Πρωτοχρονιά για δύο

Πρωτοχρονιά για δύο
Καλή χρονιά! του είπε.
Τινάχτηκε στον κρότο
που μόνη της προκάλεσε
καθώς με το γνωστό επιδέξιο τρόπο
άνοιξε τη σαμπάνια.
Ύστερα σταύρωσε τη βασιλόπιτα:
Πρώτα το σπίτι, του φτωχού,
ένα δικο σου, ένα για μένα, τρόμαξε πάλι
νιώθοντας να την απειλούν
τα χαραγμένα πελώρια κομμάτια
Βλέπεις πως όσο λιγοστεύουν οι παρόντες
μεγαλώνουν οι μερίδες; γέλασε με τα χείλη μοναχά.

Τα διαμάντια στο ντεκολτέ
σκληρά κι αδιάφορα αστράφταν την οδύνη των ρυτίδων.
Αντίθετα το κόκκινο σατέν φουστάνι
σα να ντρεπότανε, να δυσανασχετούσε
μ' εκείνο το παχύσαρκο κορμί.
Καλύτερα να είχε μείνει στη ντουλάπα
σκεφτότανε, γυμνό από χίμαιρες
μονάχο με τις μνήμες του.

Όμως κι εκείνη δυσφορούσε
με την έντονη και συνεχή προσπάθεια
να χωράει μες στις παλιές της διαστάσεις.
Ίσως να φάγαμε λιγάκι παραπάνω
έκανε να γελάσει πάλι, όμως τα μάτια της
υγρά και μακρινα δεν πείθανε.

Πειράζει να γδυθώ; τόν χάιδεψε
κι αμέσως άλλαξε γνώμη.
Πρώτη του χρόνου. ’ς κοιμηθούμε
λίγο πιο αργά απόψε.
Πές κι εσύ κάτι επιτέλους! παρακάλεσε

Κούνησε λίγο την ουρά του
Γαβ! γαβ! απάντησε βαριεστημένα. Γαβ! γαβ!

ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Σιδηρά Αγγελική

Μόνη μου στο Σινέ Παλλάς
μ' εσένα πάντα πλάι μου να λείπεις
να καπνίζεις χαμογελώντας περιπαικτικά
στην κάθε απαγόρευση.
Ο θάνατος μοιάζει να μην σε αφορά
καθώς γλιστράς με αμφιβολία
τ' άϋλα δάχτυλά σου
στο άδειο, παγωμένο χέρι μου.
Ο Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ χαμένος
μέσα στη ρεπούμπλικα
και τη μακριά του καμπαρντίνα
τινάζει τις στάχτες του τσιγάρου του
δίχως διόλου να νοιάζεται κι εκείνος
που δεν είναι ζωντανός.
Βρέχει στο έργο και συ βήχεις ασταμάτητα.
Ο ηθοποιός παράφορα την Μπέργκμαν αγκαλιάζει
κι ένα ρίγος ανάμικτο
τρόμου και πόθου με διαπερνά.
Σκύβεις, κάτι μου ψιθυρίζεις
όμως δεν μπορώ ν' ακούσω
τόσο που δυναμώσανε τον ήχο
και θυμώνω που διακρίνω
ξένες φωνές κι εκμυστηρεύσεις άλλων
ακόμα και της θάλασσας τον παφλασμό.
Της θάλασσας που εισβάλλει ορμητική
να σε διεκδικήσει πάλι .
Πώς να τη συγχωρήσω
που δεν είναι καν γαλάζια.
Ασπρόμαυρη ταινία και η ζωή
κάποιες φορές απ' το λευκό
στο μαύρο ολισθαίνει
οριστικά.

Μήδεια

Εσύ ποτέ δεν θ' άντεχες
να κλείσεις έτσι ανόσια την ιστορία σου.
Αν τον ιστό εκείνης της πλοκής
ύφαινε μια γυναίκα...
Αν ήξερε ο Ευριπίδης πως:
Η ηδονή του πόθου
η οδύνη της προδοσίας
η δίνη τού μυαλού
δεν ακυρώνουν
τις ωδίνες τής υπέρτατης δημιουργίας.
Δεν φτάνουνε να καταργήσουν
το ανύποπτο χαμόγελο ενός παιδιού.

Μήδεια,
απόψε που έζησα ξανά
το ανεπανάληπτα επαναλαμβανόμενο
θαύμα τής γέννησης
απόψε οριστικά θα σε απαλλάξω
από τον μύθο σου

Επανάληψη

Και μία αθωότητα…

Μια αθωότητα και μια χαρά

σε κέρματα αγοράζεις

διάρκειας μικρής.

Προσωρινά ξεχνάς.

Ξεχνάς τον χρόνο που καραδοκεί

αυτά τα γέλια στα πρόσωπά τους

σε ρυτίδες να χαράξει

 ν’ αναιρέσει

τη μαγεία των στιγμών.

Ὡστόσο το θαύμα θα επαναληφθεί.

Και τα παιδιά αυτά

που τότε δεν θυμόντουσαν το μέλλον τους

θα φέρουν πάλι τα παιδιά τους

γιατί και το ξεγέλασμα

είναι συστατικό απαραίτητο

 στο αμείλικτο παιχνίδι

της ζωής.

Κουκλοθέατρο

Ξέρω πως υπάρχεις

κι ας μην Σε βλέπω

Όπως ο θεατρώνης

κινεί τα νήματα

στις μαριονέτες

κι εκείνες αγνοώντας τη μορφή του

δεν αναρωτιούνται καν

ποιος τάχα ενορχηστρώνει

την μικρή διαδρομή τους.

Ἔτσι κι εγώ έπαψα να Σε ψάχνω

Γνωρίζω μόνο

 πως υπάρχω

άρα υπάρχεις.

Η λίμνη με τις βάρκες

Να όπως εδώ σ’ αυτήν,

στην πρόχειρη, φιλόδοξη

μικρογραφία της θάλασσας

τι άραγε μπορείς να υποψιαστείς

απ’ τη μανία του τυφώνα

τα μυστήρια των ωκεανών;

Όμορφα αρμενίζεις στη βαρκούλα σου

με πρίμο τον καιρό

ενίοτε με κύμα

υπαγορευμένο

 να σε σκαμπανεβάζει ρυθμικά.

Κυρίως δίχως βάθος στα νερά της

βάθος απύθμενο σχεδόν

να υποφώσκει

πνιγμένους που αγάπησες

κι άλλοτε

συντρίμμια από

 πολύνεκρα ναυάγια.

Λούνα Παρκ

Φεγγάρι λοιπόν το ονομάσανε

κι ας μην το συσχετίζει κανείς,

όταν στο απόγειο της «ρόδας» το αγναντεύει

να λάμνει  τόσο έρημο

στης νύχτας το στερέωμα

μάρτυρας σιωπηλός μοναδικός

όποιας αγρύπνιας μας

«Λούνα» ίσως μόνο γιατί

ἡ λέξη είναι εύηχη.

Το λάμδα πρώτα λυρικό, λυτρωτικό

σύμβολο απόλαυσης

και στη συνέχεια το νι

νωθρό, νωχελικό

σ’ όνειρα τόσο μακρινά

σε γυροφέρνει.

Στο «πάρκ» εξάλλου, για φαντάσου

παραλείπεις ένα ο

και λέξη ξένη γίνεται

 πιο θελκτική

στη μια θαυματουργή της συλλαβή

να συμπυκνώνει

τόσες και τόσες υποσχέσεις

 τόσα οράματα.

Ελάτε στο Λούνα Πάρκ λοιπόν

Εδώ ανάπηρα παιδάκια δεν θα βρείτε
ούτε άπορα.

Μια ευμάρεια μονάχα

να περιστρέφεται

όπως η γη

γύρω απ’ τον εαυτό της.

Αντικείμενα μέλλοντος

Και οι λοιποί συγκεντρωμένοι στο σαλόνι
να θυμηθούμε όλοι μαζί και όλοι μόνοι:
Το σαμοβάρι της γιαγιάς παλιό ασήμι
τριάντα χρόνια, όσα λείπει και εκείνη
και το ρολόι του αδελφού μου χρόνια οχτώ
σταματημένο. Το είδωλό μου πιο φριχτό
στέλνει ο καθρέφτης της μητέρας πάλι πίσω
χρόνια εννιάμισι και πώς να συνηθίσω;
Και το σεμαίν μου κεντημένο με μετάξι
αδημονεί κρυφά τη θέση μου ν’ αδράξει.

Τα πράγματά μας με τί τάξη και ησυχία
πιστά κρατάνε των θανάτων μας τ’ αρχεία!
λέω για ν’ ακούσω τη δική μου τη φωνή
και να πεισθώ πως είμαι ακόμα ζωντανή.
Ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά μάς βλέπω πάλι
καιρό μετά στη σάλα τη μεγάλη
όλοι αντικείμενα, καθένας κι ένα δώρο.
Βλέπεις τί όμορφα στολίζουμε το χώρο;
Για να θυμούνται και να λένε οι Μετά:
Χρόνια δεκάξι, χρόνια οκτώ, μήνες επτά.