Ολόλαμπρο αστέρι!

Ολόλαμπρο αστέρι!!!!!

Σε είδα πρωί, με τα μαλλιά
βαμμένα με χρυσάφι
ήλιος που ξάφνου ανέτειλε
και φώτισε την πλάση.

Σε είδα βράδυ, την σκιά
το ασήμι να διαγράφει
μια σελήνη αυτόφωτη
τ' αστέρια να διατάσσει.

Ήσουν λιτή, απέριττη
με κοίταζες στα μάτια
τόση αλήθεια, μάτια μου
δεν είχα ματαδεί.

Ντράπηκα, η δόλια μου καρδιά
έγινε δυο κομμάτια
η σκέψη μου ήταν πρόστυχη
δεν άξιζε να ζει.

Καληνύχτα..

Σύννεφα μαύρα σκέπασαν το ομορφοφέγγαρό μου.
Ήταν ολόγιομο, λαμπρό, και φώτιζε την πλάση.
Μια καταιγίδα έρχεται, να πνίξει τ' όνειρό μου.
Η δόλια καρδιά μου, αγωνιά, είν' έτοιμη να σπάσει.

Η θεία μορφή του μάχεται, θωρώ το να παλεύει.
Από την μαύρη αγκαλιά, πάσχει να ξεμυτίσει.
Η καταχνιά είναι πυκνή, μοιάζει να το χωνεύει.
Δεν θα τ' αντέξω η σκοτεινιά, το φως μου να νικήσει.

Στέκομαι έξω, η δροσιά, ως το κόκκαλο τρυπώνει.
Μέσα, προσμένει η θαλπωρή,, ένα ζεστό κρεββάτι.
Μα εγώ δεν νιώθω τίποτα, το άγχος με τονώνει.
Για συντροφιά, αφού δεν μπορώ, να του προσφέρω κάτι.

Ξέρω, αν με βλέπει, δύναμη του δίνω και κουράγιο.
Δύσκολος είναι ο δρόμος του, και πρέπει να τ' αντέξει.
Σκέψου, σαλπάρεις για μακρυά, αγναντεύεις το μουράγιο.
Θέλεις κάποιον δικό σου εκεί, το δάκρυ σου πριν τρέξει.....

Ουρανός......

Δες τον γαλάζιο ουρανό, δες τον, χαμογελάει.
Με το καθάριο βλέμμα του, στα μάτια μας κοιτάει.
Θυμάσαι όταν μαλώσαμε, πως θύμωσε στ' αλήθεια?
Τα μάτια του σκοτείνιασαν, και φούσκωσαν τα στήθια,
σαν μάνα που την πλήγωσαν, τα ίδια τα παιδιά της
και μ' άστοχα καμώματα, μάτωσαν την καρδιά της.
Μοιάζει να χαίρεται μαζί, μ' αυτούς που αγαπάνε
και να πονάει αφόρητα, μ' εκείνους που πονάνε.

Άνοιξη

Ένας πανέμορφος αγρός
σπαρμένος με λουλούδια.
Μια πανδαισία από χρώματα
ήχους και ευωδιές.
Πίνακας που ζωγράφισαν
με χάρη αγγελούδια
ψάλλοντας ύμνους Θεϊκούς
που μάγευαν καρδιές.
Μια καμπάνα από μακρυά
από ένα ερημοκλήσι
να στέλνει με ήχους απαλούς
μηνύματα ανθρωπιάς.
Ο ήλιος σβήνοντας το φως
να γέρνει προς την Δύση
αφήνοντας στην όσφρηση
την χάρη μιας ματιάς.
Κι εσύ βαδίζοντας αργά
μια κόρη μαγεμένη
της φύσης ένα ξωτικό
αυτόφωτο αστέρι
ν' απλώνεις γύρω σου το φως
νύφη αλλοπαρμένη
σκορπώντας νεραϊδόσκονη.
Την Άνοιξη έχεις φέρει.

Χαμόγελο

Το κάθε σου χαμόγελο, σε αντικατοπτρίζει
δείχνει τι έχεις στην καρδιά, πολύ βαθιά κρυμμένο.
Κι αν λεν πως και τ' απλό γυαλί, στον ήλιο λαμπυρίζει
το πιο κρυφό χαμόγελο, αλήθεια λέει. Δεδομένο.
Χαμογελάς αυτάρεσκα και υπεροπτικά
έχεις αντί για άλογο, καλάμι καβαλήσει
είσαι ανάξιος να σε κρίνουν, λογικά
και το μυαλό σου σίγουρα, μοιάζει να' χει κολλήσει.
Χαμογελάς πικρόχολα, το βλέμμα σου θλιμμένο
ηθελημένα η άθελα, κάτι σ' έχει πληγώσει.
Αν φταις η όχι, αδύνατον να το κρατάς κρυμμένο
αυτό το κάτι αν και πονάει, για σένα έχει τελειώσει.
Χαμογελάς ειρηνικά, με τάσεις ηρεμίας
η ακτινοβολία σου, τους γύρω αναθαρρήνει.
Τους ταξιδεύει στ' ανοιχτά, εν μέσω νηνεμίας
κι ο ποιος κακός εκτιμητής, μ' αγάπη θα σε κρίνει.
Και πόσα άλλα χαμόγελα, υπάρχουν τελικά
που αρκεί έστω και μια ματιά, για να τα ερμηνέψεις.
Χαμόγελα καλόβολα, αστεία, ειρωνικά
και κάποια που δεν θα' θελες, ποτέ να τα πιστέψεις....

ζωή

Η υγρασία αποπνιχτική
το σώμα σου κολλάει.
Η ζέστη είναι αφόρητη
κουνούπια αίμα ρουφάνε.
Μοιάζει η ζωή μια κόλαση
που αργά αργά κυλάει.
Ένα παλιοαυτοκίνητο
που άλλοι τ' οδηγάνε.
Τα καύσιμα είναι ακριβά
ο δρόμος ανηφόρα.
Βγαίνεις να σπρώξεις, δεν μπορείς
στέρεψαν οι αντοχές σου.
Και μέσα σ' όλα, πανικός
ξάφνου ξεσπάει μπόρα.
Μα φταις που ως τώρα κώφευες.
Ζήσε στις ενοχές σου