Του ύπνου

A΄ Aντεραστής ανάμεσά μας πλάγιασεν ο ύπνος. Πήρε τα γλυκά μάτια και τάκλεισε• πήρε το στόμα, κι’ έσβυσε το μειδίαμα και το φιλί.

Tην ξανθή κόμη χτένισαν τα ήσυχα νερά της Λήθης, που παρέσυρε ταγαπημένο σώμα σ’ τον κόσμο των αστέρων και των σκιών.

Φίλτρα σιγής βιάζουν τα σφαλισμένα χείλη, φωνές υπνόβιες ταυτιά, και μέσ’ στες φλέβες ακούω τη βαθειά βοή του ταξιδιού.

B΄ Aνέδυσες απ’ το βυθό του ύπνου μ’ αστέρια και κοχύλια μέσ’ στα χέρια, και μέσ’ στα μάτια σου, τη σκοτεινή δροσιά των θαλασσών.

Kαθώς τανοίγεις, θέλω πρώτος να δεχθώ το βλέμμα των• μήπως συλλάβω, προτού σβύσει, το νόημα του κόσμου που σ’ εκράτησεν ολονυκτίς.

Ταξίδια

«Η ξένη νύκτα πολιορκεί 
το βαρύ κοιμισμένο σπίτι. 
Κλειστά παράθυρα, πόρτες κλειστές,
 τοίχοι και στέγη, 
 τη μαύρη ξένη μην αφήστε 
μέσα να μπει. 
Μην την αφήστε, μάτια κλειστά 
των κοιμωμένων. 
Βαρύ καράβι ταξιδεύει 
από μια μέρα στην άλλη μέρα 
κι εντός του λέμβος η κάθε κλίνη 
δίχως πηδάλιο, δίχως κουπιά. 
 Κλίνες, πού πάτε τα κουφάρια 
 των κοιμωμένων; 
– Η κάθε λέμβος σ’ άλλα νερά 
 κι άλλες σκιές σε κάθε πλώρη, 
νήθουν, ξενήθουν και κυβερνούν 
πλόας ιδίους».

«Όναρ»

«Το ξανθό σου κεφάλι, καθώς η λήθη το 
διαφύλαξε· καθώς το βλέπω τώρα 
την νύκτα, στων ονείρων το βυθό. 
Τα μάτια λέγουν όσα δεν είχε πει το στόμα, 
λόγια λεπτά, και που μαραίνονται σαν κρίνοι 
υπνόβιοι, μόλις στο φως εξέλθουν. 
 (Ούτω, γράμμα νεκρόν γίνεται σαν ξυπνήσεις 
η γλώσσα των ονείρων· και λεξικά δεν έχει μήτε μνημεία). 
Το περιβάλλουν τα φυτά του ύπνου, και σκιές αλλόφυλες, κι αρχιτεκτονική 
που σε γεωμετρίες ξένες υπακούει. 
Μακράν απ’  την αλλοίωση και τη φθορά 
μες στες βαθιές μορφές και μες στ’ απλά νοήματα 
άρχει στον έναστρο βυθό του ύπνου».