ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ

Ήρθαν και μας πήραν
οροσειρά κάμπους και ακρογιάλι
τρικάταρτες γαλέρες
φορτωμένες πειρατές

Ξεφόρτωναν και άδειαζαν
και γιόμιζαν και φεύγανε
και πίσω κάποιοι πάντα μένανε
με χίλιους τρόπους να θυμίζουνε
πως χτυπάνε τ' αστροπελέκια
πως τα μνημόσυνα πληθαίνουν σε μια χώρα

Και το βίος τους με τον τόπο χρονοδέναν

Ήρθαν και μας πήραν
στο ακρόχειλο της σκέψης
στην παραζάλη τον χαμένου
στις απαλάμες τους
κρατώντας τις καρδιές μας
να τις ρίξουνε βολές
στο ατίθασο το ρέμα
σαν κατηφόριζε κι αυτό

Ήρθαν και μας πήραν τα κεφάλια
να χτίσουν τείχη δυνατά
ενάντια στον αγέρα
που τυχόν θα έφερε
σμύρνα, λιβάνι και χρυσό

Και εκεί έμεναν
κι επέμεναν να μας κοιτάζουν
να τραβάμε για το όπου
κουβαλώντας στη ράχη την ψυχή

Να μας κοιτάζουν
όπως τα νήπια
που περιεργάζονται μυρμήγκια
σαν κοπάσει η καταιγίδα
ή σαν κουκουνάρια
που πέσαν απ' τα πεύκα
ύστερα απ' το σκλήρισμα της ξηρασίας

Κι έμειναν να μας ορίζουν
να τρέχουμε σε χώματα ανορίζοντα
ρωτώντας όλοι τα ίδια

Ποιος δρόμος οδηγεί στην Πύλη;
Ποιος είναι εκείνος που έχει τόξα επιστροφής;
Πώς έκλεισε η φυλακή;
με σιδερένιο συρτή χρυσή αλυσίδα ή κλειδί;
Ποιος θα μπορεί να την ανοίξει;

Πορτραίτο XX

ʼφηνε να φανή
γυμνός ο καρπός
του αριστερού του χεριού
σαν τού γυρευαν την ώρα

Ανασήκώμα των ώμων
Χειρονομία αδιαφορίας
Αοριστία ολόγελη

Δεν φορούσε ρολόϊ ποτέ

Συχνα μιλούσε
για τα κόκκινα πουλιά
που ξυπνούσαν απ' την καρδια τ' Απρίλη
κι έγνεφαν στο καράβι της άνοιξης
να σχίση τα σταλωμένα νερα
και ν' αράξη
στις πίσω αυλές της μεγαλούπολης

Χώριζε τους ανθρώπους
σ' εκείνους που ζωγράφιζαν
σε αυτουύ που έσκαβαν
στους άλλους που ιχνηλατούσαν
τον περίγυρο της μέρας

Κι ένοιωθε άνετα
μιλώντας ενάντια
στην τάξη
τους ψηλούς φραγμους
και τα οροθέσια

Στις γιορτές την πολυκοσμία ακολουθούσε
κι έσπαζε τις συνομιλίες των άλλων
ωσότου βρη τον εαυτό του
'Υστερα βύθιζε το πνεύμα σ' ένα άτιτλο κενο
κι άφηνε τα μάτια του
να φεύγουνε κατά τον βορρά
θυμίζοντας φως πολικό

Μονάχα στις συζητήσεις για τον Ροστροπόβιτς
χωνόταν με άνεση και κάποια γνώση

Όταν περπατούσε
κάτω απ' του μεσονυχτίου την αψίδα
στην απαλάμη έσφιγγε τους χτύπους της καρδιάς
κι άκουγε την κατανόηση και την συμπόνοια
ν' αχτιδώνουν τους παλμούς της φωνής

Κι αν στις αόρατες ώρες όλο μάζευε τ
η σοφία του μοναχικού
έχτιζε στη χώρα της συνήθειας

Τον δικό του θησαυρό έκρυβε
όπου κανεις δεν γνώριζε
και πολλοό αναρωτιόνταν
αν στ' αλήθεια υπηρχε

Ήτανε άνθρωπος
με πολλές αποτυχίες στη ζωη
Κι όμως
την έκφραση του γλύκανε
το φως μιάς ελπίδας

ΜΟΜΕΝΤΟ

Μια μέρα πλάϊ στους κρίνους της άμμου
τα καλάμια της καλύβας σκεβρωμένα,
τ' άλλα σπίτια είχαν κουφάνει
η θάλασσα πηγαινοερχόταν
κάλεσμα Αρμίδας.

Ποια ηλικία να είχα

Βγαίναμε από μια εποχή
πίνακα αναχρονιστικό
σ' άλλο για να μπούμε.
Σ' εκείνου το βλέμμα
η, Αργοναυτική εκστρατεία
Σ' εκείνης φως αυγινό
το χρυσόμαλλο δέρας.

Τι να έγραφε το φανταχτερό
στον τοίχο ημερολόγιο;

Κι όταν όλα και όλοι φώναξαν μεμιάς
«φως που λειώνεις φτερά,
πέτρες λυτρώνεις από ύπαρξη μουγγή,
θρέφεσαι με τ' ανερμήνευτο,
κοιμάσαι με τη μαγιόλογη σιωπή ,
έλα εδω που σε προσμένουμε
αιωνιοχτίστη!»

Οι χρονολογίες είχαν ξεχαστή.

περιμένουμε απάντηση

Αρνήθηκες ν' ακολουθήσης
κι έμεινες πίσω.

Πίσω από τ' ανοιχτό όμως παράθυρο
είδες τα πρόβατα
απ το απέναντι χωράφι
να φεύγουν ένα-ένα, κι όλα
για τις σφαγές του Πάσχα.
Μεγάλη Εβδομάδα
και σε συνεχεια ο, τι έγινε
στο τελευταίο σου γράμμα
έγραφες.

Κι εμείς τώρα φευγάτοι
φυγόδικοι ή γυφτομάτες
δίχως ειδήσεις σου, στερνά
το κόκκινο ρέμα αν σου πήρε την καρδίά
εκεί, κάπου, αν ξεχάστηκες σαν πόνος
αν σκάλωσες στα φρύγανα
ή και σέ σύναξη βατράχων
σέ τέλμα επι τέλους
αποτελμάτωση αν σέ βρήκε
- αναρωτιομαστε -

Στη διεύθυνση «Ανελπίδων 3, εν Κινήσει»
Γράψε...

1972

H συνομιλία

H συνομιλία της ημισέληνου
με την αχτίδα την πολυχρονεμένη
ασκούσε μιαν επήρεια ανεξέλεγκτη
πάνω στο Aπόλυτο.

Ανάκοβε, ανάπλαθε, αναχαίτιζε
καθώς το Σπίτι- Μέρα
που φύτεψε αρσενικός στη γη
αγαπούσε τη λεύκη τη λυγαριά
τον νιόλουστον ευκάλυπτο.

T' αντικείμενα,
καθώς πλήθαιναν
άλλαζαν την πορεία του Φωτός
και ή Συνέχιση
θύμιζε
το επιτήδειο των Αιλουροειδών
που αποζητουν άξια αποκατάστασή τους
σε ασύμμετρης βλάστησης βασίλειο
κι άλλοτε
το αργοβάδισμα
χρυσόματης τίγρης
που αφού έφαγε, αποκοιμήθηκε, καρτέρησε,
γύρευε την επιβολή στην 'Ασκηση.

ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓIΑ ΤΟ ΦΩΣ

Φως,
σπέρμα σε νεφέλωμα
σπάργωμα πλανήτη
κοσμογονίας μηνυμα
Θεού πλεούμενο.

Νύχτωμα μενεξεδί
άγραφη τροχιά
απ' όπου η Γή αναλογίζεται
πως και τι ήτανε
πριν ο 'Ήλιος τη φωνάξη.

Ο Λόγος
που να κατοικουσε
προτού το φως
τη σκοτεινιά ξεσχίση;

Σαν θα σιγοσβήνουν οι αχτίδες
τι θ' απογίνη τ' ακρογιάλι;
θα σβήση στην αθανασία της σιωπής;
και σμίγοντας με ένα απείρο
θα φύγη, θα χαθή ;

Τι θ' απογίνη τ' ακρογιάλι;

ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Γυρεύαμε πατρίδες
και πατρίδες πρόβαλλαν
ανεμόδαρτες, ουρανοτυλιγμένες
Πατρίδες με τα ερείπια σάλπιγγες
να ξυπνούνε τους ανθρώπους
σε μέρα ατέλειωτη καμαροφρύδα.

Με ήλιους γλυκομίλητους
αγριελιές και άγονο χώμα
με κορφοβράχια μνήμες
μυθοχάραχτες σπηλιές.

Γυρεύαμε πατρίδες
και πατρίδες σε αργοφέξιμο
Πατρίδες όπου το καλωσόρισμα
μέδουσες, θαλασσοπούλια, πρόσφυγες
φτερανεβάσματα στ' ορίζοντα τη χάση
καραβόπανα σ' αχτές
μας φούχτας ανθρώπων η αγάπη.

Γυρεύαμε πατρίδες
Και πατρίδες τραγουδούσαν
όπου οι άνεμοι
ακρογιάλια γλωσσοσκόρπιζαν
κι όπου από σπόρους τής καρδιας
τόποι γαλανοί βλασταίναν
κι εκεί - αράγματα αγναντεύαμε
εκεί - οι ευχές μας μακροημέρευση.

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ Α

Γράψαμε απουσίες
κι ήταν οι μέρες τότε ολόκληρες
και για λίγους
του Θεού το συναπάντημα
στη μοναξιά.

ʼλλοι σημείωναν μουσικές παύσεις
στο πεντάγραμμο.
Ήτανε ο δικός τους τρόπος
για να σφυρηλατούνε
το αδιέξοδο.

Όσοι καταγίνονταν με τα Μαθηματικά
πάσκιζαν απελπισμένα
να παρακολουθήσουν
το παιχνίδι της μονάδος
μέσα στο άπειρο.

Οι γονιοί ακούστηκαν να λεν
πως δεν αντλήσαμε δύναμη από τις θυσίες.
Μονάχα το αίμα ηθελημένου τύπου
ακρίβωνε, σπάνιζε.

Το είδος θέριευε, ξέφτιζε.

ΩΡΑ 7 - 9 π.μ.

Α
Φθάνουν τα πρωινά,
λιποθυμισμένες εικόνες.

Ασβεστωμένα πρόσωπα, επίμονοι ρυθμοί
άλαλα λουλούδια, βρεγμένα γρασίδια
πουλιών φτεροκοπήματα, δείχτες ανέμων.

Σκληροτράχηλα χτίρια,
που δεν εννοούν να πεθάνουν.
Χτίρια,
Πεταλούδες, σαλιγκάρια, κολόμπες,
στους κήπους ζιζάνια.
Από ψηλά κρανία-ψωλιές
σταθμοί εκτοξεύσεων
θόλοι λόγων και αντίλογων
κάτω από το πέταγμα ματιού
μια στάλα σοφίας.

Σ' αγέρα πλατύχωρο βραχνιασμένες μηχανές
γοργοφτερώνουν το χρόνο
σπαθίζουν τα όνειρα.



-----------------------------

Β
Σιγή ξεφεύγει από τα διακριτικά έπιπλα
συρίζει ανεπαίσθητα
έρπει στα δάση της ακοής
γεννά το μονοπάτι της διάθεσης.
Μυρωδιά αλεσμένου καφέ που ψήνεται
κυνηγά το ξύπνημα από πάροδο σε πάροδο
- απροσδιόριστη αυτοπεποίθηση.

Το τρελλό στροβίλισμα των ήχων
στο βυθό της οχλοβοής σπαργώνει τη ζωντάνια.
Μια πινελιά, υποκαθιστά το ʼφθαστο
Κι άλλη την Ένταση.

Φιλιά της αγάπης, φιλιά της έχθρας
πάνω από τις αόρατες μάχες
πάνω από τα πεδία
με τους σκελετωμένους και τους σκελετούς
διασταυρώνονται μαχαίρια, σπαθιά.

Πλανιούνται οι συννεφιές.

--------------------------------------

Δ
Από τις στοές έρχονται εμβατήρια
ξετυλίγονται παρελάσεις, διαμαρτυρίες
θύματα της έξαρσης, της οκνηρίας
με μάτια ακρέμαστα
στόματα τόξα
θολώνουν τις αντηλιές·
τις αντηλιές π' απλώθηκαν
να νικήσουν το άγχος
να ημερέψουν το κρύο
να στήσουν τα χρώματα που τριγκλίζουν στον ίλιγγο
τη γη που γλιστρώντας μας παίρνει.

........

Από μιας μελαχροινής το στόμα
λόγια ξεφεύγουν
κι απλώνονται στον ουρανό
θλιμμένοι ορίζοντες τ' Οχτώβρη.

---------------------------------------

Θ
Κήποι, σκαλοπάτια, σπίτια
ανάμεσα σε βελόνες, κλωστές, ψαλίδια, υπνοβατούν.
Τροχοί, σχοινιά, τετράποδα, αναθυμιάσεις
αναποδογυρίζουν.
Συγκοινωνίας μέσα, αλυσίδες περιστρέφουν
πετρόχτιστα με χαραγμένες ημερομηνίες
προεξέχουν, ανεβοκατεβαίνουν
λεηλατούν την όραση από τα οράματα
προσφέροντας ένα ρολόι που φωσφορίζει
υπολογίσιμο αντάλλαγμα στο πέρασμα.

Φθάνουν τα πρωινά… Πολύφυλλη σκέψη το ξύπνημα.

Διασχίζουμε ουρανούς, συνοικίες
περιοχές π' ανασαίνουν δυόσμη, ρήγανη κι ανθούς
και άλλες με κόκκινες γλώσσες
γεύονται τον αγέρα.

..........
Βασιλικός στη γλάστρα
τα χρόνια κισσός
της ελιάς η θωριά, ορόσημο.

Πετριές της σκέψης, στα νερά της ψυχής.

Μή φύγης

Μή φύγης.
βρέχει πολύ
σαπίζουν τα φύλλα στη γή
τρικλίζουν τα βήματα
σε άχρωμους κήπους,
τα νιογέννητα φτεροκοπούν
σε άγουρες αγκαλιές,
οι ανταύγειες περαστικές
πίσω απ' τα τζάμια.
Λυσσομανούν τα δέντρα
στου δρόμου τις άκριες
δακρύζουνε οι φανοστάτες.
Μή φύγης.
Σε ακροούρανα και σε σκοτάδια
η γη φωλιάζει δίχως παλμό
μόνο εσύ είσαι ζωντανός.
Μή φύγης.
Φόβητρα ορθώνονται τα πρισματικά βουνά
Και των ζωδίων οι δείχτες
ηχούνε στ' αυτιά μας σα δήμιοι.
Μή φύγης.
Του ήλιου το φίλημα οπτασίας αγνάντεμα.
Μή φύγης.

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΧΙ

Αγόρι εύθραυστο
καλαμιώνας στην ακροποταμιά.

Αθώρητη ψυχή,
Π΄ακούγεται βουκολική
όταν οι κάμποι ξεγυμνώνωνται
και λύωνται σ΄ανάρια μέλη
στο καμπύλωμα του χρόνου
για να γίνουν κόλποι, καταφύγια
κάθε ραγισμένου ανέμου
κάθε γενιάς φυγάδων
και λαγών λαχανιασμένων.

Δαμασμένος από τη δυσπιστία
Και τον φόβο της φωνής του
Των στενόμυαλων τα μαστιγώματα
Ο Μήλιος
Ζη στη φυλακή
Μιας ακρωτηριασμένης νόησης.

Αναζητήσεις ΙΙ

Όταν Γυρίσης
ποτέ δεν θα είναι το ίδιο·
γι' αυτό, αν μπορής
Συνέχιζε καλύτερα
ή κάτι άλλο ʼρχιζε.

---------------------------

Και γίνεται η ώρα
από ένα σπίτι κεχριμπάρι
ανταύγειες που κυματίζουνε στα μέτωπα
παράθυρο που σπιτολογά γατίσια
ένα στρίψιμο που χάνεται αριστερά
για να χαρίση στην αμφιβολία, την ελπίδα.

-------------------------------

Λαβωματιά
κραυγή
το ερειπωμένο σπίτι
πρόσωπα πολύπλευρα
παράθυρα που διασχίζουνε τη θλίψη
χαμόγελα - μισά φεγγάρια.

Ανθρώπων στάσεις ανεξήγητες
εικόνες κλαίνε σιωπηλά
γάτες σπιτολογούνε
γεράματα σοφά σκιάζουν.

Πώς ονειρεύεται η ζωή Πίστη!