με το αεράκι του Ελλήσποντου στα φλογισμένα μάγουλα Σε σκέφτομαι·

Από το μιναρέ ακούγεται

Νωχελική η φωνή του Χότζα

Και 'γω έκθαμβη προσέρχομαι στο τζαμί Σου…

αγρίμι και θήραμα μαζί

Ντυμένη με πέπλα σαν τη Φατιμά, κοντά Σου έρχομαι

Χείλια στο χρώμα του Ροδιού…  Είμαι Εδώ!

Με την σβελτάδα ζαρκαδιού, μπροστά Σου εμφανίζομαι

μετά, με ένα πέταγμα περιστεριού· εξαφανίζομαι!...

Σου γνέφω … ατίθασα

Μες του Ντολμάμπαχτσε τους κήπους… σε καλώ!

Σαν πεταλούδα κάθομαι στα χέρια Σου

Θέλω να δεις τα χρώματά μου

μα μόλις μ’ αγγίξεις…

Θα φύγω!

Θέλω να με πιάσεις

Πάρε τα κλειδιά απ’ το Σαράι

κι έλα την νύχτα να με κυνηγήσεις

μέσα στις χίλιες και μια κάμαρες… θέλω να χαθούμε!

Με κλειστά τα μάτια·

θα ακούς την φωνή μου και θ’ ανοίγεις πόρτες…

Άκου το γέλιο μου,

Όλο μέσα απ’ την καρδιά μου… βγαίνει  

να το ακολουθείς.

Ανεβαίνω την σκάλα την στριφογυριστή

Τρέχα! Ακούς τα βήματά μου;

Η σκάλα όλο κρύσταλλο και ξύλο μαόνι. Λαχάνιασα

Ανεβαίνουμε… από πάνω μας, ο θόλος με τα βιτρό.

Χάιδεψε το μετάξι.

Όλα χρυσά κι όλα δικά μας! Ανεβαίνουμε! Πιάσε το βελούδο!

Τα βήματά μας τώρα χάνονται…στα περσικά χαλιά.

Λύσε τις κορδέλες, τους φιόγκους. Άγγιξε το σατέν.

Πάμε στ’ ανάκλιντρα.

Πιάσε το κορδονέτο… την τρέσα!

Πάρε το μενταγιόν!

Τρυφηλά κλωθογυρίζουμε τώρα

Στριφογυρίζουμε στην σκάλα

-λιλά, μενεξεδιά μου μάτια-

ο μισοφέγγαρο μας κερνά ρασόλι

Θόλωσα…

Έφυγα… κατιφές, χνούδι έγινα…

Τώρα με λένε χάδι. Τώρα με λένε ναζί!

Ο θρόνος, ο θρόνος!

Ηγεμονικά, ζηλότυπα,

γίνε ο Μέντοράς Μου!

Φτάσαμε στον Μιναρέ

Σποράς Γίναμε Λευκό Χνούδι!

Φύσα Με

Εβίβα. ΝΙΚΗΣΑΜΕ

Όλα τα χρυσάφια δικά μας κάναμε.

Εσύ Εμίρης. Εγώ εικόνα Ονείρου.

Απόψε πάλι… ονειρευτήκαμε.

'Α Βραβείο Ερωτικής Ποίησης του πρώτου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού από τους σύλλογο «Οι φίλοι των Επτανήσων». 2014

"Κτητικά... Μου!"

Αχ, αυτή η αδυναμία μου, στα κτητικά επίθετα

Πρώτα ήταν, η πατρίδα μου

Με ένα «μου», σφιχτό σαν σαρμαδάκι

Μετά, ο άντρας μου

Με ένα «μου» ελαστικό, σαν κάλτσα

Έτσι ώστε να ‘ναι πάντα ελεύθερο...

Μετά, ήταν η κόρη μου

Με ένα «μου», σαν λάσο

Μία άφηνες, δύο μάζευες...

Τα δύο τελευταία «μου» μαζί,

κάναν την οικογένειά μου

«Μου», κτητικό. Τελεία και παύλα.

Μετά, ήταν τα όνειρά μου,

ατίθασα άλογα, άλλα έζεψα, άλλα άφησα

Σαν τον ασκό του Αιόλου τα όνειρά μου.

Μετά, ήταν τα θέλω μου, αυτά τα ελευθέρωσα όλα

Να μην τα θυμάμαι και θυμώνω.

Η δουλειά μου, το σπίτι μου, τα έπιπλά μου,

τα ρούχα μου, τα αισθήματά μου, τα λάθη μου.

Μου, Μου, Μου...

Όλα κι αν φύγανε τα «μου»

Ένα, μονάχα κράτησα, σίγουρο «μου»: τα ποιήματά μου.

Η ποίησή μου, ήταν, το μοναδικό σίγουρο κτητικό μου, «μου».

Ά βραβείο στον λογοτεχνικό διαγωνισμό της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού 2013-2014.                                                               

Με της Ελιάς τη δύναμη σ' αγάπησα

Με της ελιάς τη δύναμη σ' αγάπησα,
πιστά, ήρεμα και αφοσιωμένα!...
Με της ελιάς τα χέρια σ' αγκάλιασα,
πυκνόφυλλα μεστά και ασημένια!...
Με της ελιάς τα χέρια τα ορθάνοιχτα,
στον ουρανό σου δόθηκα!...

Ειρηνικά σε στεφάνωσα, κλάδο ελαίας,
γαλήνη να σ' απλώνει από παντού.
Όριο τις φυλλωσιές μου έκανα μη σε πειράξουν,
σε τύλιξα απάνεμα γύρω μου, σε έκανα δικό μου!...
Τον ίσκιο μου σου πρόσφερα,
σε νανούρισα στον κόρφο μου σαν νεογέννητο,
σου είπα όλα τα μυστικά μου,
Όρκους και Λόγια σου ψιθύρισα συλλαβιστά,
σου γλυκοτραγούδισα συρτά και αμανέδες.
Κι έτσι σον παρέδωσα όλα τα κλειδιά μου
και της ψυχής τους μενεξέδες...

Με της ελιάς το πράσινο μάτι σε πλάνεψα
σαν Κίρκη χορούς σου χόρεψα,
με δαχτυλίδια και βραχιόλια,
για να σε πάω στο νησί μου,
σ' ένα νησί χωρίς Λαιστρυγόνες
δίχως τρίαινες, Ποσειδώνες και μποφόρια!...

Με της ελιάς το δόσιμο σ' αγάπησα,
καρπούς και λάδι ξεχείλισα,
σου έδωσα χωρίς οικονομία...
το πιο χρυσό, το πρώτο τ' αγουρέλαιο,
παρθένο χωρίς οξύτητα, μα με γλυκύτητα...
Και τα πικρά νοστίμισα και τα ξινά ζαχάρωσα,
τα πιο ωραία χρόνια μου σου χάρισα!...
Μαζί σου χορούς του γάμου χόρεψα
με ρύζι και με πέταλα.
Χρυσή καδένα στο λαιμό σον φόρεσα,
όλα τα λάθη σον συγχώρεσα,
παρ' όλο που η ζωή δεν πέρασε ανέμελα,
εγώ ΕΠΕΜΕΝΑ.

Με της ελιάς τηνφρονιμάδα φορτία,
το βάρος των καρπών μου σήκωσα.
Περίμενα με υπομονή
το μάζεμα των προσδοκιών μου σε τσουβάλια...
Με της ελιάς τη σωφροσύνη,
τη ρίζα μου φανέρωσα να ξαποστάσεις,
να βρεις γαλήνη,
σαν κουρασμένο οδοιπόρο σε υποδέχτηκα
και σαν τον αχθοφόρο
αγόγγυστα το βάρος δέχτηκα.

Με της ελιάς την αντοχή,
τη ρίζα μου σου φανέρωσα.
Ρίζα χρυσή, καφέ, ρίζα με ρόζους,
όχι πια νέα, μα σοφή,
ρίζα που αντέχει σ όλα τα χρώματα του ορίζοντα
να γείρεις πλάι μου να κοιμηθείς, χωρίς να φύγεις.

Το χέρι μου να πιάσεις με το χέρι σου,
στον ώμο σου να γείρω το κεφάλι,
κι ας μας βρει το τέλος μας,
μαζί αγκαλιασμένους,
στης ρίζας τη γαλήνη χορτασμένους...

Την αυγή... ένας φτωχός σπουργίτης,
την αγάπη μας θα τραγουδάει,
μέσα στους ελαιώνες....νικηφόρος!...

Εκείνο το ασημί κλαδάκι της Ελιάς

Πάρε τα Δαμασκηνά, Μεταξωτά Υφάσματα
τις Δαντέλες, τις Οργάντζες, τα Βελούδα.
Εμένα άσε μου, μονάχα τον Λευκό Χιτώνα,
χαμηλοσάνδαλη να περπατήσω...

Πάρε τις Διαμαντόπετρες, το Μεγάλο Αδάμαντα,
κι εκείνα τ' Ακριβά Μαργαριτάρια μου,
παρτα κι εκείνα...
Τους Θώκους, τα Παράσημα, τα Αξιώματα,
μαζί με το Λιβάνι... πάρτα.

Εμένα άσε μου μονάχα εκείνο το ασημί κλαδάκι της Ελιάς
το θείο το Ολυμπίσιο, δαφνοστεφής Αγωνίστρια,
χαμηλοσάνδαλη, να περπατήσω.

Πάρε το Χρυσό και τον Αμέθυστο, το Ασήμι,
το Βασάλτη, το Ζαφείρι μου, το Γαλανό το Σάπφειρο,
μαζί και το μπριλάντι!...

Πάρε τις λίρες, τους παράδες, τα φλουριά,
κι ό, τι άλλο φυλάω στα σεντούκια τα παλιά.
Εμένα άσε μου μονάχα τα Βάγια τα Αγωνιστικά!
Τα Εύσημα.
Κι Εκείνο το ασημί κλαδάκι της Ελιάς το ιερό,
την Ιδέα να υπηρετώ...
με σύνεση και αυταπάρνηση, τη Θεία Ανάβαση μου
στο Όρος των Ελαιών να φθάσω.
Το Λόγο Ηδύ να κρατήσω, τον Άθλο, την Πρόκληση,
την Ευγενή την Άμιλλα να δοκιμάσω.

Κι αν θέλεις δώσε μου, μια πετσέτα, άσπρη, για τον ίδρω
τον κάματο να σκουπίσω, το άχθος, το Θείο Πάθος,
τις Θερμοπύλες μου, με τρόπο μεγαλειώδη,
ως το τέλος για να ζήσω.
Ολα τ' Άλλα, θα στα Χαρίσω...

Κι όταν μαζέψεις τόσα πολύτιμα Αποκτήματα,
για σκέψου, πώς θα πετάξει η Ψυχή σου;
Κι αν την Ψυχή σου βάρυνες και χάλασες
Πέτρες θα γενούν ασήκωτες όλα τα τιμαλφή σου.
Που με τόσο κόπο άδραξες
με όλο το ταμάχι της Ζωής σου..

Ανοικοδόμηση

Άνω

Επάνω   πάνω

Πιο πάνω

Μπορούμε, πολύ παραπάνω

υψηλά ανεβάστε τον πήχη ξεπεράστε τον

και αν πέσουμε θα έχουμε τουλάχιστον αγωνιστεί.

Οι πέτρες

Μην περιμένουμε θαύματα

Ας βάλουμε, τη μία πέτρα πάνω στην άλλη.

Μπορούμε να πιστέψουμε ξανά

Στις μικρές μας δυνάμεις;

Τότε μονάχα, όλος ο κόσμος θ’ άλλαζε

Μέσα σε δυο λεπτά.

Η βαλίτσα

Θα φτιάξω τη βαλίτσα μου!      
Πρέπει να είναι έτοιμη!

Δεν ξέρεις ποτέ, πότε αυτό το ταξίδι θα αποφασιστεί.

Πάνω-πάνω θα βάλω όλα τα λευκά φορέματα

Χαρές, Φιλίες, Ενθουσιασμοί.

Λίγο πιο εκεί,όσους και όσα πίστεψα,

όσους και σε όσα δόθηκα,

φρου-φρου και μάταιες δανδέλες.

Στο κέντρο, με προσοχή,θα τοποθετήσω, πεντακάθαρα τα λινά

Αξίες, Ιδανικά, Οράματα.

Με προσοχή, να μην τσαλακωθούν,

ως το τέλος ατσαλάκωτα να τα πάρω μαζί μου. 

Κι αν η βαλίτσα τώρα, γέμισε πολύ 

λεφτά, φλουριά και άλλα τιμαλφή

μαζί μου δεν θα πάρω. 

Ένα μονάχα, ένα

Εκεί, στο χέρι της βαλίτσας
Ένα χαρτί,

Σαν αεροπλάνου αυτοκόλλητο 

Βάλτε μου επάνω... 

Ποίηση, ναι, μονάχα αυτό!

Βάλτε μου μαζί μου ένα ποίημα

Όταν πεθάνω

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου (βιογραφικά στοιχεία)

Ποιήτρια και πεζογράφος. Γεννήθηκε στην Βραζιλία, μεγάλωσε και κατοικεί στην Θάσο. Σπούδασε στην Αθήνα, στην Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών,(ΠΑΝΤΕΙΟ) .

Αξιοσημείωτη είναι και η κοινωνική της δράση και προσφορά στον τόπο της επί δεκαετίες. Έχει βραβευτεί σε πολλούς ποιητικούς διαγωνισμούς και ποιήματά της συμπεριλαμβάνονται σε ποιητικές ανθολογίες. 

Έχει συμπεριληφθεί στο λεξικό της Ελληνικής Διανόησης για το έργο της

Είναι τακτικό μέλος της ΕΛΒΕ, καθώς επίσης μέλος της Πανελλήνιας ένωσης λογοτεχνών Ευρώπης πάρεδρο μέλος της Π.Ε.Λ. Αθηνών, μέλος της Ελληνικής Αμφικτιονίας και μέλος της Δ.Ε.Λ.Ε. 

Στίχοι της έχουν μελοποιηθεί από τους μεγάλους συνθέτες Σπύρο Σαμοΐλη και Γεώργιο Φουντούλη.

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ (απόσπασμα)

«Σήκω Ανδρομάχη, να μας πεις το ποίημα: «Τί είναι η Πατρίδα μας» με μάγουλα στο χρώμα της φωτιάς, και μια καρδιά που χτύπαγε στα στήθη σαν ταμπούρλο αλλά και μια σεμνή περηφάνια -που ο κύριος για άλλη μια φορά είχε διαλέξει εμένα να απαγγείλω  ανάμεσα σε τόσα παιδιά, μπροστά στον επιθεωρητή- ανασηκώθηκα αμέσως από το θρανίο μου, βάζοντας στην θέση την καρέκλα μου προσπαθώντας να μην κάνω θόρυβο καθώς σηκωνόμουνα και αφού έσιαξα  τις πιέτες της ποδιάς μου άρχισα με μια φωνή που έβγαινε μέσα από την ψυχή μου να βροντοφωνάζω  , τονίζοντας μια μια τις λέξεις ,δίνοντας χρώμα στις προτάσεις:

«Τι είναι η Πατρίδα μας

Μην είναι οι κάμποι;

Μην είναι τα ψηλά βουνά;

Μην είναι η Θάλασσα;

Όλα

Όλα είναι η Πατρίδα μας

Κι΄ αυτά και εκείνα και όλα  που ΄χουμε μες την καρδιά;»

Όσο προχωρούσα το ποίημα , όσο βυθιζόμουνα μέσα του άλλο τόσο το ζούσα, είχα ανατριχιάσει ολόκληρη κι ας ήμουν μόνο 8 χρονών, το ΄νιωθα στο πετσί μου αυτό το ποιήμα. Ξέχασα και τον κύριο, ξέχασα ( και τον φόβο και τρόμο τότε) τον επιθεωρητή ., ξέχασα και τους συμμαθητές μου, αδιαφόρησα για την  ξυλόσομπα που εκείνη την ώρα βρήκε η ευλογημένη  την ώρα να κορώσει!

Ήμουν μια Ελληνοπούλα εκείνη τη στιγμή .Μια Ελληνοπούλα, με μπλέ ποδιά κι΄ άσπρο γιακά , που τα ΄δινε  όλα.

Τελειώνοντας  βροντοφώναξα τον επίλογο : -Κι αυτά κι΄εκείνα που΄ χουμε μες την καρδιά , και  χτύπησα με την μπουνιά μου την καρδιά μου, κι έκατσα με δύναμη στην καρέκλα μου, κάτι σαν να ξεφόρτωνα την πανοπλία μου , τόσο είχα φορτιστεί, που τα χειροκροτήματα που εισέπραξα απ΄ όλους , από την μέση και μετά άρχισα να τα ακούω !

- «Μαμά , μαμά..» η φωνή της κόρης μου με προσγείωσε απότομα στο χρόνο.

-«25η Μαρτίου 2009, μου σιδέρωσες το πουκάμισο; Τα παπούτσια  μου τα ΄βαψες; Πού είναι το καλτσόν;»

 -«Ησύχασε παιδί μου , από χθες δεν τα ετοιμάσαμε όλα, σήκω να πλυθείς.>>

-«Εσύ θα με πας ή ο μπαμπάς;»

-«Εγώ»

-«Να μην αργήσουμε, να κάνουμε γρήγορα, είπε ο κύριος  10.30 στην αυλή να είμαστε όλοι στο σχολείο. Δέκα και μισή ακριβώς!»

-«Θα είμαστε, ακόμα είναι εννιά, Έλα να σε χτενίσω. Μήπως πρέπει να σου βάλω την άσπρη κορδέλα;»

-«Όχι μαμά, θα είναι ελεύθερα τα μαλλιά.»

Η κόρη μου στα δέκα, πότε μεγάλωσε, ακόμα χτες την έντυνα Αμαλία…Πλισέ ποδιά, γιλέκο μπλε, λευκό πουκάμισο!!!

-«Αχ κορίτσι μου , πόσο πίσω με γυρίζεις στο χρόνο, όμορφα που θα είστε όλα σήμερα και να προσέξεις, παιδί μου ,να μην λερώσεις την φούστα σου.

Εμείς πάντα τέτοια μέρα λερώναμε την φούστα μας!»

-«Την  λερώνατε την φούστα σας ; Γιατί μαμά;»

-«Απ΄ το λουκούμι παιδί μου, μετά την παρέλαση απαραίτητα μας κέρναγαν λουκούμι, άσπρο λουκούμι  κι άλλες φορές ροζ λουκούμι που μύριζε τριαντάφυλλο.

Εκεί να δεις τί γινότανε, με τί λαχτάρα απλώναμε τα χέρια μας να πάρουμε το λουκούμι, ξεχνούσαμε και τις μπλέ πλισέ φούστες μας επειδή  τα λουκούμια δεν ήταν ποτέ το ένα ίδιο με το άλλο σε μέγεθος, κοίταζε ο καθένας να αρπάξει το μεγαλύτερο, διαλέγαμε , έτσι χιόνιζε λουκουμόσκονη στις μπλέτες  της φούστας μας.

-«Α ρε μαμά για ένα λουκούμι κάνατε έτσι;»

-«Ναι παιδί μου, ήταν μεγάλη υπόθεση τότε για μας τα παιδιά να ασχοληθούν με την αφεντιά μας και να μας κεράσουν λουκούμι! Δύο φορές τον χρόνο , γινόταν μονάχα, αυτό, στις εικοσιοκτώ  Οκτωβρίου  και την εικοσιπέντε Μαρτίου , κάποιες φορές μάλιστα μας τράτερναν και τους εργολάβους .»

-«Τι ήταν αυτά ; Χτίστες;»

-«Όχι καλέ κορούλα μου , είναι τα σημερινά αμυγδαλωτά με την ψίχα.»

-«Αααα αυτά μάλιστα!»

-«Αυτά μας τα κερνούσαν σπανιότερα ή μάλλον λίγο αργότερα, πιο μεγάλη ήμουνα θυμάμαι… Δυο τρεις μέρες πριν τις παραμονές της επετείου η κρατική τηλεόραση έδειχνε  μονάχα φιλμ και αφιερώματα πατριωτικού περιεχομένου.Απ΄ το πρωί ξυπνούσαμε με την φωνή της Βέμπο, όλα τα μεγάφωνα στη διαπασών, μεγάφωνα η εκκλησία-η λειτουργία του Ευαγγελισμού ακουγόταν από άκρη σε άκρη- μεγάφωνα ο Δήμος, μεγάφωνα το σχολείο, παντού μεγάφωνα.»

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»

«Βάζει ο Ντούτσε την Στολή του για την 28^η Οκτωβρίου»

«Παιδιά της Ελλάδος παιδιά!»

«Μάνα μου τα κλεφτόπουλα!»..................................

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Όχι Ένας για Έναν!

Ένας για Όλους

και Όλοι για Έναν!

Όχι Εγώ και Εγώ!

Εγώ και Εσύ!

Εσύ και Εγώ: Εμείς!

Όχι Εμείς και Εσείς!

αλλά Εσείς και Εμείς!

Όλοι Εμείς, Μαζί!!

Όχι ΑυτοίΙ!!

Μήτε Τούτοι!!

Μηδέ Εκείνοι!!

Όλοι Μαζί.

Μια Γροθιά. Μια Μπουνιά. Ένα Σμάρι.

Οι Έλληνες!

Μια φούχτα Είμαστε!

Αλλά, Είμαστε Έλληνες!

Βεδουίνοι

Βεδουίνοι. Καμήλες Ράθυμες .Βουβά Καραβάνια!

Σαχάρα. Στέπα. Αγριότοπος.

Η Έρημος απέραντη απλώνεται…

Βεδουίνοι της Ερήμου! Νομάδες της Σιωπής!

Τα λουλούδια της ερήμου απότιστα,

περιμένουν την πολυπόθητη βροχή·

την βροχή που δεν λέει να’ρθει!

Η πύλη της Ερήμου κλειστή!

Σκυθρωποί Καμηλάτες.

Δίχως χνάρια και σημάδια περπατάμε

στους καυτούς αμμόλοφους

Kατακτητές της ερήμου

και οι οάσεις μακριά….πόσο ακόμα απέχουν;

Ασκητές κι ερημίτες, νομάδες μα και μονάδες!

Μοναστές, μακρινοί και μονήρεις

με ασκιά και σακιά στα χέρια

και παγούρια που’χουν νερό μια δαχτυλήθρα μονάχα

με καμήλες κυρτές όλο υβώσεις

σκεπασμένοι με μαντίλες, στόματα ξεραμένα

περιμένουμε την βροχή, την βροχή που δεν λέει να’ρθει….

Ήλιος καυτός, λάβα, χτυπάει τα κεφάλια

κι όμως τα κορμιά είναι κρύα!!

Ξεραΐλα. Ανομβρία!

Τα βράδια ανάβουμε φωτιές

τρώμε σιωπηλά ότι έχει μέσα το ταγάρι

αμίλητοι ο καθένας στην σκηνή του!

Βεδουίνοι της ερήμου

μηρυκάζουμε την σιωπή εξαντλημένοι·

παρακολουθώντας τα παιχνίδια των φιδιών.

Γητευτές μοναξιάς,

βλέπουμε τον χορό των Σκορπιών,

πεταγόμαστε με ορμή κόμπρας

και η κινούμενη άμμος πάντα κοντά περιμένει…

Ερημίτες κι ερημωμένοι..

Χρυσοθήρες της απέραντης άμμου

το πρωί ξεκινάμε και πάλι την κοπιώδη πορεία

με μάτι αετού αναζητάμε τις οάσεις·

που είναι πάντα μακριά

σαν εικόνες μαγικές, σαν illusion!

Αναζητάμε το νερό· το νερό που είναι πάντα ακριβό

και  μεις με στόμα στεγνό…ΝΑ ΔΙΨΑΜΕ!!

Η Σιωπή της ερήμου στις ψυχές μας σταλάζει.

Αμμοθύελλα  σταθερά πλησιάζει. Χάνονται όλα τα χνάρια…

Βεδουίνοι, Βουβά καραβάνια

Προσκυνητές ακατοίκητων πόλεων,

και οι οάσεις μακριά,

πόσο ακόμα ν’ απέχουν;...