Αντί Ιστορίας με Φεγγίτη / Αφεντουλίδου Άννα

Ελα να σού δείξω είπες τον φεγγίτη του σπιτιού
πολύ παλιό αυτό το σπίτι
γυρνούν μέσα του ακόμα ανάσες βογκητά και στεναγμοί
στο βάθος κάστρα του παλιού καιρού
μη μη είπες μη βγαίνεις
αλλά εγώ σκαρφάλωνα κόκκινα τα κεραμίδια τυλιγμένοι σωλήνες παράξενου υλικού
είχα βάψει πρώτη φορά τα νύχια μου ταίριαζαν
κόκκινα
ασημί και το φεγγάρι ταίριαζε
η στέγη της εκκλησίας πολύ μακριά
δεν κινδυνεύαμε
η μέση μου γυμνή γδάρθηκε στην κόψη
πετούσαν σύννεφα πουλιά κι αστέρια
νεράιδες παιδιά και νάνοι
το πιάνο έτριξε γκλανκ
ποτέ δεν έπαιξα, είπες, καλά
μόνο μιλούσα μιλούσα στο ραδιόφωνο
υγρή γλυκιά φωνή
χτυπούσες το κεφάλι μου στο πάτωμα
την ώρα που βυθίστηκες στο σώμα μου

μημη είπα
οι γάτες πάντα περπατούν στην άκρη της βροχής
αλλά εσύ δεν άκουγες
με τράβηξες μέσα σου και χάθηκα
δεν υπάρχεις δεν υπάρχεις έγραφες
κι εγώ σε πίστευα
ό,τι κι αν έλεγες εγώ σε πίστευα
κι ας με ανάγκαζες
μετά
να γλείφω τους λεκέδες
απ΄το παλιό μου αίμα

Ιστορίες εικονικής ισορροπίας της Άννα Αφεντουλίδου: Ποιητική Συλλογή από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2013

Δέχτηκα το χαλινάρι 

για ν' απολαύσω τον ιππέα 

για να καλπάσω εγώ μαζί του 

ξεγελώντας 

ότι αυτός έχει το πρόσταγμα 

Μέχρι στιγμής 

καλά τα πήγα 

Αλλά όσο ανόητο να είσαι αφέντης 

Τόσο πληκτικό να είσαι δούλος

Άννα Αφεντουλίδου (μικρό βιογραφικό)

Η Άννα Αφεντουλίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο ασχολήθηκε με την ποίηση του Α. Εμπειρίκου και τη σύγχρονη κυπριακή λογοτεχνία.
Συμμετείχε στην ανθολογία διηγήματος "Θεσσαλονίκη 2012" (Ιανός) καθώς και στην ανθολογία "The Red Thread, Contemporary tales from Athens to Essex" (AutoPrint, Essex 2013). 

περισσότερα: http://www.biblionet.gr/author/88751/%CE%91%CF%86%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85,_%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1

Έργα της

• (2017)Η οδυνηρή μνήμη της σάρκας, Εκδόσεις του Φοίνικα
• (2016)  Εικονο-γραφίες συν-ηχήσεων, Γαβριηλίδης
• (2014)  Ο Ξένος του Αλμπέρ Καμύ, poema
• (2013)  Ιστορίες εικονικής ισορροπίας, Γαβριηλίδης / Ποιήματα
• (2010)  Ελλείπον σημείο, Πανδώρα / Ποιήματα

Γάμος της Άννας Αφεντουλίδου

Χαράσσω τους μηρούς

και τρέχει

μαύρο αίμα

Ανίδεος ο θάνατος

ακολουθεί

Θα παντρευτώ αύριο

έναν άνεμο

Να τριγυρνώ

για πάντα

στις σκιές του

Χρωματισμένη

με φως

απ¢ τις ανάσες σου

Σήριαλ killer ... της Άννας Αφεντουλίδου

Μικρή μου πόρνη

είπε

δεν μοιάζεις

με καμία

Κι εγώ

τον πίστεψα

Τώρα σφαδάζει

ο χρόνος

στα χέρια του

Κι εκείνος

χαράσσει

ένα ακόμα

ποίημα

στο δέρμα μου 

Η Ιστορία των απογευμάτων ...της Άννας Αφεντουλίδου

Έμενες στον 6ο κι εγώ στον 4ο.

Έλεγαν πως ήμουν παράξενο παιδί αλλά εγώ δεν.

Ήμουν όπως.

Το μόνο που έκανα κρατούσα σημειώσεις σε ένα ημερολόγιο που έλεγαν άνθρωποι δύσκολες ιστορίες.

Σε είχα συναντήσει 2-3 φορές μέσα στο ασανσέρ. Μύριζες καπνό καφέ και ξύρισμα.

Σού έφερα το ημερολόγιο

Κύριε, είπα…είπες άφησέ το,

είπα όχι,

είπες καλά. Και μ’ άφησες να σταθώ δίπλα σου στο γραφείο.

Η οθόνη ανοιχτή έδειχνε άλλους κόσμους. Δίπλα σου βιβλία, εικόνες μουσικές ίσως και ταινίες με άλλες ζωές.

Το ωραίο ήταν το παράθυρο που έδειχνε ύπουλο φθινόπωρο να λέει θα ανοίξουν τα σχολεία σε λίγο Γαμώτο μου.

Κοίταζες με προσοχή τα γραπτά μου αλλά εγώ σου άγγιξα το πόδι με το γόνατο, γιατί έτσι έκανε η Μαντόνα στην ταινία. Άπλωσες το χέρι σου πίσω μου.

Σκέφτηκα ότι αυτή τού έσταζε λιωμένο κερί στην κοιλιά κι εκείνος στέναζε.

Έβαλες τα δάχτυλά σου μέσα, σε εκείνο το σημείο που γράφει Ι love comics.

Πόνεσα αλλά ήταν ωραίο όπως στο κρυφτό που γδέρνεσαι πάνω στον τοίχο

με τράβηξες με δύναμη αλλά εγώ δεν τραβήχτηκα

κάψιμο τσούξιμο ψίθυρος μημηφοβασαι ωραίοθαείναιμη

φωνή καθησυχαστική έβρεχε τον λαιμό μου

θροΐσματα φερμουάρ πατζούρια σεντόνια

όταν ένιωσα ζεστό πολύ υγρό να κυλάει στα πόδια μου

έλεγα τα λευκά μου σανδάλια πώς θα καθαρίσω να μη με

αλλά

ξέρω ότι

κάθε απόγευμα θα είμαι εκεί

έχω καιρό μέχρι να αρχίσουν τα σχολεία

ξέρεις ότι

δεν θα προλάβεις ποτέ

να μού τα μάθεις όλα    

Μνημόσυνο της Άννας Αφεντουλίδου

Είμαι πεθαμένη

από καιρό πεθαμένη

Ένα διάφανο χνάρι

χωρίς ίχνος ζωής