Πτήση / Κάππα Ναταλία

Αεροδρόμιο,
νύχτα παρά τέταρτο.
Το τέμενος της απώλειας
σ'εορταστικό παροξυσμό.
Ξανά προσκυνητής
σ' άλλη μια πτήση απόψε
-αφομοιώνομαι σιγά σιγά στο μείον
με τους ώμους σηκωμένους
όχι ακόμα βλέποντας, μα νιώθωντας
τους τοίχους.
Ποιός είμαι, πού πηγαίνω
ένας τετραψήφιος τ'ορίζει εισιτήριος.
Ποιός είμαι,
ποιός είμαι
ένας φόβος τ' ορίζει τετραπέρατος
κλωτσώντας τα μηνίγγια
ρυθμικά
κρατώντας το ίσο στους χτύπους
της καρδιάς.

Απόψε γίνομαι κι εγώ πουλί.
Ίσως ο επόμενος ουρανός να ξέρει περισσότερα.

Σκόνη / Κάππα Ναταλία

Αναλώθηκα χρόνια ολόκληρα
παίζοντας παιχνίδια με τη σκόνη.
Μικρή στα χέρια,
αργότερα απ’ το βάθρο μου επάνω στο πατάκι.

Ώσπου
σε πήρε θριαμβευτικά αμπάριζα
και νίκησε.

Στον Πατέρα μου / Κάππα Ναταλία

Σου έκλεβα τα τσιγάρα σου τα βράδια που κοιμόσουν.
Το ήξερες;
Τα μεσημέρια φόραγα τις γραβάτες σου
και κοιταζόμουν στον καθρέφτη σου γελώντας.
Έπαιρνα και τη θέση σου στο κρεβάτι
και κοιτούσα τηλεόραση αγκαλιά με κείνο
το μελάτο μαξιλάρι σου που μύριζε
ανάπαυλα και τελευταία ρουφηξιά ημέρας.
Περίμενα με χαρά πότε θα λείπεις
για να κρατώ εγώ την κεντρική του καναπέ ισχύ
και να ν’ δικό μου όλο το πιλοτήριο της δειλινής αναψυχής.
Τώρα,
μ’ όλη την άνεση να ξαπλώνω στους καναπέδες
κρατώντας τις χειριστήριες επιλογές δικές μου
σκέφτομαι τι καλά να ‘μενα από τσιγάρα ένα βράδυ,
και ζωσμένη τη γαλάζια σου ανοχή γραβάτα,
να ‘ρχόμουν να σου κλέψω κάνα δυο…

Ανώφελο / Κάππα Ναταλία

…δε μας λυπάται καθόλου η ψυχή μας
να δίνει για τ’ ανώφελο αποθέματα
με μόχθο μαζεμένα,
και πάλι να μας βάζει να τρυγάμε,
σκλάβοι, το άωρο της γέννησης αμάρτημα.
Δε βλέπει φαίνεται που είμαστε
κρεμάστρες για τις σάρκες μας,
να περιφέρονται στο δόντι της ζωής,
στάρι –μυλόπετρα,
ίσα στην έκβαση της σκόνης.

Ή να το βλέπει, τρισχειρότερα,
και να ‘μαστε λαμπάδες τάμα
στο παράλογο, το αβάσταχτο,
το λίγο το ξύλινό μας πόδι
ίσα να βαφτιστούμε θήραμα
στον σκώληκα μαζί και τον Θαυματωρό

Εμείς αγαπιόμαστε ό,τι και να γίνει, ε; / Κάππα Ναταλία

Ήθελα να σου γράψω κάτι πιο γλυκομίλητο
αλλά δε μ'αφήνει το χαρτί
- μ' έχει τυλίξει και βαράει στο ψαχνό
για να μου σπάσει τον τσαμπουκά νομίζω
και να με κάνει θρύψαλα στη μέγγενή του
να γράφω πια μόνο τη λίστα του σουπερμάρκετ
και ραβασάκια στον Ιάσωνα. Δεν πειράζει.
Θαν τα μασήσω εγώ καλά-καλά τα λόγια
και θα προσέχω σαν τα μάτια μου
να μην το ξαναπώ το ψέμα
και μείνω μόνη μου και στον απάνω κόσμο.
Θα βάλω όλη μου την τέχνη
και θα τα ξεχωρίσω τα όνειρα απ' τις σάρκες
ξύγγι - ξύγγι.
Και θα το καταπιώ και το γαμώτο μου
κι όλες μου τις βρισιές αχώνευτες.
Δεν είναι για το τέλος που οργίζομαι- μη νομίσεις-
είναι που δεν το κατάλαβα να σε ρουφήξω πρώτα
κι ακόμα σε διψάω.
Δεν πειράζει όμως,

εμείς αγαπιόμαστε ό, τι και να γίνει..... Ε;

(Φυλαχτείτε παιδιά!) / Κάππα Ναταλία

Εδώ
στο ρείθρο του χρόνου που σφήνωσα
κάθετα στο μέλλον να δώσω ένα σάλτο
και να τελειώσουν όλα
Να σκάσω με φόρα στον πάτο του λάκκου
φρεσκοσκαμμένος και να είναι σαν τσουλήθρα
που κάνανε τα παιδιά στις σκάλες κι εγώ φοβόμουνα
Πάντα φοβόμουνα
Όλα τα φοβόμουνα
Μού ‘μεινε κειμήλιο ένας γκρίζος φόβος.
Καλύτερα.
Άσπρα είναι τα άδεια πράματα, τ’ αγίνωτα
Μια ατευλεύτητη πρόκληση να δώσεις να δώσεις
να δίνεις συνέχεια
καντάρια το αίμα
να περιφέρεται σκιάχτρο
να φοβερίζει τα παιδιά

Φυλαχτείτε παιδιά!

Από την μπόχα τη μιζέρια την τρέλλα μου
Εμένα δεν με νοιάζει κι αν δεν με πλησιάσει πια κανείς σας
Εγώ δε χρειάζομαι ανάγκες.
Τίποτα δε χρειάζομαι
μαθαίνω να είμαι τρελλή βλέπετε
κι αυτοί είναι συνήθως αυτάρκεις.
Προπαντών, όμως, μη μου χαμογελάτε
Τα σκιάζομαι τα σαγόνια σας Κανάγιες!
Ουρλιάξτε όλοι μαζί
(Μην το εννοείτε, δεν είναι υποχρεωτικό)
Φωνάξτε να γεμίσω λίγες τρύπες ακόμη
από ‘κείνες που αφήνει ο τρόμος
να κάνετε κι εσείς το κομμάτι σας να πάρω φόρα....

Μπουρλότο και ΒΟΥΡ!
κι ας πάνε στο διάβολο και τα ποιήματα
να ησυχάσω κι εγώ
να ησυχάσετε κι εσείς