Του φεγγαριού το δείπνο Ν.Καζαντζάκης.

Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι

Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι

Αχνό το πρώτο-πρώτο αστέρι τρέμει

Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι

Ξυπόλυτη, ξεχτένιστη, ευωδάτη

Σαν αγαπώ που δεν χαλάει χατίρι

Στον κόρφο μας η νύχτα πέφτει αφράτη

Και τ’ άστρα της αντιδονούν σα ζίλια

Και κρέμεται η ψυχή μας πια χορτάτη

Στου βραδινού αγαθού θεού τα χείλια

Στου τραγουδιού τον άγριο πεντοζάλη

Στου στοχασμού τα πιο ψηλά μπουρίνια

Στημόνι ο νους και φάδι τ’ όνειρό σου

Και στο νησί του ύπνου μοναχός σου

Πλάθεις ψυχές και τις περνάς γιορτάνι

Κι αχούν και κλαίν και τρέμουν στο λαιμό σου

Βραδιά ανοιξιάτα, ανάλαφρο μελτέμι

Κι ορθάνοιχτο στο πέλαο παραθύρι

Αχνό το πρώτο-πρώτο αστέρι τρέμει

Μέσ’ του ουρανού το δροσερό ζαφείρι

Σα στήθια απάρθενα οι μελίγγοι τρίζουν

Γένηκαν παπαρούνες τα σπαρμένα

Γελάει το δειλινό κι αντιφεγγίζουν

Στ’ άδεια νερά του ανθρώπου τα γραμμένα

Σα στήθια απάρθενα οι μελίγγοι τρίζουν

Γενήκαν παπαρούνες τα σπαρμένα

Σα δάσος ελατώμησες τον ύπνο

Κι όλα γένηκαν μπλάβοι αχνοί και πάνε

Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο

Άντρες. Θεοί, Κοπέλες ροβολάνε

Κι όλα γένηκαν μπλάβοι αχνοί και πάνε

Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο

Άντρες. Θεοί, Κοπέλες ροβολάνε

Καλεστικοί στου φεγγαριού το δείπνο

η Αμυγδαλιά

Κι αν όλοι τρέμουν σκάβοι μεσ’ στα χιόνια,
λεύτερη εγώ μεσ’ στ’ όνειρό μου κραίνω
τη γνώμη μου άφοβα και με άνθια ραίνω
το χώμα μου και νοιώθω χελιδόνια
να μου σπαθίζουν την καρδιά κι αηδόνια
να μου βαράν τη μέση. Απ’ το σκασμένο
φλούδι μου θριαμβικό χυμάει, ζεμένο
σε γέρανους, περδίκια, σπουργιτόνια
το ψίκι της κλεμένης Πριγκιπέσας.
Να, τους ανθούς μου ασώτεψα να διώξω
το φόβο από τις άνανθες κορφές σας,
ώ Φρόνιμοι, τανυώντας τ’ άγιο τόξο
της τρέλας. Τί αν μαδώ χλωμή στ’ αγιάζι;
Φέρνω το Μήνυμα και δε με νοιάζει!

Το τραγούδι της γυναίκας

Είμαι γυναίκα και πετάω
και κάνω ορθά τα δυο μου στήθη
και πια τη δύναμη μου δε βαστώ
και πόλεμο τη ρίχνω

Σήκωνω τ' άρματα ξεκίνησα
κι' αλί στα παλικάρια

Είμαι γυναίκα δροσερή πηγή
και πλημμυρώ τον άμμο
και ρίχνω ανθούς
στη χέρσα τούτη γης
και ξεχειλίζει ανθρώπους

Είμαι γυναίκα και το θάνατο νικώ
με το φιλί μου
φωνάζει η νια, ξεπλέκει τα μαλλιά
και βάφει τα βυζιά της

Στο κάστρο πρώτη εστάθη η κοπελιά
μεσ' στο δροσάτο ίσκιο
κι' οι ρούγες ούλες απ' τα πόδια της
σαν ποταμοί κινήσαν

Κι' αυτή σηκώνει το βουερό λαιμό
γλυκό αρχινάει τραγούδι
σταθήκαν οι αγωγιάτες με τα ζα
ξεχάσθησαν οι μπροστάροι

Δεν είναι κάστρο αυτό που καίγεται
δεν είν' φωτιά τσομπάνου
άντρα με κοπελιά
αρέστηκε και το στηθάκι ανοίγει

Είμαι γυναίκα, είμαι γυναίκα δροσερή πηγή