Δεν αντιΓράφεται η άνοιξη ....

Προφανής η ασυγκράτητη έλξη
του ιδεατού μου κόσμου
προς το καρδιοχτύπι της λέξης,
που παγιδεύει την αίγλη
της άνοιξης.

Ολη η άνοιξη
στους καλπασμούς της ροής μου,
αυτής που ανυπότακτα ακολουθεί
τα χνάρια της ζωής.

Δεν αντιΓράφεται η άνοιξη
σας λέω,
και σκιρτώ από μυρωμένο χάδι στα μαλλιά.

Οι δαίμονες κρύβονται
στα σύννεφα των παθών μου.
Σάμπως να μη γνώριζα,
πως λίγο πιο κάτω
ξεΠουλούσαν τη ζωή μου ...

Στο πεζοδρόμιο του παραλόγου
θα περπατήσω με μεγάλα βήματα,
θα δρασκελίσω τα μηχανικά τέρατα
που μ' ακολουθούν.

Το έγκλημα καταΔιώκεται.
Δείξε μου μόνο τα χνάρια του,
να ελπίσω στην τιμωρία του ...

Προ-αναγγελθείς έρωτας

Ληγμένα όνειρα κρεμασμένα απ’ τη σκιά σου …

Παν-σέληνος συστήθηκες κι αφόρησες τ’ άλλα αστέρια
Ημι-σέληνος αποδείχθηκες,
στερώντας φως απ’ τους πλανήτες σου.

Το δράμα μοιράζεται σαν καγχάζεις ειρωνικά,
το βέβηλο στόμα σου, καρφώνει τις λέξεις,
σκοταδίζοντας ακόμη κι αυτά τα φωτεινά σου μέλη.

Υπεύθυνος για τη φθήνεια της σοφίας σου,
αδρανής στο γυάλινο θρόνο.
Μασκοφόρος μιας αμετανόητης σύγ-κρουσης
που ξεγεννά αγύρτες-ήρωες,
έτσι όπως πνίγεις τις ανταύγειες του φωτός
που ερωτεύτηκαν το μύθο σου.
Καταραμένος στη γαλήνη του ειδώλου σου
που επαιτεί λατρεία,
εκπλήσσεις τα θολά μου μάτια,
τυφλώνοντας τους ουρανούς μου.

Κι ήθελες, λέει … να γεννήσεις έρωτα …
η ερμαφρόδιτη φύση σου απλά βουρκώνει
τα χρονικά της προαναγγελίας σου,
ναρκώνει τις αναμονές μου …
το βέβληλο στόμα σου, καρφώνει τις λέξεις.

Αδιευκρίνιστο πώς …
Όμως αγκαλιάζω τ’ αδιέξοδά σου,
καλύπτοντας τη γύμνια του μυθικού σου κτήνους,
οσμές σκορπώντας γαλήνης και λύτρωσης
στη σάρκα σου που πάλλεται από συγκίνηση.

Σε προ-αναγγέλω στην Αλήθεια μου …
Έτσι όπως ενδύομαι το σώμα σου
και γεύομαι τη σπορά σου.
Καθαρίζω τη σκουριά
απ’ το στεφάνι της ματαιοδοξίας σου,
για να λάμψει και πάλι … και συστήνομαι.
Απο-χωρείς με πάταγο, δραματικά,
σχεδόν θεατρικά,
γκρεμίζοντας τη σκοτεινή πλευρά σου …

Λίπασμα απ’ τον κήπο της ψυχής
κι η αλήθεια άνθισε.
Τα φθινόπωρά σου μουλιάζουν αστειευόμενα,
προσποιούνται αδιάβροχη φύση,
δεν κρατούν ομπρέλλα …
αεροστεγώς κλεισμένα στη γυάλα τους,
ρουφούν το Φως.

Χρονίζουσες οι αναγγελίες … καρφωμένες σε χρόνο άθικτο.
Σέβομαι την κάθε αυταπάτη,
που γεννά η επιθυμία μου για σένα … σαν ήθελες να γεννήσεις έρωτα.

Α κ υ ρ ώ σ ε ι ς

Οργιάζεις φανατικά,
στρώνοντας χαλί στα αλύπητα ραπίσματα.
Διασυρμοί ονείρων,
φαύλες γέννες πρεσβεύουν.

Δεν σε ρωτώ πόσο μακριά είναι τ’ αστέρι σου …
Απ’ των ωκεανών τα βάθη, δεν μπορώ να το διακρίνω.

Έχασα το κλειδί της ισορροπίας μου
στην αναζήτηση μιας χαμένης παρέκκλισης.
Κρέμασα χάντρες στα μαλλιά,
για να νιώθω το βάρος τους.
Μια μικρή κλεψύδρα χόρευε με το χρόνο,
αποσπώντας τις ροές του …
Έσταζε αργά, ακύρωνε γεγονότα …
Ήθελε να μου δείξει πως δεν αγοράζεται η ζωή
ανοίγει μόνο Πύλες
και μας καταχωρεί σιωπηρά …

Στις μνήμες του χρόνου,
μικρές αυταπάτες κυλούν οι εκτινάξεις μας,
καταγράφονται οι διάρκειές μας.

Μόρια ύλης υψώνονται περήφανα
στη συνάντηση με το χθες.
Ελαφροπατώ στις ψευδαισθήσεις,
μπαίνω στην τελική ευθεία.

Κάθε μου νίκη
στεφανώνει τη ματαιοδοξία μου.
Γι’ αυτό τη γκρεμίζω με θόρυβο και
κηρύττω πόλεμο.
Δεν παίζω το παιχνίδι σου ζωή,
Αυτό το «σκάρτο» σενάριο
που ξεχνά της αγάπης τα κοσμήματα
να μου φορέσει,
του σεβασμού τις οάσεις
να μου φανερώσει.

Φρικιά κρυμμένα στην άρνησή τους
Ορατές ή αόρατες αλήθειες
κρέμονται σε δέντρα χωρίς καρπούς.
Νόθες οι ώρες οι χρόνου
που στραγγίζεται η σιωπή.
Δεν τις γέννησαν πάθη καρδιάς
Δεν τις έθρεψαν στεναγμοί καημών.

Μ’ αρέσει να κοιτώ
τ’ άδεια μου χέρια
και να μετρώ την προσφορά τους.
Τους γόρδιους δεσμούς που έκοψαν
Τις σπονδές που πρόσφεραν
με αυταπάρνηση και λατρεία.

Ελαττώνω της φύσης το θυμό
με ελαφρυντικό τη σιωπή της.
Οι τροβαδούροι ενέδωσαν σε ατάλαντα άσματα,
ακροβατούν στην κακοποίησή τους…
Όστρακο κλειστό το στόμα μου,
δεν θ’ απαγγείλει στίχους αρμονικούς
και περήφανους.
Ήπιε των καημών κρασί και μέθυσε
τη μνήμη.
Απαλλοτρίωσε κακοποιημένα έργα.

Την τέχνη δάμασα με όρκο σιωπής …

Γεννήτορας ελπίδων,
φυτεύω αγνό στάρι ζωής
και γίνομαι χώμα και νερό.
Επωάζω ρακένδυτες θεωρίες ένωσης
καταργώντας τη φτηνή τους ύλη.
Ανατρεπτική και πανίσχυρη,
τίκτω δύναμη Τιτάνων.
Υπερισχύουν οι μεγάλες ώρες τις σιωπής μου.

Χαμαιλέοντας του ίδιου μου του εαυτού,
με δυσκολία μ’ αναγνωρίζω …

Σ ι ω π η λ ά ...

Μ' άφησε πίσω Τ' όνειρο,
ν' αναρωτιέμαι τί έχασα
που δεν Τ' ακολούθησα.
Ηταν όμως αργά ...
είχα χάσει τα ίχνη του.
Επέδρασαν οι επιθυμίες.
Πένητες και μόνοι,
μια δρασκελιά δρόμο
μόνο προφτάσαμε ...
μας βρήκε η νύχτα
με βαρύ φορτίο.
Άφωνα τα φωνήεντα της συνείδησης,
μόνο "ι" κραυγάζουν
σ' όλες τις παραλλαγές.
Λυτρωτικά συναξάρια
της κρυμμένης ηχούς,
της λέξης που αυτοπυρπολεί
το νόημά της.
Ασσύμετρα πατρόν
αμφισβητούν το σχήμα της.
Ρουφιάνος της σιωπής μου
έγινες χρόνε,
μετράς και τις αναπνοές μου,
ως κι αυτές τις άναρθρες κραυγές μου.
Σκοντάφτουν τα χείλη
στις σιωπές,
αλληγορίας μοίρασμα πρεσβεύουν.
Λιμοκτονούν οι λέξεις.
Τί να μοιράσω τάχα;
Στην προκυμαία της θλίψης
δεν περισσεύουν αυταπάτες...

Ζητώ ακρόαση απ’ τη ζωή ...

Δεν υπάρχουν δρόμοι με φανάρια
Απόκοσμο το φως της σελήνης
με οδηγεί στο ανεξήγητο
Οδυνηρά περάσματα
κοσμούν το σταυρό του Γολγοθά μου.
Μελαγχόλησε η θλίψη
καθώς κύλησε απ’ τα μάτια.

Πόσο αλίμονο να φιλτράρω
για να καλύψω ντροπές.
Δέσμες φωτός με διαπερνούν
Λατρεύω τις στιγμές
που μέσα μου κυλούν,
Απαστράπτουσες ανταύγειες
Εγώ … η σκιά μου φωτίζεται.

Συντονίζω αυταπάτες …
Αυτές λιγότερο ενοχλούν.
Τις επιτρέπω να με χαϊδεύουν
Αλίμονο στο δάκρυ που δεν κυλά …
που δεν υγροποιείται στενάζοντας,
που δεν εξαγνίζει …

Ό,τι με λυτρώνει
με φτάνει και στο έρεβος,
εκεί που όλα χωνεύονται με ακατάλλειπτες εύνοιες.
Μάγμα κρίσης κι απόγνωσης
Μέστωσαν τα στάχυα της αυτοϊωσης
Ζητώ ακρόαση απ’ τη ζωή
Γλυστρώ στην ανυπαρξία της μνήμης
Την έσβησαν οι στεναγμοί

δροσοσταλίδα

Κάθε ασπασμός
μικρές, υγρές δροσιές.
Υγροποιούμαι ..
Κυλώ ..
Εξατμίζομαιι ..
Στεγνώνω
στα μάγουλά σου
στη λακούβα του λαιμού
στα διψασμένα χείλη.

Σταγόνα χαράς
νοτίζω
τις στεγνές σου κοιλότητες,
καίω
τις ανάσες σου,
εξερευνώ
το σώμα σου,
κατακτώ
τις άγονες πτυχές σου,
οργώνω
την ύπαρξή σου.

Ωκεανοί γίνονται οι στάλες
σαν τυλίγονται γύρω σου
Αναγεννούν το απροσδόκητο
Χαιδεύουν τις αισθήσεις
με κατάνυξη ...

Κι ειμαι μόνο ...
μια μικρή, ασήμαντη
δροσοσταλίδα,
που φλερτάρει
με τους στεναγμούς σου
... δίχως όρια !!!

Κύκνειο άσμα

Ευλαβικές σκέψεις
σκαρφαλώνουν στα κατάρτια
της ψυχής,
Ανοίγουν πανιά
για πλεύσεις νοσταλγικές.

Ευλογημένοι άνεμοι
πνέουν ούρειες ανάσες φυγής,
σ' ένα ατέρμονο ταξίδι
με τους καιρούς.

Κύκνειο άσμα στεναγμών
ασελγεί στο ρολόι της απελπισίας,
παγώνει το χρόνο,
τιμωρεί τις απραγματοποίητες
καταγραφές
της ανώριμης, δειλής απουσίας σου.

Σ' έλουσε η Ηλιος
Φως
Μα εσύ μετουσιώθηκες σε αρνητικό,
Πυγολαμπίδα σκότους ...
Λίγο φέγγεις και σβήνεσαι.
Τολμάς ... μόνο να κρυφτείς
στις απογυμνωμένες ενοχές σου.
Απόκοσμα γήινος,
φλερτάρεις με το μάταιο
Αγονη η χώρα
των θησαυρών σου.

Λήγει ο χρόνος σου ...
αλλαγές που δεν τόλμησες
σε συντρίβουν στη φυλακή σου.

Σε ξεγέλασε η ζωή,
σε προσπέρασε η ελπίδα.
Ληγμένες από καιρό
οι συμβάσεις σου,
σε προσκαλούν ν' ανανεώσεις.

Αλλαξε τα πινέλα ...
χρώματα άπλωσε
στον καμβά της άχρωμης ύπαρξης.

Μη φοβηθείς
το Φ ω s ...
Τυφλώνει ... Μα βλέπει στο σκοτάδι.

Πριν το τέλος ...
το ταξίδι σε τσαλάκωσε,
τόσο ... για να μετρήσεις τις πτυχές σου.
Οχι πια σαν Κύκνειο άσμα,
μα σαν Υμνος Ζωής !!

Απουσίες ...

Ανεπαίσθητα απούσα
απ' τα λιμάνια των Θεών...
εκεί που ντύνονται

οι απόκοσμες γεύσεις
γλυκό του κουταλιού,
σιρόπι κυλά
και γλυκαίνει
την πίκρα των αφίλητων χειλιών,
των αδιαμαρτύρητων στεναγμών.
Σκίρτημα ανήλεης τροχιάς
σε βάθος χρόνου,
έρημο απολαύσεων κι αντοχών
δονεί το αδοκίμαστο...

Ζωγραφίζω ταξίδια
με ούρειους ανέμους,
τους φυλακίζω ασφυκτικά,
φυσώ ανάσες πλεύσεις
σε άγνωστη πορεία.

Ανήθικες ελευθερίες
βγάζουν εισιτήριο,
κρατούν θέσεις,
καταργούν το παρωχημένο.

Μεγαλοπρεπείς παρουσίες
υπερβαίνουν αδυναμίες του ανέφικτου,
καθώς ασθμαίνουν βαριά
και αυτοκαταργούνται.

Οργανο εκτελεστικό
των εμμονών,
η παρόρμηση και η κατάργηση
συμβάσεων.
Λυγίζουν οι αντιστάσεις
στη συνάντηση με το μοιραίο,
αποχωρούν οι ντροπιαστικές
συστολές,
αλητεύουν οι ώρες της προσμονής.
Γυμνές αλήθειες
φορούν διάφανα πέπλα,
έτσι ...
για να προσελκύσουν τιμωρίες.

Φλερτάρουν ... με την αγχόνη
εκεί θα μείνουν αποτελειωμένοι,
χωρίς ένστικτα ...
οι μονόδρομοι !!