Ένας τυφλός, γερασμένος καθρέφτης
υπεξαίρεσε την τελευταία σου ανάσα·
ξόφλησαν πια τα δανεικά σου βράγχια.
Φόρα, λοιπόν, το ηλεκτροφόρο κοστούμι
που έραψαν οι κακοποιημένες αράχνες
και τρέχα ως την Πλατεία Συναλλάγματος.
Προλαβαίνεις τα αποκαλυπτήρια της ντροπής·
μια προτομή περήφανη θα στήσουν
στον λάκκο με τα διαμελισμένα όνειρα.
Αφού τα πόδια σου δεν σε βαστούν,
πήγαινε με το φορείο που σέρνει ο λαός,
για να δικαιολογεί τη δωρεάν ακινησία του.
Αν κι εσύ επιζητάς τίτλους και τιμές,
πούλα λίγα τραύματα στη μαύρη αγορά
να αναγορευτείς «η Αντιγόνη των Σφαγείων».
Μονάχα μη ζηλέψεις τη μοναξιά των φάρων
και χρειαστεί για μια στάλα φως
να σκάψεις βαθιά στη χωματερή των ήλιων.
Σε τύλιξαν με το ράσο μιας νέας θρησκείας,
της Τεχνητής Παραφροσύνης.
Τι να την κάνεις μια λογική γεμάτη πίξελ;
Μην ξεχνάς πως άνθρωπος γεννήθηκες,
μα θα πεθάνεις ψάρι,
γιατί λέπια φύτρωσαν εκεί όπου ξεράθηκε το δάκρυ.
Πέτα επιτέλους την κουκούλα
και μάζεψε όλα τα γυαλιά απ’ τις βιτρίνες.
Ύστερα κάρφωσέ τα στα μάτια σου
για να βλέπεις δίχως φίλτρα τη ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου