ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ / Καραγιάννης Ελευθ. Γιώργος

.

Έγινες ίδια με το καλοκαίρι

και το κορμί σου ομόρφυνε

και κόλλησε στα βράχια

υπομένοντας

όλου του πέλαου το ίδρωμα

και την ταραχή της αλισάχνης

.

Στο εξής θα σε βρίσκω κάθε μεσημέρι

αισθησιακή όπως σε γνώρισα

με τα μαλλιά σου ξέπλεκα

τον άνεμο να χαιρετίζουν

.

Κι όσο το βλέμμα σου θ’ ανοίγεται

και θ’ απορροφά το υπερπέραν

οι μακρινές ακρογιαλιές -όλες-

σιγά σιγά θ’ αστράφτουν και θα χρυσίζουν

να ’χω χρόνο μέχρι το ηλιοβασίλεμα

να στήσω πάλι το καβαλέτο μου

μήπως σ’ άλλη θάλασσα

σ’ άλλον ουρανό σε συναντήσω

σ’ έναν άλλον πίνακα πανέμορφο, ολοκαίνουργιο

σε βάλω

.

Αγαπημένη μου

με σώζεις κάθε στιγμή που σε σκέφτομαι

κάθε στιγμή

δεν θα πάψω

να σ’ αγαπάω

.

30/7/2023

Γιώργος Καραγιάννης

ΕΚΕΙ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ και ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ : Δύο [2] ποιήματα του Καραγιάννη Ελευθ. Γιώργου

 ΕΚΕΙ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ…

Παιδί μου, θα ταξίδευες και σου είχα ετοιμάσει

να φορέσεις στο χέρι σου τον Μάρτη.

Νόμιζα πως θα σου έφερνε τύχη.

Μα εσύ το απέφευγες, αναφέροντας, πως

«δεν μετρούν, μάνα μου, αυτά».

Σα να προαισθανόσουν

πως κάτι άσχημο θα συνέβαινε…

Και γι’ αυτό με το ζόρι τον πήρες και τον φόρεσες

την ώρα που έφευγες βιαστικά

να προλάβεις το τρένο για τη Σαλονίκη.

.

Μα εκεί στα Τέμπη κόπηκαν ξαφνικά οι κλωστές

και πρώτα η κόκκινη, που άναψε φωτιά σαν φιτίλι

και έκαψε το εγκλωβισμένο σου σώμα

μες στις λαμαρίνες, στο πρώτο βαγόνι.

.

Κι ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος έμειναν βουβοί

βλέποντας για πρώτη φορά

την πρώτη μέρα της άνοιξης στο στενό των Τεμπών

να μην πετούν χελιδόνια

αλλά να υπερίπταται η δική σου ψυχή

μαζί με τις ψυχές των άλλων σκοτωμένων παιδιών

μες στο λευκό καπνό ενός σύννεφου

που έμοιαζε με το άσπρο χρώμα του Μάρτη

που η κλωστή του διαλύθηκε και υπερυψώθηκε

λόγω της σφοδρής σύγκρουσης των τρένων.

.

Παιδί μου, δεν σε σώσαν εσένα

της μάνας σου οι ευχές

ούτε το φιλί του αποχαιρετισμού

για να γίνει το ταξίδι σου με ασφάλεια.

Η τύχη γύρισε αλλιώς

και η Άτροπος μοίρα με τ’ αριστερό της χέρι

ψυχρή και άκαμπτη,

σου έκοψε ξαφνικά της ζωής το νήμα

και στον άλλο κόσμο σε έστειλε.

.

Τώρα τα δάκρυά μου στέγνωσαν

και πώς ν’ αναγνωρίσω από σένα, τι απόμεινε;

Μες στον πόνο και στο σπαραγμό μου

απορώ πώς η καρδιά μου αντέχει

κι ας μην είναι πέτρινη.

.

Ευτυχώς, που δεν θα ξεχάσω

με τι ενθουσιασμό έφευγες

για να πας να συνεχίσεις τις σπουδές σου.

Εκείνο το χαμόγελο και τις στιγμές τις όμορφες

θα συγκρατώ

να τις έχω στη μνήμη μου σαν τον τελευταίο ασπασμό

μιας και δεν θα μπορέσω ν’ αγκαλιάσω

το κορμί σου το άψυχο.

**

ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

.

Ο ήλιος πνίγηκε απ’ τη λαχτάρα

ν’ αγγίξει το λάβρο σώμα της γης

κι έπεσε στην αγκαλιά της

να σβήσει τον πόθο

αφήνοντας το πάθος του μετέωρο και ενεργό

μες στο ματωμένο φρύδι του ορίζοντα

.

επηρεάζοντας όλα τα κατάρτια

που κοιτούν όρθια τον ουρανό

θυμίζοντάς τα με τ’ όμορφο ηλιοβασίλεμα

πως το σύννεφο το κόκκινο

που σύρθηκε απ’ τον άνεμο

φέρνει την ανθοφόρα νιότη στο προσκήνιο

να ονειρεύονται ταξίδια

.

ΟΤΑΝ Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΝΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ… / Καραγιάννης Ελευθ. Γιώργος

.

Μη μ’ αγγίζεις

πονάω

.

Τι τον θέλω τον άνεμο;

Νιώθω σαν φύλλο τρεμάμενο

πάνω στο βράχο

.

Θα πέσω χάμω

Οι δυνάμεις μου στέρεψαν

αργοσβήνω

.

Δεν έχω ελπίδα να συνέλθω

Λείπω χρόνια απ’ τη ζωή

και μες στην απελπισιά μου

δε βρίσκω μια χαρά να γυρέψω

να ’ρθει

να με σηκώσει επάνω

ν’ ανασάνω

Γιώργος Ελ. Καραγιάννης

ΘΑΛΑΣΣΟΣΠΗΛΙΑ/ Γιώργος Ελευθ. Καραγιάννης

 

Μια θαλασσοσπηλιά

μάζεψε όλο τ’ αλάτι

της θάλασσάς μου

κι επαίρεται που το νερό της

το ελάφρυνε

εύκολα τα ψάρια μέσα της

να κυκλοφοράνε.

Και δεν τη νοιάζει

αν συνεχίζουν τα κύματα

πάνω της να σκάνε.

Αγόγγυστα τ’ ανέχεται και τα υπομένει

απορροφώντας όλη τη θλίψη τους

να την ευγνωμονάνε.

Αλλά όσο τον πόνο της κι αν κρύβει,

στον κόσμο του σκότους και της σιωπής

τίποτα δεν τη βοηθάει.

Ονειρεύεται να ήταν μια ηλιόλουστη αμμουδιά

να τη νανούριζε απαλά το κύμα

κι ένας γλυκός ύπνος να την έπιανε.

Ω, Αγάπη, στείλε κάποια στιγμή μια ηλιαχτίδα

ν’ ανοιχτεί μια ρωγμή στο παγωμένο κορμί μου

να λιώσει τ’ αλάτι που εγκλωβίστηκε

να σκορπιστεί το δάκρυ μου

που σκέβρωσε την ψυχή μου.

~ ΑΝ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΑΛΛΑΖΕ ~ / Καραγιάννης Ελευθ. Γιώργος

Κι εκεί στα βράχια που στάθηκα

είδαν τα μάτια μου τ’ απέραντο

και φούντωσε η λαχτάρα μου

ν’ ανοίξω τα χέρια μου

σαν πουλί να πετάξω.

Κι ας μου ’λειπαν τα φτερά…

Φτάνει που το βλέμμα μου ισορροπούσε

κι αντάμωνε σ’ ένα σημείο που ο ουρανός

μ’ ένα φιλί τη θάλασσα άγγιζε.

Ήθελα την ώρα αυτή να ’μουνα κοντά

ν’ απολάμβανα το λικνιστό της τραγούδισμα

που θα ξεσήκωνε το κύμα της τ’ αλμυρό

η γαλάζια του γενειάδα ν’ ασπρίσει

απ’ τ’ αλάτι

κι όλο το κορμί του ν’ ανατριχιάσει

να ξαφνιαστεί

ανεβάζοντας χίλιους παλμούς στο λεπτό

με τη θερμοκρασία του ανεβασμένη

να μην αντέχει άλλο την κάψα

τα σύννεφα να φωνάξει

να του φέρουν δροσιά και βροχή.

Κι είναι γεγονός!

Το καλοκαίρι της θάλασσας

βάρυνε τις μνήμες τ’ ουρανού

και μια μικρή αλλαγή

-αν ο καιρός άλλαζε-

όλους θα βόλευε.

Και πρώτα πρώτα εμένα

που μ’ εμπνέει της θάλασσας η ταραχή

ώρες να κάθομαι να την κοιτώ

-και δεν ξέρω…-

πόσα τραγούδια θα της έλεγα γλυκά

τον καημό μου να ημερεύω;

ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ / Καραγιάννης Ελευθ. Γιώργος

Στο γυρισμό για την Ιθάκη είμαι ακόμα ζωντανός

αλλά η μορφή μου ολοένα και θαμπώνει

και η εικόνα των συντρόφων μου

σε κάθε αφρισμένο κύμα αλλοιώνεται

Μες στη ψύχρα του γαλάζιου τους περίγυρου

προς στιγμήν τα χέρια τους

παύουν να κωπηλατούν το όνειρο

αγκυλώνονται άλλη μια φορά απ’ το κρύο

και βυθίζονται μαζί με τα κουπιά

μες στη βάσανο των υποσχέσεων

του ταξιδιού

Αλλά είναι κι αύριο μέρα στον αφρό να βγουν

όταν θα λάμπει πιο καθάριος ο ουρανός

με τις επιθυμίες όλες ν’ ανασταίνονται

από ’να αεράκι που τους φέρνει ευωδιές

δυόσμο και φασκόμηλο, θρούμπι και θυμάρι

ν’ ανοίγονται πάλι οι παλιές πληγές

λες και βρίσκονται στον τόπο τους κοντά

να αισθάνονται

κι εγώ να χάνω ζαλισμένος το μυαλό

να μη γνωρίζω καν

μες στα μάτια μου βαθιά

πόσες Ιθάκες συνωστίζονται

~ ΑΦΕΣΟΥ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ~Γιώργος Ελ. Καραγιάννης

Σήμερα στη γιορτή σου

είπα να μη μιλήσω.

Ήθελα ν’ ακούω τον έρωτα

να κυλά ήσυχα στις φλέβες μου

χωρίς να τον ελέγχω.

Τελικά, έρωτας χωρίς πόνο

είναι ένα μονοπάτι άδειο,

ένα δρομολόγιο αδιάφορο,

ένα ταξίδι με πλοίο

προς τα ίδια τα μέρη,

τον ίδιο προορισμό.

Γιατί αν δεν υποφέρεις,

αν δε γίνεις σκέτο ναυάγιο

δεν θα μάθεις τίποτα.

Αφέσου στον έρωτα

ανάλαφρα να νιώσεις

και η ζωή σου σίγουρα θ’ αλλάξει,

αλλά μην απεμπολείς

και τη πιο μικρή λεπτομέρεια

απ’ όσα όμορφα θα ζήσεις.

Μαζί με τα χάδια

όλα τα ευχάριστα του έρωτα

μέσα σου να φυλάς,

να τα χαίρεσαι να τ’ απολαμβάνεις

κι ώς τα σύννεφα να τ’ ανεβάζεις

γιατί, μάτια μου, τ’ αξίζεις.

Γεώργιος Ελευθ. Καραγιάννης: Μέσα στο Σύμπαν είμαι ένα μόριο σκόνης...

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ…
 
Θα μπορούσα να πω
πως έχω τ’ άστρα στα χέρια μου
και είμαι δυνατός
Αλλά πώς να το κάνω..;
Αφού τ’ άστρα είναι μεγαλόψυχα
παραβλέπουν τις αποστάσεις
και γκρέμισαν κάθε έννοια εγωισμού
για να φαίνονται στα μάτια μου
μηδαμινά και ασήμαντα
να είναι δίπλα μου
να καθαγιάζουν τα χέρια μου
μήπως…
Μήπως σκεφτώ
πως η δύναμη βρίσκεται στην ψυχή
εκεί που καθρεφτίζονται τα συναισθήματά μου
γιατί σαν ύλη δεν έχω καμιά αξία
Μέσα στο σύμπαν
είμαι ένα μόριο σκόνης
και τίποτ’ άλλο
Αυτός είμαι…
Το ξέρω;
 
**
ΧΡΩΜΑΤΑ ΚΙ ΕΥΩΔΙΕΣ ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ
 
Έχω δει λουλούδια κόκκινα
πάνω σε θαλασσινές πέτρες,
κολόνες αγύρτισσες
που ξεσηκώνουν ψυχές στο λυκόφως,
μακάριες ευωδιές
λιβάνι στο σύμπαν.
Με το νερό ματωμένο και άδειο
να κατοικούν μέσα του
όλες οι μεταμορφώσεις
των χρωμάτων της ίριδας,
πριν βυθιστεί η εξαίσια αυτή αίσθηση
μες στο ανήλιο της μαύρης νύχτας,
νικημένη κι ακατοίκητη
να βρει λιμάνι
ώς να φέξει
στις καρδιές.
 
(Ποίημα απ’ το βιβλίο: ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2020, σελ. 88)
 
**
ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ
 
Λευκά άλογα,
όνειρα απατηλά
φεύγουν να κρυφτούν.
 
Αντέχει ο χειμώνας,
φέρνει χιονοθύελλα.