Νικολακόπουλος Σωτήρης (βιογραφικό σημείωμα)

Γεννήθηκε στην Πάτρα, στη μέση του 20^ου αιώνα Όπου τέλειωσε και το Δεύτερο Εξατάξιο Γυμνάσιο Πατρών. Σπούδασε Πληροφορική σε επίπεδο BcS ιn Μ.Ι.S. και    εξειδικεύτηκε στο Software Πληροφοριακών Συστημάτων παρακολουθώντας πάντα την εξέλιξη της Πληροφορικής μέσα από επί πλέον σπουδές και σεμινάρια.

Υπηρέτησε στις ειδικές δυνάμεις σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός στη 1^η μοίρα ΛΟΚ και στο 5/75 ΤΠ/Ν.

Από το 1975 διδάσκει σε σχολές μεταλυκιακής κατάρτισης και εκπαίδευσης Το 1980 ίδρυσε σχολή Πληροφορικής – Οικονομίας – Διοίκησης, Ε.Ε.Σ. (παράλληλα  με τις άλλες δραστηριότητες),  όπου  τη διεύθυνε επιτυχώς για μια 16ετία. 

Το 1996 μετατρέπει την Σχολή λόγο αλλαγής του εκπαιδευτικού συστήματος, σε‘’ Εταιρία Πληροφορικής και Η.Υ.’’  Σήμερα από τη θέση του Δ/ντος Συμβούλου διευθύνει την ως άνω Εταιρεία Πληροφορικής.

Από το 1985 έως το 2005  δίδαξε Πληροφορική  για είκοσι χρόνια  στα ΤΕΙ της Αθήνας.  

-Μέλος της ΕΠΥ (Ελληνική Εταιρεία Πληροφορικής και Ηλεκτρονικών Υπολογιστών). Για μια 6ετια στο ΔΣ υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων.

-Μέλος Του Ε.Ο.Σ.  (Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος),το πάλαι ποτέ οδηγός βουνού. Και για μια 4ετια μέλος του Δ.Σ.

-Μέλος του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών Ο.Α.Α.

-Συνιδρυτής και αντιπρόεδρος για μια 15ετία του ΑΕΝΑΟΥ (Διεθνές Κέντρο Εικαστικών Τεχνών) (1980 – 1995 )

Έχει εκδώσει οκτώ  εκπαιδευτικά βιβλία, διαφόρων θεμάτων της Πληροφορικής που χρησιμοποιήθηκαν  σε ΑΕΙ όσο και σε ΤΕΙ, αλλά και σε σχολές μεταλυκιακης κατάρτισης και εκπαίδευσης.

Δημοσιεύτηκαν πολλές  μελέτες που αφορούσαν το αντικείμενο του στην Πληροφορική, σε περιοδικά και εφημερίδες.

Εμφανίστηκε στα γράμματα το 2005 με την ποιητική συλλογή «Στο Λυκαυγές», Έως σήμερα έχει εκδώσει 9 ποιητικά βιβλία  και 7 Επιμορφωτικής Λογοτεχνίας (Δοκιμιακά και Ιστορικά Αφηγήματα)

Μέλος Ενεργό

 -Της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) www.panelog.gr

 -Της Ε.Ε.Λ. (Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών) www.eel.org.gr

-Του Κύκλου Ποιητών www.poetscircle.gr

 Καθώς κι άλλων φορέων και συλλόγων των Γραμμάτων.

Στους προαναφερόμενους Λογοτεχνικούς συλλόγους έχει πάρει θέσεις κατά καιρούς σε  όργανα του Δ.Σ.

Εκτός της εκδοτικής του δραστηριότητας τα τελευταία 30 χρόνια είναι  εισηγητής  και παρουσιαστής ποικίλων θεμάτων στα σωματεία που είναι μέλος και όχι μόνο.

Από το 2013 έως το 2015 εξέδιδε, διεύθυνε και αρθρογραφούσε   στο τριμηνιαίο Λογοτεχνικό – Ποιητικό περιοδικό ΕΥΛΟΓΟΝ.

Σωτήρης Νικολακόπουλος

6940992414

E-mailsotnikolak@gmail.com

www.sotiris-i-nikolakopoulos.gr

Biblionet :Νικολακόπουλος Σωτήρης Ι.

Fb: Σωτήρης Ιωάννη Νικολακόπουλος

« Άνεμος » / Νικολακόπουλος Σωτήρης

Θάλασσα και  φωτιά

έσμιξαν τα όνειρα μου.

Έζησα τα τερτίπια

των αέρηδων, του βοριά,  του γαρμπή

στις βρεγμένες νύχτες,

από την πούλια ως τον αυγερινό

με εξαίσια τραγούδια της ψυχής.

Και ενώ στεκόμουν

στη γκρίζα  γωνιά,

η Θέα ακόμα με ζαλίζει.

Στεγνός χωρίς καμιά σκέψηστα φύλλα της καρδιά,

ακούω το λίκνισμα της θάλασσας

το αγκομαχητό τ’ ανέμου,

πουναι της Πάρου η φωνή!...

Γεγονότα θαμπά

μικρές Ιστορίες

γνωριμίες εξασθένησαν,

θάνατοι μας πολιόρκησαν

τραγούδια που χορέψαμε.

Κλαίμε σαν πλοίο παροπλισμένο

κόβοντας τον ίσκιο μας στα δυο…

Οι φωνές σταμάτησαν

οι νύχτες είναι μαύρες.

Κύριε κύριεεπίβλεψον εξ’ ουρανού

δελφίνια και διαβατάρικα πουλιά

κλέψανε τα όνειρα μου.

Αέναο ταξίδι / Νικολακόπουλος Σωτήρης

Είμαι σίγουρος

σας το λέω δεν θα φύγω,

περιμένω να ‘ρθει η στιγμή

να πάρω μια αγκαλιά ρόδια

να τα δέσω στα πόδια μου.

Μετά θα δείτε

πως με δεμένα και βαριά πόδια

θα πετάξω,

πάνω από σύννεφα

πέρα από σκότη

έξω από καταιγίδες.

Και ενώ ο κόσμος θα μικραίνει

μέσα σε ατέλειωτο φως

ο ήλιος αγκαλιά θα με πάρει

και με οδηγό την πούλια

σ’ ένα ταξίδι αέναο

χωρίς προορισμό,

μιας θεωρίας εραστής,

όπου θα ‘θελα να νοιώσω

μέσα στο είναι μου

πως πραγματώθηκε

στη γη

Η πόλις μου / Νικολακόπουλος Σωτήρης

Αυτό που με αρρωσταίνει σ’ αυτήν την πόλη είναι

το τσιμεντένιο τοπίο

οι ξεραμένοι φοίνικες,

πνίγονται τα όνειρα μου,

οι ξεχασμένοι κήποι κάτω από τα ψηλά τα κτίρια

ο θαμπός ο ήλιος,

το ανήλιαγο τοπίο οι βρώμικοι δρόμοι,

των άλλων οι πολλές οι υποσχέσεις.

Μοναξιά

βουβά πρόσωπα με άδειο βλέμμα,

οι άχρωμες φιγούρες των ανθρώπων.

Της ομορφιάς το χαλασμένο μεγαλείο.

Πρωτεύουσα πολύβουη αδιαπέραστη

με κάποιο τρόπο παίζει.

Όπως όλοι που σκοτώνουν αγνοεί και απορεί.

Μια πόλη μεταφυσική,

μια πόλη γκρίζα στεγνή άσχημη πολύ,

χιλιοτραγουδισμένη που τόσα σου θυμίζει,

χάθηκαν γκρεμίστηκαν

και κάπου μέσα στα στενά

κόκκινο βελούδο

χαρά της όρασης και της αφής

ένα λουλούδι προσπαθεί να βρει τον ήλιο

και η ξεχασμένη λατέρνα,

με χαμόγελο να τραγουδά

και να φτάνει σε μένα

με χίλιες ανατριχίλες.

Πόνος /Νικολακόπουλος Σωτήρης

Μετά τη μέρα ήλθε η νύκτα,

μετά το άσπρο ήλθε το μαύρο,

μετά τη χαρά η θλίψη

οι ελπίδες τέλειωσαν ξαφνικά,

η ζωή έφτασε στον πάτο,

κόπηκε από το φως το χρώμα,

το σκοτάδι άχρωμο.

Συ, ούτε φως, ούτε χρώμα,

μα ούτε και η ευωδιά των λουλουδιών.

Τα δάση κάηκαν οι κάμποι ξεράθηκαν

σαν κατάλαβαν την ξαφνική φυγή.

Δάκρυα απόγνωσης

την ώρα του αποχωρισμού.

Οι δρόμοι που περπάταγες και τα βουνά στενάζουν,

τα νερά σταμάτησαν.

Σε όλους μας λείπεις,

είναι απίστευτο που είσαι μακριά μας.

Θλίβομαι για το χαμό σου,

σήμαντρα οι αναστεναγμοί μας

πνευστά του πόνου η μαυρίλα

πάνω σ’ ένα κομμάτι φως ταξίδεψες

και η μνήμη μου σ’ έχει εδώ

ονείραμα

των παιδικών μας χρόνων.

Ο δρόμος προς το φως / Νικολακόπουλος Σωτήρης

Οι επιθυμίες με πηγαίνουν εκεί που φτάνει ο πόθος
με ταχύτητα μ’ φέραν στου νου το δρόμο.
Εκεί οδηγήθηκα,
κι οι επιθυμίες ήρθανε.
Μπροστά μου κόρες προπορεύονταν σε αρμα χρυσαφένιο
με πυρωμένους τους τροχούς,
καθώς εγκατάλειπαν τη νύχτα
προς το φως.

Ψηλά στον ουρανό
είναι οι πύλες της νύχτας και της μέρας
με σύρτες απανωτούς και σφήνες φυλαγμένες.
Εκεί είναι η αλήθεια….

Μιλώντας με περίσκεψη και λόγια αρμονικά,
καθώς οι ολοχαλκοι άξονες γύριζαν τους τροχούς,
οι πύλες άνοιξαν
οδεύοντας στο φως.

Θεϊκή απεραντοσύνη

ψυχικό διανοητικό άλμα,
εσωτερικές δραστηριότητες.
Αγωνιώδης θέληση για αλήθεια,
πάσα ζωή ζωογόνος,

νέο φως.
Ο θείος σπινθήρας εντός της ψυχής
που την σκέπασα με άσπρες μαργαρίτες.
Ηχούν καμπάνες στο θρόισμα των φύλλων,
ουράνια μουσική, συνθήματα της φύσης.

Ανοικοδομώντας / Νικολακόπουλος Σωτήρης

Στέγνωσαν τα χρώματα

και πέθανε το φως λίγο πριν το τέλος.

Είναι η στιγμή

να ζωγραφίσουμε την αλήθεια του θεού.

Έχουμε ανάγκη ανοικοδόμησης

κι ο θείος σπινθήρ θα ανάψει.

Όταν ο ήλιος κοιμηθεί ονειρέψου την ιδέα

αθόρυβα με εντιμότητα.

Και ψιθύρισε σαν άνεμος

στίχους και μελωδίες,

Παρε τον καμβά κλάψε βουβά

για τα δικά μας λάθη,

τα πάθη των ανθρώπων

απληστία, φιλαρχία, εγωκεντρισμός,

Προσοχή στις δυσκολίες

στους ήχους των σειρήνων.

Μην στεγνώσουν τα όνειρα έξω από τον πίνακα

με φόντο γκρίζο ουρανό.

Είμαστε στα βάσανα,..

και ο ναός είναι ερημωμένος

κατοικημένος από λυγμούς και σιωπές

ανθρώπινα κόκαλα, σπασμένα εργαλεία…

Μην στεγνώσουμε την αλήθεια

στις φλέβες και χάσουμε το φως!

Νυχτόβιος οραματιστής ανέφικτης πορείας,

τώρα συνήθισα,

ψάχνω για μια νέα ευκαιρία,

περιμένοντας το αστέρι που θα με οδήγηση.

Σωτ. Ι. Νικολακόπουλος (βιογραφικό)

Ο Σωτ. Ι. Νικολακόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα. 
Σπούδασε Πληροφορική και εξειδικεύτηκε στο Software Πληροφοριακών Συστημάτων. Δίδαξε τόσο στα ΤΕΙ της Αθήνας από το 1984 έως το 2004, όσο και σε σχολές μεταλυκειακής κατάρτισης και εκπαίδευσης. Συνιδρυτής και αντιπρόεδρος για μια 15ετία του ΑΕΝΑΟΥ (Διεθνές Κέντρο Εικαστικών Τεχνών). Εμφανίστηκε στα γράμματα το 2005 με την ποιητική συλλογή "Στο Λυκαυγές", είναι τακτικό μέλος της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών). Έχει εκδώσει 7 ποιητικές συλλογές, 3 δοκίμια και 2 θεατρικά.

Αισιοδοξία

Αισιοδοξία

Νύχτα κι θάλασσα χρώματα αλλάζει
και ταξιδεύω ώρες.

Όταν επιστρέψω,
Δυο περιστέρια ησυχάζουν στις λίγες ευωδίες,
που φέρνει έξι ορόφους κάτω ο κήπος το ξημέρωμα.
Γκρίζες στέγες στην απέραντη τσιμεντένια πόλη.
Συντρίμμια σκοτωμένου ονείρου.
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα στο λυκαυγές,
την ώρα που το φεγγάρι
αφήνει τις υγρές επιφάνειες.

Σβήνω το φως
και αναπάντεχα ακούγεται
ένα μακρύ συρτό γέλιο, για ότι φέρει η μέρα.
Χάος ολόφωτο η θύμηση
στο πρωινό αγιάζι του απείρου.
Τα όνειρα παίρνουν νέα μορφή.
Δυο ηλιαχτίδες στο μπαλκόνι
Η ζωή συνεχίζεται.

Σωτήρης Νικολακόπουλος