.....Αντικείμενα μαύρα σκληρά.....

Αντικείμενα μαύρα σκληρά
Και το μάτι να τρέμει
Δειλινή μια φωτιά σιγοτρέμει
Σα φωνή στο κενό Σα φτερά.

Στο ποτήρι μου χρώμα βαθύ
Ξαλαφρώνει το νου μου
Κι η παλέττα του γκρίζου ουρανού μου
Σʼ ένα φως μυστικό θα βρεθεί.

ένα σπηλαιο ειν η σκέψη μας

Τυφλά ζώα κοιμούνται μέσα.
Ο ήλιος που φωτάει απέξω
Δεν ήρθε να με ξυπνήσει.
Μόνοι βαδίζουμε στο δρόμο μας
Τα άστρα κι η σελήνη το ξέρουν:
Με τη νύχτα τραγουδάμε
Σε μια νύχτα που περνάμε.
Κι αν ελπίζουμε σε κάτι (άνθρωπε)
Είναι που θα ’ρθει η Άνοιξη.
Άνοιξη! Τα παιδιά σε προσμένουν
Τα πουλιά και τα δέντρα.

μια δεσμη αχτιδες στο νερο

Σειρά Ε΄, 9

Διήγημα
ο παλιός χρόνος
ύστερ’ από τη συνουσία
η φωτογραφία της γριάς μητέρας
βλέπει
με την απάθεια του φαγωμένου βράχου
Στη μικρή
απλοϊκιά ταράτσα της
η αστροφεγγιά φυτεύει τα διαμαντικά της:
χιόνι
ανεμώνες
ρεζεντά

Το κερί σου θά ’χει λιώσει

.. Το κερί σου θά ’χει λιώσει
η σκιά του κεφαλιού σου θα στενεύει στον τοίχο.
Ξαπλωμένος στο μελετηρό ακτινωτό κρεβάτι σου
θα ριγείς ανώδυνα
θα οσφραίνεσαι το μύρο
τον ανθό μιας μήλινης εξαϋλωμένης σάρκας.

Αλλά το ξίφος που αδρανεί στην κόχη
σου φωνάζει
με την ευγένεια της αιχμηρής σιωπής του
σημαδεύει σκληρά το πεπρωμένο σου
χωρίς προσωπείο.

Πιάσε με τα δάχτυλά σου

Πιάσε με τα δάχτυλά σου

αυτά τα λίγα βότσαλα

που η άρμη ο ήλιος κι η φουρτούνα

έχουν λειάνει :

Ομορφία λυγμός ανάμνηση

ταξίδι στα νησιά μας

μοναξιά με αγριοπερίστερα

με σκίνα και φιδιές.

Το κρασί

το κρίθινο ψωμί

και το φαΐ των ψαράδων

ψημμένο στα γκρίφια

η βαμμένη κατράμι ψαρόβαρκα

και τα βρεγμένα τους κοκκινόμαυρα δίχτυα.

Αναμνήσεις από τη θάλασσα

που τα  στιλπνά ετούτα βότσαλα

με συντριβή θα σου πούνε.

Στη λαιμητόμο η κεφαλή σου

Στη λαιμητόμο η κεφαλή σου

μα κοπεί σε δυό

το ηλίθιο σώμα

να κοιμηθεί.

Εδώ στο ξύλινο κουτσό τραπέζι

ο ύπνος του θά ’ναι μισός.

Στη λαιμητόμο η κεφαλή σου

στο νεκροτομείο το σώμα σου

κι η ψυχή σου στο κενό.

Να κοιμηθείς ηλίθιο σώμα

να χορτάσεις τον ύπνο της πέτρας

τον ύπνο σε καιρό ενάντια βροχερό

Μητέρα δεν αγρυπνάει για σένα

μήτε σκυλί στην πόρτα

μήτε και νέφος στον ουρανό.

σκέψου τον άνθρωπο

σκέψου τον άνθρωπο 

 που δεν είχε καπνό να φουμάρει

το ζητιάνο που πέθανε

επειδή δεν είχε ζεστό ρούχο να φορέσει

το ραχητικό παιδί την άσχημη γυναίκα.

Η βροχή που ξεπλένει τα μάρμαρα

ο άνεμος που χρωματίζει τη θάλασσα

την αυγή και τη χλόη

παιανίζουν με κύμβαλα πιο θεϊκά 

τον μισεμό τους.

σχέδιο

κορυφογραμμή κομμένη με το διαμάντι

εκείνο

το ψιλό αγιάζι

να περονιάζει τη σκέψη

όταν σαν πολυέλαιος ανάβει το πολικό φεγγάρι

ο ρυθμός του πουλιού

ο ρυθμός της θάλασσας

βελονιά που τρύπησε το μουδιασμένο δέρμα

σφυρί που κάηκε

κτυπώντας το πυρωμένο σίδερο

μεσημέρι

έλξη

που ενώνει τα δυο ημισφαίρια στον ισημερινό της φλογισμένης σκέψης

τεντωμένο καραβόσκοινο

πάνω απ' τους πένθιμους ηλιοκαμμένους τόπους.

Βλέπω: ένα παιδί πικρό

αλαφροστοίχειωτο πικρό παιδί ντυμένο με τη στολή της άγιας νύχτας.

Μιὰ δέσμη ἀχτῖδες στὸ νερὸ

- - - -Ξύπνησε μὲ τὴ λαχτάρα τοῦ παιδιοῦ, / στὸν ἄνεμο ρίξε τὰ τεφρά μαλλιά σου!
- - - -Στὸ πρωινὸ ξαλάφρωμα, / ποὺ τὸ φῶς ἀλαφροαγγίζοντας τὴ γῆ / ξαναβρίσκει μὲ προαιώνιο πάθος / τὴν ἀρραβωνιαστικιά του, / δάκρυ πικρό ἂς μή σταλάξῃ / στὴ θαλασσιά ποδιά τῆς νέας γυναίκας / ποὺ σὲ προσμὲνει!.. / Μή θυμηθῇς τὰ δυνατά κρασιά, τὰ γιασεμιά, / τὰ ρόδα, / τὴν πεθαμὲνη σου ἡλικία! / Μάλαμα χυμὲνο στὰ τεφρά μαλλιά σου. / Ρανίδες ἀπὸ τὸ αἷμα της, / ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴ σάρκα της, χιόνι ποὺ σκόρπισε ὁ παιδικός της κόρφος / – μη θυμηθῇς! / Μάλαμα χυμένο στὰ τεφρὰ μαλλιά σου. / Εἰκόνα / ποὺ τὸ φεγγάρι τοῦ χειμώνα / λυώνοντας /μὲς
ἀπὸ σύννεφα τῆς ἔδωσε τὰ νηπενθῆ χρώματὰ του. / Δέξου μὲ τὰ λιγνὰ καὶ παιδεμὲνα δάχτυλα / τὸ ποτὴρι μιᾶς καινούργιας εὐτυχίας.
- - - -Κλεῖσε τὰ μάτια σου, / μίλησε μὲ τοὺς νεκρούς, / κοιμήσου. / Μὲς ἀπὸ τὸ κρύο σούρουπο, ποὺ χαμηλώνει, / ἡ φωνή τῶν πνιγμὲνων σὲ καλεῖ. / Μάταια ζητᾶς νὰ δῇς ἂν ἔρχωνται / οἱ μορφὲς που ἀγάπησες. / Μὲ τοὺς ἀνθούς ποὺ μάζωξες / καὶ λυώνεις μὲς στὴ φοῦχτα σου / μύρισε ἀπὸ τὸ ἄρωμα τῆς παιδικῆς σου ἡλικίας: / ἁρμυρισμὲνα βαθυπράσινα σκῖνα, / ἡ ἀσπράδα ἀπὸ τὸ πέλαγος / οἱ πασχαλιὲς σταυρωμὲνες μὲ κρίνα.
- - - -Πιάσε μὲ τὰ δάχτυλά σου / αὐτά τὰ λίγα βότσαλα / ποὺ ἡ ἅρμη, ὁ ἥλιος κ’ ἡ φουρτούνα / ἔχουν λειάνει / – ὀμορφιά, λυγμός, ἀνὰμνηση / ταξίδι στὰ νησιά μας, / μοναξιά μὲ ἀγριοπερίστερα μὲ σκῖνα καὶ φιδιές! / Τὸ κρασί, / κρίθινο ψωμί / καὶ τὸ φαΐ τῶν ψαράδων / ψημὲνο στὰ γκρίφφια, / ἡ βαμμὲνη κατράμι ψαρόβαρκα / καὶ τὰ βρεγμὲνα τοὺς κοκκινόμαυρα δίχτυα / – ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴ θὰλασσα, / ποὺ τὰ στιλπνά ἐτοῦτα βότσαλα / μὲ συντριβή θὰ σοῦ ποῦνε.

- - - -Ξεπλυμένη ἐξέδρα, / τὸ ξύλο εὐωδιάζει / δάσος / καὶ φροῦτα καλοκαιρινά, / τὸ πέλαγος / μὲ τὴ νοτιὰ ξυπνὰει… / Στὴν παραλία μικρομάγαζα / πουλᾶνε κόκκινο θαλασσινό κρασί / κ’ ἡ τέφρα τοῦ ἀπὸβροχου / ἐνταφιάζει τὴ θολωμὲνη θὰλασσα.
- - - -Ἅρπαξε / μὲ ὅση δύναμη ἁρπάζει ὁ βοριάς τὸ σύννεφο, / ρίξε / μὲ ὅση τρέλλα ρίχνει τὸ παιδί / τὴν καλαμαριά στὸν τοῖχο!.. / Τὴ φουφού καὶ τὰ ψημὲνα κάστανα ποὺ κλώτσησες / – αὐτό θυμήσου.
- - - -Φλυαρία / φθινοπωρινῆς τεφρῆς βροχῆς, / ὅταν βραδιάζῃ τὸ φθινόπωρο / κι ὁ καστανὰς χαράζει κάστανα / στὴν ἴδια θέση…

ομορφιά δίχως μνήμη

Μονάχα φως ενέργεια σιωπή
Ομορφιά παρούσα
Ομορφιά εφήμερη
Σαν τη σκιά.
Στην ενατένεσή μου ένα
Σε λογαριάζω με τον ήχο
Είσαι ήχος ταξίδι σιωπή
Ένα ήχος ταξίδι σιωπή
Ένα με τη θάλασσα τη μεγάλη
Την απόλυτη ερωμένη μου.
Α! Δε γυρίζω πίσω
Στα μονοπάτια που περάσαμε
Χθες – κάποτε
Στην ενατένισή μου
Ένας δρόμος μακραίνει
- χωρίς ανάμνηση
- χωρίς παρελθόν.

δυο χρώματα - της αυγής σημάδια

Τόσο λεπτά κι ανέγγιχτα σαν ήχοι
Σα βελονιές Σα χέρια κοριτσίστικα
- δαντέλα-
το βαθύ βιολέ και το ρόδινο
το καλοκαίρι και η ξανθιά ποθολυμένη σκέψη
το πουλί το έντομο και ο φαιδρό λουλούδι
το απαλό Σα βρέφος ανοιξιάτικο φως
κι η τρίλια του αηδονιού τον όρθρο
κι η δική μου καρδιά
θα αναστήσουν το σώμα του κυρίου
- Χριστός Ανέστη-
σχήματα χαροποιά πόσο βαθιά σας βλέπω
μ’ ένα μάτι καθαρό καθώς το πρώτο χιόνι.
Στην ερημική ξαφάντωση του μυαλού μου
Σαν πουλιών αιφνίδια εωθινά ολόδροσα περάσματα
Σαν υποψίες απ’ αρώματα
(πόθοι κρυφοί κι αλλοτινοί στα χέρια κρατημένοι)
τρυπώνετε μέχρι εδώ βαθιά μου
στην ρίζα
στο ανθρώπινο καλοδεμένο σκελετό μου
- Χριστός Ανέστη Χριστός Ανέστη-

έζησα

Την απόλυτη μοναξιά σου
Τόσα χρόνια φύγανε
Τα ίχνη τους τα βλέπω εδώ
Στη διάφανη δαιμονισμένη σάρκα.
Μίλησα με την πέτρα
Μ’ ένα παλιό θλιμμένο κάθισμα
Με το δέντρο που γέρας
Μ’ ένα ξέθωρο κάδρο
- ιστορία-
Δεν είχα δώρα πολυτέλεια επισκέψεις
Συχνά κοιμήθηκα με τη γάτα.
Θέλω να πω
Για κείνη τη χειμωνιάτικη συννεφιασμένη ώρα
Όταν πλαγιάζει στα κρύα πόδια μας
Η μαύρη για η γκρίζα γάτα.
Το σεληνόφωτο ασβολερό ναυαγισμένο βράδυ
Ας ξαναπάρει την άφεγγη δραματική ψυχή μου
Μαζί με τα δικά σου ετοιμοθάνατα χέρια
Χέρια – λυγμοί
Δάχτυλα που σπαράζουν
Δάχτυλα για ρίζες για διαμαντένιες πυγολαμπίδες.

ναυαγός

Είναι η ώρα για τα μεγάλα φωτεινά επίπεδα
Τα φαγωμένα ερειπωμένα λυγμικά πανάρχαια γκρίφια
Τα χωνεμένα βήματα στην άμμο
Τα χρυσαφένια σκίνα
Και το κρασί το σύφλογο
Όμοια βαθύ και σύφλογο σαν ήλιος το χειμώνα.
Είναι η ώρα που κερδίζομε το θάνατο
Κι ωσάν τις πέτρες άφωνοι και ριγηλοί
Περιδιαβάζουμε στην τρικυμία.

η κίτρινη αχτίδα του Φθινοπώρου

Ζωγραφίζει το μουσκεμένο δάσος.
Τόση ευγένεια παλαϊκιά, τόσο πάθος.
Έρημος ακούω εδώ τη δροσιά
Να μιλάει ο αχός του κόσμου.
Χρωματισμένα σύννεφα χρυσάφια λιωμένα
Ξεπροβοδούν έναν νεκρό πέρα στην άφωνη δύση.
Έρχεται το κρυερό σουρούπωμα
Οι σκιεροί χρωματισμοί
Το νύκτιο σιωπηλό περπάτημα των άστρων.

ένα σπήλαιο είν΄ η σκέψη μας

Τυφλά ζώα κοιμούνται μέσα.
Ο ήλιος που φωτάει απέξω
Δεν ήρθε να με ξυπνήσει.
Μόνοι βαδίζουμε στο δρόμο μας
Τα άστρα κι η σελήνη το ξέρουν:
Με τη νύχτα τραγουδάμε
Σε μια νύχτα που περνάμε.
Κι αν ελπίζουμε σε κάτι ( άνθρωπε)
Είναι που θα’ ρθει η Άνοιξη.
Άνοιξη! Τα παιδιά σε προσμένουν
Τα πουλιά και τα δέντρα.