Το φωτεινό παράθυρο / Άγγελος Καλογερόπουλος / Ίνδικτος, 2004

ΚΥΜΑ

Κάποτε ένα κύμα θα μας φέρει
μιαν ιδέα που πέρασε
μια στιγμή που πήγε χαμένη

Τότε θα συνοψίσουμε πάλι τον κόσμο.

FADE OUT / Καλογερόπουλος Άγγελος

Αρχίζουνε οι εκπομπές των ρύπων
Ανοίγει το ψιλικατζίδικο
Έρχονται οι εργάτες της οικοδομής
πλακάκια, ελαιοχρωματισμοί, μερεμέτια.

Ξεκινούν τα παιδιά για το σχολείο
Ξεπετάγονται εαρινά κορίτσια
Η τρίτη ηλικία μ’ αθλητικά παπούτσια
ψωνίζει στα μαγαζιά της συνοικίας.

Ανεβαίνει ο ήλιος κατακόρυφα στον ουρανό
Και κόβει τη μέρα στα δυο.

Κάποιος τρυπάει τα χέρια του
Κάποιος σβήνει τη δίψα του με ξύδια
Κάποιος βυθίζει το μαχαίρι στην πληγή.

Κι έπειτα ένας μαύρος ήλιος
Με το φεγγάρι στα σπλάχνα
Σε καπνισμένο γυαλί.

Επιστρέφουμε στην επιφάνεια μετά
Η κάμερα ακίνητη σε μια στιγμή
Τα παιδιά ακούνε μουσική
Τραγουδάνε
Ακούνε μουσική και τραγουδάνε
Και ξεμακραίνει η μουσική
Ξεμακραίνει

Fade out

Κι έρχονται πάλι τα παιδιά
Και τραγουδάνε.

Άγγελος Καλογερόπουλος (μικρό βιογραφικό σημείωμα)

Ο Άγγελος Καλογερόπουλος  γεννήθηκε το 1959. Κατάγεται από την  Κυπαρισσία. Είναι απόφοιτος της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών και διαθέτει διδακτορικό στη μουσικολογία, ενώ υπήρξε μέλος των εκδοτικών ομάδων για τις λογοτεχνικές περιοδικές εκδόσεις Ερουρέμ και Ίνδικτος.

Έργα του: 

• Ερωδία (1986),
• Λύσις της συνεχείας του δέρματος (1990),
• Ο θρους του δέρατος (1993)
• Σύρραμμα (1997),
• Αργά μαθήματα (2002),
• Το φωτεινό παράθυρο (2004),
• Έτσι είναι (2010)
• Αφηγήσεις ενός επόμενου κόσμου (2013)
• Ανακομιδή (2016)

η σεληνάκατος στην Επαρχία / Καλογερόπουλος Άγγελος

Θυμάμαι κάτι σκαλοπάτια και καθόμουνα
συνήθως Ιούλιο με απόλυτη φαντασία
φεύγοντας στις αχανείς εκτάσεις
ενός δικού μου στερεώματος.
Εδώ δε με βλέπει κανείς
κι είναι ωραία για λίγο.
Τις μέρες εκείνες
Ο άνθρωπος πάτησε το φεγγάρι
και τον είδανε όλοι.
Το έδειξε η τηλεόραση
Τα επίκαιρα στο σινεμά
Το συζητούσαν οι γειτόνισσες
που σκούπιζαν σκαλιά
κι οι περιβολαραίοι
Που πότιζαν ντομάτες.
Κάμποσες μέρες τα παιδιά
Φτιάχνανε χάρτινους πυραύλους
Που δεν πετάξανε ποτέ.

διεθνής Καριέρα / Καλογερόπουλος Άγγελος

Ανέμιζαν μακριά μαλλιά σχεδόν της εφηβείας
Σε μέρες μάλλον μιας πρωτοφανούς πολυχρωμίας
Καθώς χτυπώντας τα βαριά τακούνια τους στο δρόμο
Έσπαγαν τη σιγή της μοναξιάς τους
Γόνοι μικροί εργατικών κατοικιών
Που χάνονταν οι ρίζες τους στις άδειες επαρχίες.
Κάποτε τρίζανε ενισχυτές και τζάμια
Σε νοικιασμένα υπόγεια συνοικίας
Με ακκόρντα διάφωνα και σόλα
Λες και μιλούσε άλλη γλώσσα
Αυτός εδώ ο ξαφνικός ρυθμός
Ο νέος ξενικός ονειροκρίτης.
Αφίσες γέμισαν οι τοίχοι·
Ραδιάκια, πειρατές, γκομενιλίκια, πάρτυ·
Τα φωτορυθμικά ζωγράφιζαν έναν καινούργιο χάρτη.
Στα χείλη τους ξεπήδαγαν οι πρώτοι στίχοι
Φτιαγμένοι με τα Αγγλικά του Ομήρου
Και του Στρατηγάκη.
Γκρουπάκια με ονόματα αρχαία·
Ταξίδευαν στις χώρες που ταξίδευαν τ’ αστέρια
Δυο λέξεις μόνο φώτιζαν εκείνη την υπόγεια τους μιζέρια
-το ιδιοτελές τους όραμα δίνει πνοή στη χώρα-
δυο λέξεις
σαν μάτια βουτηγμένα στο σκοτάδι
σαν μάτια που ρουφάνε την οθόνη
και καθρεφτίζουνε
με ξένα γράμματα
το εγώ τους
σε μια
διεθνή καριέρα.

Καμένη Εκκλησία / Καλογερόπουλος Άγγελος

Στην πέτρινη Τάπεζα ο ιερέας άστεγος
Εκφωνεί μυστικώς
Και θαμμένα λείψανα μύρα
Μεταλαμπαδεύουν νοερώς
Τα καμένα ντουβάρια
Τα νεκρά μανουάλια
Τους κίονες κομμένους
Μπροστά στα σταυρωμένα χέρια του Χριστού.
Ανεξιχνίαστη αρχαία φωτιά!
Η Παναγία κοιμάται και φέτος
Και με μάτια κλειστά παρατίθεται
Στον ανερμήνευτο Άγγελο της Μεγάλης Βουλής.
Στον καμένο ναό
Ο ιερέας στάζει στο ανοιχτό ιερό
Στο μικρόφωνο ψάλλουν οι ψάλτες
Το μογγολάκι χτυπάει την τρίτη καμπάνα.
Συρρέει από περάτων το χωριό στην αιθρία πανήγυρι
Λυγισμένες γριές
Με τον ήλιο να χτυπάει στα μαύρα
Γυαλιά καθώς καπνίζουν στον περίβολο άντρες
Γυναίκες με πονεμένα κόκκαλα
Εγγονές γκομενίτσες
Μαμάδες νεοφώτιστα βρέφη
Συναθροίζονται
Ενθάδε ζαβοί
Συναθροίζονται
Κουτσοί και στραβοί
Συναθροίζονται
Ενθάδε καμένοι.

Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά / Καλογερόπουλος Άγγελος

Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά
νωχελικά στον ήλιο
Είμαι στο τραίνο που πεθύμησα μικρός
πάνω στη γέφυρα
Ο ταξιδιώτης που ήθελα
να υγραίνεται σε μάτια θηλυκά
το ακριβές είδωλό του.
Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά
Μια ρανίδα φωτός
κατεβάζει στη θάλασσα
μια νοερή πτυχή
του ανείδωτου εγώ
σε απάτητα βάθη
κι αναδύεται πάλι αυτή
στον ορίζοντα ιριδίζουσα κόρη.
Ωραίο ποτάμι κυλάει αργά
καθρεφτίζει την ως άνω ρανίδα φωτός
μια πτυχή νοερή σ’ ένα σύννεφο άσπρο
πριν να πέσει η βροχή δειλινή
και να σκίσει στα δυο
τον αρχέγονο βράχο
ν’ αναβλύσει ξανά
η αρχαία πηγή.

κάποτε έφυγα μακριά / Καλογερόπουλος Άγγελος

Υπήρξαν βράδια που έφυγα
Και δεν ξέρω πού πήγα.
Κάποτε έπεσα στο πάτωμα
Κάποτε βρέθηκα σ’ ένα στασίδι
και ξημέρωνε
Κάποτε γύρισα σ’ ένα παγκάκι
να δω τι άφησα
Κοιμήθηκα γυμνός
κάποτε
σ’ ένα κύμα.
Έπειτα ανέβηκα ψηλά
κι έβλεπα σύννεφα ηλιόλουστα
που συννεφιάζουν τα βουνά.
Τον ίσκιο μου να τρέμει στα νερά.
Φοβήθηκα τα’ αεροπλάνα ύστερα
Οι νύχτες μου έμπαζαν νερά
Κι έμεινα μόνος
μ’ ένα πουκάμισο φιδιού στο πλάι μου.
Κάποτε έφυγα μακριά
Και δεν θα μάθουμε ποτέ πού πήγα.

Αγνάντιο / Καλογερόπουλος Άγγελος

Ἀγναντεύεις ἀπό ψηλά τή θάλασσα.

Τά γαλανά παράλια.

Σπίτια πυκνά καί καπνούς ἀνεβαίνοντας

Ἐκεῖ πού κάποτε ὀνειρεύτηκες

νά σέ ταξίδευε ἕνα λευκό καράβι.

Σπυρί σιτάρι

Στή γῆ πού καλοδέχτηκε τό λάδι

Πού γύρεψε ἀπό τά χείλη σου τό δανεικό κρασί.

Γύρισες πάλι λείψανο

στό ἴδιο ἀγνάντιο πάλι

Ἀκοῦς συχνά πυκνά τά βήματά τους

Κι ἀνταμώνεις τ’ ἀδέρφια σου

Ταξιδεμένα μ’ ἕνα γαρύφαλλο.

Κρατοῦνε τούς καρπούς

Διάφανα χέρια.

βυθός / Καλογερόπουλος Άγγελος

Στό βάθος ἔβλεπε ἕνα θεόρατο βουνό·

τά δέντρα, ἐν τούτοις, φαίνονταν

καί τά ψιλά χορτάρια.

Ἄλλαζε σχήματα

Κυμάτιζαν οἱ κορυφογραμμές

μέ τήν πνοή τῆς αὔρας.

Στά βήματά του τρίζανε

τά μαραμένα φύλλα.

Κάτι τόν ἔσφιγγε

σάν τή γιορτή στή φυλακή.

Μπορεῖ καί να ’βρεχε

Μά ἤτανε στόν πάτο τῆς θαλάσσης.

Ἡ Ἀφροδίτη ἀνέβαινε ἀπαλά πρός τά ψηλά.

Ἄκουσε βήματα.

Κάποιος ἐπάνω βάδιζε.