ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ ΓΗ / Νικηφόρου Θεοκλή Αντρούλλα

Θυμάμαι ζούσα κάποτε,
σέ γή παραδεισένια,
πού ο Θεός σκιαγράφησε,
μέ τήν χρυσή τήν πέννα!

Στά θεϊκά τά χέρια του,
παλέτα δέν κρατούσε,
από καρδιάς καί άπειρα,
τά χρώματα σκορπούσε!

Έφτιαξε ένα παράδεισο,
μέ περισσή Σοφία,
θάλασσα ,κάμπους καί βουνά,
όλα σέ αρμονία!

Ο κόσμος ζούσε όμορφα,
ζούσε ευτυχισμένα,
όλα τού κόσμου τά καλά,
ήταν ευλογημένα!

Η ομορφιά περίτρανη,
έγινε ξακουστή,
όλος ο κόσμος τήν ποθεί,
έγινε ζηλευτή!

Ο κόσμος πάει κι έρχεται,
κι ο τουρισμός ανθίζει,
σάν τό χρυσάφι ο τόπος μας,
αστράφτει καί γυαλίζει!

Αστράφτει καί λαμποκοπά,
σάν τό χρυσάφι λάμπει,
εύφορη καί πλούσια,
πολύχρωμοι οι κάμποι!

Θάλασσα καί βουνό,
σμίγουν μέ αρμονία,
γαλάζιο καί τό πράσινο,
είναι μιά ευλογία!

Γυαλίζει τό χρυσάφι μας,
καί σκόρπισε τήν λάμψη,
κι ήρθε ο άσπονδος εχθρός,
νά τό κατασπαράξει!

Παράδεισένια γή,
πού μύριζες,λεμόνανθούς καί Διόσμο,
τόσο άδικα,σού διώξαν άπ´τά σπλάχνα σου,
χιλιάδες τόσο κόσμο!

Ο κόσμος ζούσε όμορφα,
χαιρόταν μέσ´τή πλάση,
μά ο εχθρός τόν ζήλεψε,
ήρθε νά τά χαλάσει.

Πονάει η ψυχή,όλα σάν τά θυμάται,
τίς ομορφιές τής παραδεισένιας γής,
βλέπει στά όνειρα,
τήν νύκτα πού κοιμάται.

Γή γενέτειρα μας,γή παραδεισένια,
σέ κλέψανε ετσι άδικα,
κλέψαν τά όνειρα μας,
ήσουνα τό στολίδι μας,
ήσουν η ομορφιά μας,
καί τώρα πού σέ χάσαμε,
χάσαμε τήν χαρά μας!

Στόν ύπνο καί στόν ξύπνιο μας,
πάντα παρακαλούμε,
τό θεϊκό τό δώρο πούχαμε,
ξανά γιά νά τό βρούμε,
ας είναι καί στά ύστερα,
λιγάκι νά χαρούμε!

ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΒΟΡΚΑ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΒΟΡΚΑ

--------------ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ--------------------

Ταξιδιάρα η ψυχή,αρχίζει τό ταξίδι,
μπαίνει στή βάρκα μονομιάς,
στόν δρόμο είναι ήδη.
Ανοίγει τά παννιά της,
στά πέλαγα αρμενίζει,
η αλμύρα τής θάλασσας,
ποτέ δέν τήν φοβίζει.

Ψάχνει λιμάνι όμορφο,
γιά ν´αγκυροβολήσει,
σέ θάλασσες πλέει,σ´ανοικτά,
μα τά σχοινιά,δέν λέει να τά λύσει.
Τί να γυρεύει άραγε;ποιά θάλασσα μισεύει;
καί τής βάρκας τά παννιά,ό άνεμος μπερδεύει;
Μήπως μιά θάλασσα ονειρεύεται,εις τού Βορκά τά μέρη;;;

Θάλασσα τού Βορκά,θάλασσα αγριεμένη,
η ψυχή σέ λαχταρά,θάλασσα λατρεμένη!
Κοντά σου θέλει γιά να ρθεί,κοντά σου νά αράξει,
καί με τή πρώτη τή ματιά,μέσ´τά γαλάζια τά νερά,
τό πρόσωπο της νά κοιτάξει!
Τό είδωλο της σαν θα δεί ,θα βαριαναστενάξει!

Στήν γλώσσα της θα τής μιλά,
κι αυτή θα απαντάει,
τά κύματα στούς βράχους της,
θα γλύφει,θα φιλάει!

Τούρκοι σου εμόλυναν,τά γαλανά νερά σου,
μα πάλαι αντιστέκεσαι,κρατάς τήν ομορφιά σου!
Δαντελωτές ακρογιαλιές,τό κύμα ν´αργοσβήνει,
τήν αμμουδιά,μ´άσπρη κλωστή,να τήν κεντά,
δαντελωτό ποδόγυρο ν´αφήνει.

Καθρέφτης τού ήλιου θα γινεί,
καί θα τήν ζωγραφίσει,
τά χρώματα τού δειλινού,
πού πάει γιά να δύσει.
Ολόλαμπρο διάδρομο,
ό ήλιος σχηματίζει,
μέσ´τά γαλάζια τά νερά,
χρυσός καί λαμπυρίζει!

Η ψυχή θ´αγαλλιαστεί,τό θέαμα θά νοιώσει,
καί μιά ευχή από καρδιάς,πώς θα τήν λευτερώσει!
Ταξίδι ατελείωτο,μέ βάρκα τήν ελπίδα,
η ψυχή πονά,θα ξαναδεί άραγε ελεύθερη πατρίδα;
καί τή γαλάζια θάλασσα να λαμπυρίζει όμορφα,
κάτω από τό φωτοστέφανο,τού ήλιου τήν ηλιαχτίδα;

24 Αυγούστου 2019