ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

 Μάριος Βασιλόπουλος

Φιδίσια ο κόσμος αγκαλιά

Αν δεν υπήρχαν τα πουλιά

Μια καρδερίνα κι ένα αηδόνι

Απ’ τη ντροπή να μας γλιτώνει.

                      *

Χωρίς τραγούδια και πηγές

Θα ’μασταν πέτρινες κραυγές

Δίχως φωλιές και τζιβαέρια

Δε θα ’ρχονταν τα καλοκαίρια.

                      *

Φοβέρα ο κόσμος και θηλιά

Αν δεν υπήρχαν το πουλιά

Μια πέρδικα και μια γαλιάντρα

Κρυφής ελπίδας ανυφάντρα.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ / Βασιλόπουλος Μάριος

           

Η μοναξιά της Κυριακής

Μόνο μου δε μ’ αφήνει

Απ’ το ψωμάκι μου ζητά

Κι απ’ το νερό μου πίνει.

                   *

Η μοναξιά της Κυριακής

Μόνος δε θέλει να ’μαι

Κι ένα σεργιάνι με καλεί

Στις ερημιές να πάμε.

                  *

Η μοναξιά της Κυριακής

Μόνη της δεν αντέχει

Και ψάχνει ταίρι σε καρδιές

Που όλα τα χρόνια βρέχει.

                  *

Μ’ ένα κουρέλι μουσικής

Από γιορτή θλιμμένη

Η μοναξιά της Κυριακής

Παντού με περιμένει.

ΝΤΥΣΟΥ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ / Μάριος Βασιλόπουλος

   

Έχω στο αίμα μου την περιπλάνηση

Σε δρόμους άγνωστους τα βράδια χάνομαι

Υγρό το βλέμμα μου απ’ την ανάμνηση

Σα να ’μαι εξόριστος στη γη αισθάνομαι. 

                             *

Ντύσου τον άνεμο να ταξιδέψουμε

Καρδιά που ήξερες μόνο να δίνεσαι

Σ’ αυτά τα είδωλα να μην πιστέψουμε

Βορά στο ψέμα τους καρδιά μη γίνεσαι.

                             *

Έχω στα χείλια μου τραγούδια ανείπωτα

Παλιά μου τραύματα που δε γιατρεύονται

Σ’ αυτή την έρημο δε βρήκαν τίποτα

Εκείνοι που ’μαθαν να ονειρεύονται.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΜΑΥΡΑ ΠΑΝΩΦΟΡΙΑ / Μάριος Βασιλόπουλος

Είχες μια ψυχή πολύ ευαίσθητη

Και σου την πληγώναν με μαχαίρια

Άνθρωποι αχρείοι κι ακαλαίσθητοι

Που ποδοπατούσανε τ’ αστέρια.

                          *

Μέσα στη ματιά σου ταξιδεύανε

Της αγάπης κάτασπρα βαπόρια

Όμως τη χαρά σου τη ληστεύανε

Άνθρωποι με μαύρα πανωφόρια.

                          *

Είχες μια καρδιά καλοπροαίρετη

Και τη σημαδεύανε με βέλη

Άνθρωποι τυχάρπαστοι κι αυθαίρετοι

Που δηλητηριάζανε το μέλι.

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΒΡΗΚΕ ΑΝΘΡΩΠΟ / Μάριος Βασιλόπουλος

Όποιος δε βρήκε άνθρωπο

Τον πόνο να μοιράσει

Κρύφτηκε μέσα στη σιωπή

Σαν το πουλί στα δάση.

                  *

Κίτρινα φύλλα στην ψυχή

Βροχή στο πρόσωπό του

Όποιος δεν ήρθε στη ζωή

Να βρει τον άνθρωπό του.

                  *

Όποιος δε βρήκε άνθρωπο

Το χέρι του να δώσει

Έφυγε απ’ όλους πιο νωρίς

Τη νύχτα ν’ ανταμώσει.

ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΟΥ... ένα τραγουδο- ποίημα από τον Μάριο Βασιλόπουλο.

Εγώ και το τσιγάρο μου

Περάσαμε πολλά

Ανάψαμε και σβήσαμε

Και κρυφοτραγουδήσαμε

Κορίτσια ντροπαλά.

*

Εγώ και το τσιγάρο μου

Πονέσαμε βαθιά

Μας πήραν δε μας δώσανε

Κι  οι νύχτες μας πληγώσανε

Με πύρινα σπαθιά.

*

Εγώ και το τσιγάρο μου

Γεννήσαμε καημούς

Στα χρόνια ταξιδέψαμε

Και τ’ όνειρο γυρέψαμε

Σ’ απάτητους γκρεμούς.

*

Εγώ και το τσιγάρο μου

Καιγόμαστε μαζί

Κι ο κόσμος ξελογιάζεται

Πουλιέται κι αγοράζεται

Στης γης το μαγαζί.

Μάριος Βασιλόπουλος: Τέσσερα (4) τραγουδοποιήματα

Ο Μάριος Βασιλόπουλος γεννήθηκε το 1962 στην Αρκαδία. Σπούδασε οικονομικά και εργάζεται στο Δημόσιο. Από τη νεαρή του ηλικία ασχολείται με την ποίηση και το τραγούδι, διαβάζοντας πολύ και γράφοντας λίγο. Εκφράζεται κυρίως με παραδοσιακούς τρόπους γραφής δουλεύοντας το στίχο του με το μεράκι το παλιό που μάλλον στις μέρες μας έχει εκλείψει. 

Ο ίδιος ονομάζει το σύνολο των ποιημάτων του τραγουδοποιήματα. 

ΤΗΣ ΧΛΕΥΗΣ ΠΕΛΑΤΕΙΑ        

Κίτρινο φως στα καφενεία

Πρέφα του πόνου σιωπηλή

Φτιάχνει σταυρούς η κοινωνία

Για να φορτώνονται οι καλοί.

                       

Μαύρη σκυφτή δεντροστοιχία

Φύλλο στην άβυσσο η ψυχή

Κάποιοι σπουδάζουν ευτυχία

Κι άλλοι σμιλεύουν τη βροχή.

                       

Άρρωστη νύχτα στην πλατεία

Κρούστα θανάτου στην πληγή

Γίναν της χλεύης πελατεία

Όσοι δε λέρωσαν τη γη.

***

ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ΝΥΧΤΩΝΕΙ      

Στην πατρίδα μου νυχτώνει

Και στους κήπους εν’ αηδόνι

Δεν απόμεινε

Στους ανέμους και στα βράχια

Το κορίτσι με τα στάχυα

Τι ν’ απόγινε.

                                   

Στην πατρίδα μου νυχτώνει

Κι ο λακές απ’ την οθόνη

Βγάζει κήρυγμα                  

Τα σεβάσματα στον ψεύτη

Στο ληστή, στο θεομπαίχτη

Το προσκύνημα.

                   

Στην πατρίδα μου νυχτώνει

Καταχνιά και μαύρο χιόνι

Μεσ’ στα βλέμματα

Το κορίτσι με τ’ αστέρια

Ποιοι το διώξαν με μαχαίρια

Κι αναθέματα.

***

ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ Μ’ ΑΓΓΙΖΕΙΣ    

Είναι θαύμα που μ’ αγγίζεις

Που ανασαίνεις πλάι μου

Απ’ τη νύχτα με κερδίζεις

Αύγουστε και Μάη μου.

                   

Κρύψε νιάτα στην καρδιά μου

Του Θεού κεράσματα

Απ’ τους κλώνους σου ροδιά μου

Κρέμονται τα θαύματα.

                   

Είναι θαύμα που μ’ αλλάζεις

Που μου δίνεις πρόσωπο

Και τη γύμνια μου σκεπάζεις

Μ’ άγιο φεγγαρόφωτο.

***

ΓΙΑΛΙΣΚΑΡΙ                          

Μια βραδιά στο Γιαλισκάρι

Άνθισες σαν το φεγγάρι

Και μετάλαβα τη χάρη

Και το φως σου τ’ άχραντο

Μια βραδιά στη Νέα Σμύρνη

Κάποιο θαύμα θα ’χε γίνει

Κι ένιωσα ο Θεός να δίνει

Στη ζωή μου ξάγναντο.

           

                 

Της αγάπης το δοξάρι

Κάποια νύχτα του Φλεβάρη

Γέμισε το Γιαλισκάρι

Μουσικές και χρώματα

Κι η μορφή σου ευεργεσία

Έρωτας κι αθανασία

Είχε νόμο κι εξουσία

Στ’ ουρανού τα δώματα.

                 

Μια βραδιά στο Γιαλισκάρι

Ήσουν κερασιάς κλωνάρι

Κι έναν ήλιο αποβροχάρη

Η καρδιά μου ντύθηκε    

Μια βραδιά στην Αχιλλέως

Της χαράς ο τελευταίος

Κι απ’ τον άνεμο πιο νέος

Ποιητής γεννήθηκε.