ΠΩΣ ΟΜΟΙΑΖΕΙ...

Κι ομοίαζε αγκάθι
πάνω στο κόκκινο του σύγνεφου
κι ήταν ετούτη η αλήθεια
πιο θαρραλέα από τον άνθρωπο
κι ήταν η καμένη επιστολή της ημέρας
που μύριζε λιβάνι
από την εξορία του θανάτου.

Ομοίαζε επιτηδευμένος ίσκιος
στο πλακόστρωτο της αδυναμίας
κι ήταν ετούτη η φωνή
η ηχώ της συγκεντρώσεως
του επιμένοντος ύψους
κι ήταν ένα κυπαρίσσι
ή ένας ουρανός γυμνός
πάνω από τους κίβδηλος ψαλμούς.

Κι ομοίαζε ίσα τεμαχισμένη φυλακή,
στα δυό, στα δίσεκτα,
στα άνυδρα βήματα η ημέρα.
Στο μέσον του ιλίγγου,
ένα γαρύφαλλο ανασαίνει μεσημβρινό,
η επιγραφή εμποδίζει το μέλλον,
το επίγραμμα εξοφλήθη
σε γροθιά ψηλά, ζερβή.

Κι ομοίαζε ανυπόμονος περαματάρης
ετούτος ο καιρός...

Σταυρακάκης Δημήτριος

ΚΙ ΗΤΑΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΣ

Κι ήταν ετούτοι οι εχθροί μας
που αίμα σάλεψαν στους τάφους.
Με τον ήλιο, καίριον φύλακα της γνώσεως,
αιχμηρές τους δώσαμε απαντήσεις.

Κι ήταν τα βλέφαρά τους ένοχα ραπίσματα
κι ήταν τα χνώτα τους ψεύδους επαναλήψεις.
Με τον ήλιο, γλύπτη των ονείρων μας,
λαμπρές τους δώσαμε εκπλήξεις.

Κι ήταν στα χρόνια τους δεμένοι ίσκιοι
και στις τροχιές τους φυγόδικοι προδότες.
Με τον ήλιο, ύμνον στο περιβόλι,
καρπίσαμε το μέτρον του αιώνος.

Τα σύμβολα φορούσαν των νεφάλων
και μιά κατάρα βλέμμα.
Με τον ήλιο, οργισμένον πόθο,
δρεπάνι πήρε ο πόνος.

Κι ήταν ετούτοι οι εχθροί μας νύχτα,
ανίατα βαμμένοι.
Με τον ήλιο, γραφή στα χέρια μας,
αλώσαμε τον φόβο,
με τον ήλιο, στιγμήν αιώνια
και του λαού τον νόμο...

..Σταυρακάκης Δημήτριος

ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΗ ΦΛΕΒΑ

Μην σταθείς στης εικόνος το μειδίαμα.
Πεινασμένη φλέβα η αρμονία.
Κιτάπια κιτρινισμένα
από συνηθισμένα χέρια,
από την θηριωδία της οπτικής απομονώσεως,
από τα δειλά χαμόγελα
που κρατούν το βλέμμα απάτητο.
Η απουσία, σήμαινε πάντοτε υπεκφυγή
από των ευτυχών φτωχών την άγνοια,
από την ειρωνεία που ασπάστηκε
η κλίμακα του πόνου.
Η απουσία, μιλούσε πάντοτε
για εκείνη την όμορφη ζωγραφιά
στον τοίχο της φυλακής,
για εκείνα τα καλλιγραφικά κενά
στις χρονολογίες της εκτελέσεως.
Μην σταθείς στης εικόνος το περίγραμμα.
Ξαστέρωσε πάλι...
Θα χυθεί πάλι το χρώμα
κι ίσως, φανούν τα ονόματα...

Σταυρακάκης Δημήτριος (Εύλογος)

ΑΤΤΙΚΟΣ ΦΟΒΟΣ

Ο χρόνος,
ακολουθεί τις κηλίδες του θανάτου,
του αθάνατου διαστήματος,
του μεσούρανου εαυτού
που χαράζει πριν σαλπάρει
η αδιακρισία.

Ο χρόνος,
η ικμάδα θαυμασμού
στο απροσέγγιστον διάνθισμα
κάποιου παράξενου ουρανού
και μιάς παρθένας θάλασσας
που, ίσως, μας λησμόνησε.

Ο φόβος,
πάνω στα ασβεστωμένα χέρια
του αστερισμού,
ο ηνίοχος που αθέτησε όρκον
και ελευθέρωσε τα χρώματα
του ονείρου.

Ο φόβος,
δυό φώτα λυμένα
στον δίαυλο της πορείας.
Η αλμύρα στέκει ακόμα υπερήφανη
στην ακτή που αφήσαμε
στα ίχνη μας.

Σταυρακάκης Δημήτριος (Εύλογος)

ΑΤΤΙΚΟΣ εκ του ΑΚΤΙΚΟΣ.... εξ ου και ΑΤΤΙΚΗ=ΑΚΤΙΚΗ (αυτή που έχει πολλές ακτές)

ΚΟΛΑΦΟΣ (απόσπασμα)

Ύλη φθαρτή.
Άσβεστος πόνος, των θυμοσόφων πλέρια μνήματα.
Ίωνες στα κιονόκρανα
και στο σπασμένο φως που ανάμεσα τρυπά.
Δωριείς αλαλάζουν.
Οι μοσχομύριστες αυλές με τα ευδόκιμα θύματα.
Οι πικροδάφνες και το ξινό σταφύλι του Ξένιου.
Το δώμα με την ξεχασμένη κόρη
και το πορφυρό μάτι της αυγής.

Το απόβροχο ήρθες ...
Κόλαφος στις πλουμιστές παρειές της μικρής μου Άνοιξης.
Κι έτσι κάτω από το πέλμα σου ανοίγει ένας ουρανός.
Κι έτσι ξεσπούν τα μοιραία ένστικτα που σου αρμόζουν.
Κι έτσι γερνούν οι σιωπηλές των θαυμάτων κλίμακες.

Σταυρακάκης Δημήτριος

''ΑΠΟΤΡΟΠΙΑΣΜΟΣ''

Καπνός ο μαύρος αετός
προελαύνει στα χιλιοειπωμένα πρόσωπα,
στων αμάχων πληγών το ξεραμένο δέρμα
περιγράφει την οργή του απίστευτου μίσους.
Κι όσο μακραίνει η σκουριά των σιδερόφρακτων ατιμωτών
προσεγγίζονται τα μολυβένια απομεινάρια του ανέμου
κι όσο σωροί οι ανάσες των ελευθέρων
ανεβαίνουν το ύψος άτακτες
αθανασία αρθρώνοντας,
συγχώρεση για των ενάντιων τον όλεθρο φυσώντας
στις εκκωφαντικές σειρήνες
μπρος στους πορφυρούς εξώστες
κι όσο η χροιά της ηχούς βαθαίνει
ως απροσμέτρητο φως στο βάραθρο
κι όσο οι αμάραντοι ορίζοντες
δειλινά θα μετρούν τον ήλιο
με το στεναγμό του Έρωτα…
Με ένα ρόδο καρφωμένο στην ψυχή μάχεται το όνειρο
για το δικαίωμα της αγάπης,
για την έγερση της μοναξιάς σε τόπους ιλαρούς,
για το αίμα στον τοίχο με το μεγάλο Έψιλον
την ώρα που πεθαίνει το όμορφο τραγούδι των παιδιών…

Καπνός, θειάφι, οσμή νεκρικού θαλάμου
κι ο δαίμονας αλύχτισμα κυνός πριν την καταστροφή
κι όσο η πνιγερή αγχόνη τη σάρκα σκίζει
ο ραβδιστής το όξινο ύδωρ απαντά
κι όσο ο ρόγχος μέσα στα δόντια χάνεται,
ατσαλώνονται οι απαίδευτοι
κι όσο κλειδώνονται οι πύλες του φόβου
θα χαμογελούμε στο πιο φωτεινό σου άστρο
μέχρι το επόμενο χάραμα να σε φέρει
στο ακρογιάλι της ειρήνης.

Κι εγώ που χρωματίζω το μελανό
χρυσές ανταύγειες δίνοντας
γιατί δειλιάζω ;
Μην ήταν ο ιριδισμός των πόλων ;
Μην ο γλαυκός πτεροφέρων ή ο σπαρτός ημίθεος ;
Μην ήταν η αρετή και η σοφία που απομακρύνονται ;
Γηράσκω ως λίθος σε σταυρό οδών χωρίς προορισμό.
Γηράσκω με την εγκατάλειψη αντίκρυ
και την ανεπίστροφη απαντοχή
στο φάντασμα που με κυριεύει.
Γηράσκω αμβλύνοντας του χάους το παράλογο.

Κι εγώ ο ανασφαλής πυρετός της έκφρασης
μεταλλάσσομαι στης πυράς το κάρβουνο
και στου φθαρμένου Χειμώνα το Έαρ αναγιγνώσκω.
Έρχονται Δήλιοι ναυσιπλόες
και ψηφιδωτά δελφίνια,
ανάγλυφοι πελαγινοί και αρμυροί κυματοθραύστες.
Έρχονται μυροφόροι άγγελοι και ο έβδομος…

Καπνός ο μαύρος αετός
ολόγκρεμνος στεφανωμένος εχθρός
στο βεληνεκές των ψυχών μας !

΄΄Ο ΕΛΛΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ΄΄

Ο Έλλην είναι ο φωτεινός Άνθρωπος,
με την ευρεία ή την στενή την έννοια,
η καταγωγή του Θεϊκή,
φαίνεται από τον λόγο, την ψυχή,
απ' την λάμψη στο μάτι,
η Θεϊκή του καταγωγή είναι και η ανάγκη του να επιστρέψει.
Νόστιμον ήμαρ γαρ, η αποστολή της φώτισης μόλις ολοκληρωθεί,
ο Έλλην Άνθρωπος είναι ο θεϊκός απεσταλμένος,
του φωτός ο χορηγός ,
του νου ο λαμπρός, της ψυχής ο απέραντος ήλιος.
Ο Έλλην Άνθρωπος στέκει και κοιτά ψηλά..
Πατρίδα θωρεί και ανθεί...!!!
Ο Έλλην Άνθρωπος γόνος Θεϊκός ...απεσταλμένος φωτός...
της Αγάπης και του Έρωτος οδηγός...του νου ελευθερωτής...
της ψυχής ηθο-ποιός !!
!

''ΟΥΔΟΛΩΣ ΕΙΔΩΛΟΝ''

Ἀγχοδρομοῦν οἱ τεθλασμένες τοῦ χαμογέλιου
ἀράδες
ὡς περασμένου ἡλίου ἀντήχησις…
Ἡ ἐνδόμυχος φλόγα πού ἀποσπερίζει
ὁρίζοντες ἀπατηλούς,
εἴδωλα ἀνεμίζοντας θνητά
γιά τήν ποινή τῆς ἄγνοιας,
τῆς λήθης,
στόν διψασμένο μισεμό ἀποθέτοντας
τόν πανάκριβον ἑαυτό !
Στίς δυσκολίες θά φανοῦν ἡ νύχτα καί ἡ ἡμέρα…
στήν ἀπόρροια τῶν θυσιασμένων γενεῶν
γιά πνεῦμα καί φωτιά.
Στίς δυσκολίες θά φανοῦν
τό μέτρον καί ἡ ἄρνησις…
στήν τροπή τῆς ὕλης σέ διάττοντα δειλινά .
στά πλεγμένα τῶν ἐραστῶν σώματα.

Ἀποτάσσεται ἡ κραυγή μας !
Δέν εἶναι λοιπόν εὐγενής ὁδός
ἡ ὑπέρ τοῦ λόγου σιωπή !
Δέν μᾶς χωρίζουν πλέον λέξεις σημαίνουσες,
κεφαλαῖες…
ἀπροσπέλαστο δίκαιο ἐπισήμων θεωρήσεων
καί ἀναδέλφων ἱσταμένων !
Δέν συγκαλοῦνται πιά συμβουλάτορες
καί αὐθεντίες ἐκδόσεις .
πρωτοπόρος αἰδοῦς φαντάζει
ὁ χειμών τῶν προσώπων !
Κι ἔτσι ἐπάρατοι καί βλάσφημοι,
σέ ὀνειρώξεις ἡδονικές
καί μέλανος χολῆς συμπτώσεις…
Θρασεῖς κάπηλοι τῆς ἐρημίας μας,
φαιοί κλισίκορμοι, τέκνα τῆς χέρσου χθονός
ποῦ ἀναδύουν σῆψιν καί βόρβορο !

Ἀγχοδρομεῖ ὁ ἀπόλυτος εὐτελισμός
τῆς γραφίδος τοῦ νοῦ
μέ τά παραγόμενα τοῦ ὑβρίδια…
Ἅς πλαισιώνεται ἀνοχή,
ἅς ποντίζει ἐνοχή…
Ποιός προσκυνᾶ τό ἀνήθικο ;
Στά χαμηλά ἁπλώνει τό παρασιτικό του μνῆμα…
Κι ἡ πέτρα σμίγει στήν φωτιά
-τόσο ἱκανή- κι ἀνθίσταται…
Φωτός πλασμένη κλίμαξ !

'' ΚΕΝΤΗΜΑ ΙΙ '' (απόσπασμα)

...Κι όλο ξεχνιόμαστε στων ποιητών τα χείλη.
Κι όλο μνημονεύουμε τα μυστικά μας λάθη .
Δοξαστικόν στα διψασμένα χέρια της επανάστασης.
Κι όλο ανηφορίζουμε τις πλαγιές
κεντώντας δίστρατα και λάβαρα.
Πως έρχεσαι επίκουρος των αισθήσεων συνείδησις…
Πως αοιδοί σιμώνουν στα ακοίμητα τείχη.
Παραμονή του δαίμονα ξορκίζουμε
τους Αυγουστιάτικους ναυαγούς…
Θιασώτες της Πανσελήνου οι παραβάτες των όρκων.
Στην εξώπορτα της Παρθένου
συνωστίζονται οι λευκοί κρίνοι.

Σε αυτήν την μαγεία σε ονειρεύτηκα !
Και πλέω στην σκέψη των μεγάλων Θεών.
Των Ιερών τόπων γίνομαι η απάντηση.
Αποκαθάρομαι των ρυπαρών ψευδών
κι ως το ίσο θωρώ τον Έρωτα.
Κι εκείνοι οι νήσοι που προβάλλουν ολόγυρα
οι στυλοβάτες του πελάγου σου...