ΑΝΙΑ

Τα πρόσωπα

αυτά τ΄ απελπιστικά καλούπια

ιστορούν τη ζωή μας.

Πάνω απ΄ τα καμπαναριά

πλανάται η απόγνωση

τα χέρια μου

τα δέκα μου δάκτυλα

διαγράφονται

πάνω από τα σιωπηλά κωδωνοστάσια.

Ο δρόμος

πλημμυρίζει χρυσάφι

καθώς χαμογελάς.

Ποιος χρυσικός

κάπνισε μ΄ ασήμι και μάλαμα

τα φύλλα του βασιλικού δένδρου;

Εδώ μέσα

ζευγάρωσεν η παγωνιά με την ανία

Θα ρθή το καλοκαίρι

Θα ρθή η μέρα

θα ρθή το πλοίο

ακριβώς το καταμεσήμερο.

Σα θρίαμβος αρχαίου Καίσαρα

μεγάλε αδελφέ

θα με στεφανώσης

μέσα στο καταμεσήμερο.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Ενόσω γεύομαι

την ουσία της ζωής

θ΄ αποδημώ

καθώς φωτεινή λιτανεία

με κόκκινα πανιά

με θορύβους

και μουσική

σμίγει το άσπρο μεσημέρι.

Η θάλασσα

γεμίει μυρωδιά και χρώμα

μέσα στο μεσημέρι.

Θα πορεύωμαι

μ΄ ένα λεπτό

επίχρυσο φύλλο

εφαρμοστό στο πρόσωπό μου

αδιόρατα.

Η ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

Δίπλα σ΄ένα φως άστατο

κουδούνιζε το γέλιο του.

Φαινόταν μόνο

χρυσαφί το πρόσωπό του

και το κίτρινο χιτώνιο.

Αργότερα

έπεσε διάτρητος

το χιτώνιο

το βούλωσαν

κάτι πελώρια

ολοκόκκινα τριαντάφυλλα.

Αλλά πέρα από το φως και τη σκιά

σα μέσα σε αράγιστο κάτοπτρο

ο νεκρός αγωνιστής

θα μένη

με τα δώρα της νεότητος.

Στην όψη των ρόδων

θα ενοική η μορφή του

όπως

η μοίρα την είχε σημαδεύσει.

Σ΄ ΕΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΗ

Η μορφή του

λάμπρυνε το απόγευμα

μαί με το Κυπραίικο κρασί

στ΄ αμέριμνα ποτήρια.

Τώρα

η χαμένη μουσική του

πλέει ανάμεσά μας

σα μαύρη γαλέρα

με κάτι σα σκιές

δίπλα στα χάλκινά της ξάρτια.

Τώρα

η θερισμένη νεότης

μόνη καθρεφτίζεται

μέσ΄ στην πικρία των στίχων

που ζητούσε.