Φώτης Μότσης

Ο Φώτης Μότσης (γεννήθηκε το 1955 στο Ζωτικό, στη Λάκκα Σούλι) είναι Έλληνας ποιητής και συγγραφέας. Σπούδασε φιλολογία στη Ζυρίχη και ήταν ιδρυτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων (ΕΠΟΣ). Έχει εργαστεί ως ανταποκριτής της εφημερίδας Η Αυγή στην Ελβετία και κατόπιν έγινε αρθρογράφος σε αυτή. Έχει εργαστεί ως μεταφραστής στην ΕΡΤ2 και ως καθηγητής Γερμανικών σε σχολεία και φροντιστήρια

Έργα του:

• Κραυγές (Σείριος, 1973, )
• Απολογία των δρόμων (Ελεύθερος Τύπος, 1983)
• Το μικρό απέραντο (Ελλέβορος, 1999)
• Υδράργυρος ρέων (Ελλέβορος, 2001)
• Ο Ιούδας της νύχτας (Ελλέβορος, 2003)
• Αμαρυλλίδος και Ιππεάστρου (Ελλέβορος, 2005)
• Ηπειρώτικο (Ελλέβορος, 2006)
• Νυχτερινό γαίας απείρου (Ελλέβορος, 2007)
• Σκιάς όναρ έρως (Ελλέβορος, 2013)
• Ηπειρώτικο (επανέκδοση 2013)
• Νυχτερινό γαίας απείρου (επανέκδοση 2013)
• Εν χορδαίς και λίθοις (Φίλντισι, 2017)

περισσότερα: https://motsis.blogspot.com/

τό φυτίλι / Μότσης Φώτης

                   Θά βάλω
                   εἶπε
                   Θά βάλω τό φυτίλι στήν ἀμασχάλη                                            

                   τῆς ἀγρύπνιας
                   Καί θά τό κομποδέσω μέ μεταξένιο νῆμα κόκκινο
                   ἀπάνω στό σημάδι ‘ταραχή’
                   Καί θά τ’ νάψω τό τσακμάκι
                   ὅταν
                   Ὅταν ὅλες οἱ συνειδήσεις θά κοιμοῦνται
                   Ὅταν
                   Κατά χιλιάδες θά κλαῖνε τά παιδιά
                   Ὅταν
                   ὁ ἔρωτας ἀπαγχονισμένος
                   θά πέφτει καταγῆς
                   ταπεινωμένος
                   ἀντάμα μέ τά ξερικά τά μύγδαλα
                   Ὅταν
                   ἡ ἀξιοπρέπεια θ΄ ἀναζητᾶ λυγμό καί τήν οὐσία
                   τοῦ σ’ ἀγαπῶ
                   γιά νά τήν ματαπεῖ
                   μέ κανονιοβολισμούς
                   καί στεναγμούς πυρακτωμένους
                   Ἄ, μήν τοῦ μαρτυρήσεις τοῦ Θεοῦ
                   πῶς ἔδραμα μέ μιάν ἀνάσα
                   γιά νά σᾶς ἀνταμώσω
                   Μήν προσευχηθεῖς γιά ἄλλα ποιήματα
                   Ὁ τελευταῖος σχοινοβάτης ἔκανε τήν τέχνη του
                   θηλειά

                  Ἔτσι τό μπόρεσα
                  νά σβήνεις τή φωτιά μέσα στή στάχτη
                  νά πλέκεις τό ἐγκώμιο στό ἀνύπαρκτο
                  κατάφερα
                  νά ζεῖς μές στόν ἀπόηχο τοῦ τραγουδιοῦ πού θά
                  ἤθελα πολύ
                  ν’ ἀκούσεις
                  νά περπατεῖς τούς δρόμους πού εἶχες σβήσει ἀπ’τούς χάρτες σου
                  τόν λόγο σου νά τόνε κουμαντάρουν ἀλλωνῶν οἱ
                  φθόγγοι
                  κι ὁ ἦχος ὁ δικός σου πηγαῖα μποῦστα
                  καί ρετρό φουστάνια
                  καί φάτσες πού μόλις ἀφήσανε τό φιλολογικό
                  κουρεῖο
                  σκυμμένες καί σκυφτές πουλᾶνε τώρα
                  μπουκετάκια μοναξιές
                  γιά τίς κυράδες πού διαβαίνουν τό κατώφλι
                  ὅπου δρᾶ καί ἀνασαλεύει
                  ὁ πολιτισμός τῶν καθωσπρέπειὅσων ἐδιάβασαν Αἰσχύλο καί νομίζουν
                  πώς μέ μνημόνια καί μνημονεύσεις
                  κρατεῖται ζωντανά
                  ὁ καρπός τῆς ποίησης
                  Ἄ! πῶς διασκεδάζει ἡ τραγωδία
                  ἀλλόκοτος ἔτσι ὅπως εἶναι
                  ὁ καθημερινός σου ὁ θάνατος…
                  Ἄν ἱκετέψω πάλι
                  φρόντισε να ’χεις δίπλα σου τρανή φωτιά
                  Τράβα τίς απλωτές σου μέ ὁρμή
                  μέ ὅλη σου τή δύναμη       κατάντικρυ
                  στό πέλαο πού σέ μαυλίζει
                  στό μαῦρο λάγνο καί στό ἀνήμπορο
               
                  πού δέν εδέησε ποτέ…

οἱ ἄθλιοι, φυλαχτεῖτε / Μότσης Φώτης

 

                        Συνέλεγε τούς ἀνθούς τῶν πετρωμάτων

                        Τά τρυφερά δοντάκια τῶν νεφῶν 

                        κάθε πού κατέβαινε ἡ βροχή

                        Ἁρμολογοῦσε τή ραχοκοκαλιά τοῦ φόβου

                        Τήν ἐξοστράκιζε στά πίσω τοῦ ὁρίζοντα

                        στό πλάϊ τῶν φρεάτων

                        τά πού ἐστέρευαν τή δίψα τῶν ὀρέων

                        Κατόπιν ἔδραττε ἀσκό

                        ἀπό τομάρι ἀπελπισίας

                        Φύσαγε ἴσα στόν στενό λαιμό του

                        τόν ἦχο πλάγιο ἀτιθάσευτο

                        σάμπως ὁ ἀλαργινός ὁ καλπασμός

                        ἀλλοπαρμένων ταύρων πού σιμώνουν

                        Ψηλά ἀνέμιζε ὁ μανδύας τοῦ Θεοῦ

                        στίς δίπλες ὅλες τῆς ἠχοῦς

                        Στόν κάμπο τρίβονταν χαλίκια

                        οἱ ἐδῶθε ἐκεῖθε βράχοι

                        Ὀρθή ἡ ὀργή τῶν ταπεινῶν γεροδεμένη ἀνάσα

                        στροβίλιζε τά τρίμματα τοῦ ὕπνου

                        Ὁ Ἐλπίδας εἶναι

                        Ἡ ἀγέρωχη λεπίδα πού θερίζει ἀστόμωτα

                        τά χίλια δυό κεφάλια τοῦ κακοῦ

                        καί τοῦ ὀλέθρου

                        σ’ αὐτόν ἐδῶ τόν τόπο

                        Οἱ ἄθλιοι

                        φυλαχτεῖτε

σάν θά λείπω / Φώτης Μότσης

 σάν θά λείπω

Κι ἄν δέν μέ βλέπεις ὅταν

Ὅταν θά ‘χεις ἀδράξει τό λιθάρι /   

καί τό χουγιατό

ἡφαίστειο στό λαιμό σου

Νά ξέρεις

Πάνω στήν πέτρα πού κρατᾶς

σφιχτοδεμένος εἶμαι

Καί τό ἀτρόχιστο λαρύγγι εἶμαι

ἀπ’ ὅπου καί τό οὐρλιαχτό σου

Καί ἡ πρώτη φλόγα ἀριστερά

μέσα στήν πυρκαγιά τοῦ νοῦ σου

Ἡ λέξη θά εἶμαι ἡ πού κουρνιάζει στή γροθιά σου

Καί εἶναι ἕτοιμη νά τανυστεῖ μέχρις ἐκρήξεως

Νά καταλάβει ὅλες τίς σελίδες ἱστορίας

πού γραφτῆκαν

ἀπό χασομέρηδες ἀγράμματους καί ἀνέραστους

Νά ἀνακαταλάβει ὅλο τό αἷμα πού ἔτρεξε 

εἰς μάτην

νά τό δρομολογήσει ὁλόισα στόν πυρήνα τῆς

Ἀνησυχίας

γιά τό ὑστερνό ὁλοκαύτωμα

γιά τήν ἀποτέφρωση τῶν πειραγμένων λεξικῶν 

καί γιά τήν καύση τῆς ἀπόγνωσης

Γιά τή δημιουργία τοῦ ἀντάρτη νοῦ

πού θά δαγκώνει μέ φαρμάκι τήν ἀνεμελιά

πού θά σφαλίζει πόρτες καί παράθυρα

στήν κατεβασιά τοῦ ἀπέλπιδου

θά κουβαλάει καλοκάτσω τήν ἐλπίδα

καί θά κρατάει ἕτοιμη

φαρέτρα ολόγιομη

φαρμακερή

ξενομερίτη ἡ φυγή / Μότσης Φώτης

 

                        Τοῦ εἶπαν

                        σάν ρώτησε ποιόνε φυτεύουν σαββατιάτικα

                        ξενομερίτης ἦταν’

                        Λυπητερή καμπάνα ἐπαναλάμβανε

                        ἁπλῶς

                        στίχους ἀτελείωτους

                        ἔρωτες ἡμιτελεῖς καί κουρασμένους

                        βιβλίου καθημερινοῦ καί ἀποκαμωμένου

                        Θά πάω εἶπε

                        Θά πάω

                        θά πάρω τήν τρομπέτα

                        θά σαλπίσω

                        θά ξεσηκώσω ζωντανούς

                        θά ζωντανέψω πεθαμένους

                        τόν κάτω κόσμο ἀπάνω θά τόν φέρω

                        τῶν ἀρχαγγέλων ὅλων τά βιολιά καί τά σπαθιά

                        θά κατεβάσω

                        ἀντάμα ὅλοι νά σταθοῦμε στό ξόδι ἐτοῦτο

                        τοῦ ξενοτοπίτη

                        Νά ἰδῶ κι ἐγώ τί ἀπομένει στήν ψυχή μου

                        Σ’ αὐτά τά πέντε σπίτια

                        δικοί τοῦ καπετάνιου τό ρακί κι οἱ ἀναμνήσεις

                        Παλιές ἁλμύρες

                        ἀρόδο οἱ ἔρωτες

                        σέπια φωτογραφίες τσακισμένες

                        δέν χώραγαν ἐδῶ

                        Πάντα κρατοῦσε ἕνα πουγκί θαλασσινό στήν

                        πίσω τσέπη

                                                     

                                             γκάπ γκούπ

                       Ἦταν ταξιδευτής

                       φευγάτος

                       λέγαν

                       γκάπ γκούπ  

                       ἡ Κωνσταντίνα ὁ παπάς κι αὐτός

                       γκάπ γκούπ ὁ νεκροθάφτης ἔξω στό καθῆκον

                       Τρελά στριφογυρίζει ὁ μπούσουλας

                       τρελά τρελά

                       ταχύτερα κι ἀπό τό φῶς

                       γιά νά τοῦ δείξει δρόμο

ἡ παιδούλα ἡ Ελλάς / Μότσης Φώτης

             Ὅ,τι καί νά πεῖς

             Κάποια στιγμή τά πεζοδρόμια

             γίνονται τείχη

             Κρατᾶνε αἰχμηρά γυαλιά σπασμένα

             στόν αὐχένα τους

             Μήτε νά σκαρφαλώσω δύναμαι πιά

             Καί νά σταθῶ οὔτε

             ἀφοῦ ἔχεις ἀμολήσει τή στέρνα μέ τίς λέξεις

             καί τ’ ἄγρια σκυλιά

             Πῶς νά σοῦ φέρνω πιά τό μέλι καί τό ρόδι

             ὅταν

             χρόνια πολλά μετά

             τόσον ὁ Ἄρης πού σέ ἀγνάντευε

             ἀκόμα κοριτσόπουλο

             ὅσο κι ἐγώ

             ὁ πού σφυρίζει ἀνέμελα στόν δρόμο του

             πυρποληθήκαμε στήν ἴδια ἀγκαλιά

             τσακίσαμε σάν τό χλωρό σπουργίτι

             κομμάτια       λέω

             θραψαλιασμένα ἀρώματα

             κάτω ἀπό τόν βηματισμό σου

             θαμμένα μές στόν κόρφο σου

             θαμμένοι

             ξεχασμένοι

             πῶς

             στά ἴδια γράμματα πνιγήκαμε