Οι ώρες απειθούν

Διονύσης Καψάλης

Οι ώρες απειθούν, γίνονται μέρες,
οι μέρες εβδομάδες.. μήνες.. χρόνια..
περιπολούν στους κήπους μαύρα πιόνια
και πέφτει νύχτα σ’όλες τις σκακιέρες.

Κλείνουν στο σπίτι τα παιδιά οι μητέρες
και γω που σ’ αγαπώ τρέμω μη φύγεις.
Χτυπάω στ’ όνειρό μου, δεν ανοίγεις,
κι ο πόνος της καρδιάς γεννάει αστέρες

διάττοντες, σε άπονο ουρανό.
Κοίτα πως καταλάμπουν το καινό
πεθαίνοντας κι η πύρινή τους κόμη

αχτένιστη, φεγγοβολάει ακόμη,
σαν ποιητές που σίγησαν ενώ
χάλκευαν μια χαρμόσυνη συγγνώμη

Στον ίδιο σταθμό

Στον Γιώργο Κοροπούλη

Και χρόνια τώρα τα βαγόνια
φεύγουν με τη δική μας κλήρα,
κι εμείς εδώ, σαν τον Φιλύρα,
γεννάμε πόνους και τριζόνια.

Το ξέρω, κι άπλωναν σεντόνια
έξω στους δρόμους που δεν πήρα'
κρυώνω, σχόλασε η μοίρα
τις ρίμες σαν τα χελιδόνια.

Σχόλασε η μέρα, και τα τραίνα
φεύγουν γυρεύοντας Παρίσι
σαν όνειρα επιταγμένα'

για μια στιγμή στο αλισβερίσι,
τα μάτια που είδα φωτισμένα
για μένα θά 'χανε δακρύσει.

Αύγουστος μήνας…

Αύγουστος μήνας, έλιωνε η άσφαλτος

κάτω απ’ τις ρόδες των αυτοκινήτων,

 

καθώς κυλούσαμε όλοι ναρκωμένοι

θαρρείς προς κάποιο μαγικό προορισμό,

δικό του ο καθένας κι όμως ίδιο:

τόποι καταγωγής, θαμποί κι ατόφιοι,

με κόκαλα ιερά κατοικημένοι,

πολύ κοντά μας κι όμως τόσο μακρινοί -

σαν ίσκιοι συμπαγείς, σαν ψευδαισθήσεις:

η Ελλάδα που δεν ξέρει να πεθαίνει.

Κυλούσαμε, κι εμείς κι οι διπλανοί μας

κι άλλοι μπροστά και πίσω, ένα πλήθος

μέταλλα που άστραφταν στο φως του δειλινού,

καθρεφτισμοί και φευγαλέα πρόσωπα,

κάθε αυτοκίνητο και μία κιβωτός

σ’ ένα παιχνίδι επιστροφής που κάποιος

το κούρδισε και τ’ άφησε να παίζει

χωρίς κανένα νόημα· κυλούσαμε,

με όγκους βουνών που έριχναν στο δρόμο

από δασόφυτες πλαγιές λίγη δροσιά:

τον ίσκιο μιας απώλειας· κυλούσαμε

καθένας στο δικό του μικροσύμπαν

ιδιοτέλειας και προσδοκίας,

με μια λαθραία θλίψη κερδισμένη

ποιος ξέρει από ποια κρυφή συναλλαγή

με το αδιανόητο ενός άλλου κόσμου,

όλοι γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει

επιστροφή, πως δεν υπάρχει τέλος

κανένα, μόνο κίνηση και πόνος

κι ο χρόνος μιας αέναης επιστροφής

σ’ αυτό που δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει.

Κι ο ένας λέει “εδώ είναι η πατρίδα μου·

εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα,

και πάλι εδώ θα έρθω να πεθάνω”·

κι ο άλλος δεν μιλά, σχεδόν δεν νιώθει,

τα χρόνια του στιγμές που αποσταλάζουν

φόβο το φόβο σ’ ένα κέλυφος σιωπής,

με το λαμπρό τους κέντημα από μέσα

ανεύρετο ακόμη και στα όνειρα.

Όμως εκεί, μπροστά στα μάτια μας, το φως

διηγόταν μια πολύ παλιά ιστορία,

και θά ’λεγες – τίποτα δεν αλλάζει,

το ακοίμητο νερό κυλάει ακόμα

και πλέκει τον αέναό του κύκλο

μέσα σε δάση από έλατα και δρυς,

αδιάβατα ρουμάνια και χαράδρες

και ρεματιές με τα ψηλά πλατάνια,

κι ευλογημένος από μέσα τους φυσά

αέρας δροσερός τα καλοκαίρια

και κρύος το χειμώνα με τα χιόνια.

Αν είναι ακόμα αιώνιος ο κόσμος.

Κυλούσαμε όλοι, κάπου δεκαπέντε

δισεκατομμύρια χρόνια μακριά

απ΄ τη μεγάλη έκρηξη· ο δρόμος

ήταν σπαρμένος με κουφάρια ζώων

που αδιάφοροι οδηγοί τα προσπερνούσαν,

το τρίχωμα, τα κόκαλα κι οι σάρκες

ένας αδιάφορος πολτός· κυλούσαμε

στην άσφαλτο που έλιωνε σαν λίπος,

ρευστοί μέσα στο φως, ιχνογραφίες

στη λάμψη του μεγάλου γυρισμού, καθώς

σωπαίνοντας κοιτούσαμε τον ήλιο

να βασιλεύει αυτοπυρπολημένος

αργά προς την αιώνια αδιαφορία.

Μέρες Αργίας 1995 (απόσπασμα)

ΙΧ. 

Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι,

να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·

μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,

εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,

δεν θα ρωτήσω αναιδώς, που το κεντρί σου;

γονιός δεν θα 'ναι να μου πει, σήκω και ντύσου

καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,

κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη,

θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει

όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου·

δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,

δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.

Ο Κρότος του Χρόνου (απόσπασμα)

«Kι εσύ, σαν να μιλάω σε ντουβάρι -
ποτέ σου δεν κατάλαβες πώς νιώθω,
κι όταν ανοίγω μια κουβέντα σταματάς,
δεν θες ν' ακούσεις -»
.....................τι ν' ακούσω τι να πω'
να σκύψω να φιλήσω το μουνί σου,
κι όλα θα βρουν τη θέση τους στον κόσμο.
«Ο νούς σου στο μουνί -»
.....................ποιον ενδιαφέρουν
οι φλογεροί συναισθηματισμοί μας
κι εκείνες οι αβρές ιδανικεύσεις,
οι έρωτες, οι κρίνοι, τα σονέτα.

Και κάτω απ' την αβρότατη επιφάνεια,
όχι πολύ βαθιά, δυο λέξεις μόνο
κάτω απ' την επιφάνεια, το κτήνος,
το θνήσκον κτήνος - θέλει να γαμήσει,
αυτό μονάχα' όλα τ' άλλα θα 'ναι
φαντάσματα του στερημένου ανθρώπου,
σταυροφορίες στην οθόνη τ' ουρανού.
Αν μείνει κάτι θα 'ναι το γαμήσι.

[...]

Το αιδοίο και το θαύμα μιας απόλυτης
παράδοσης στον κόλπο της γυναίκας -
αυτό ποθώ, δεν τό 'κρυψα ποτέ μου'
μόνο από μένα κρύβομαι, τη βία
του κρατημένου πόθου που με πνίγει,
και πρέπει γράφοντας να εξανθρωπίσω
εικόνες άφατης λαγνείας: το μουνί,
το λαγαρό αιδοίο, ένας κόσμος
αδιάφορος στο φόβο του θανάτου.

Και τώρα μίλησέ μου εσύ για τ' άλλα.

(Κάποτε γίνεται ο φόβος του θανάτου..)

Κάποτε γίνεται ο φόβος του θανάτου
ύπνος βαθύς και τον σκεπάζει ο Τειρεσίας·
σαν νυχτοφύλακας σε ώρα υπηρεσίας
που αποκοιμήθηκε στην άγρυπνη σκιά του.
Γι’ αυτό προσφεύγουμε στη λύπη των ονείρων
μ’ ένα υπόλοιπο ντροπής κι αθανασίας,
κι ο μελανόπτερος επάνω μας σωσίας
άλλοτε σκύβει λυρικός κι άλλωτε είρων.

Κι όταν βραδιάζει σαν αθώωση του ασώτου,
κι ο ουρανός μετεωρίζεται και παίρνει
όλο το μέσα της ζωής για να νυχτώσει,

είναι επόμενο να στρέφουμε με τόση
πνοή στη μαντική του δύναμη, ωσότου
ο σπαραγμός του την καινούρια μέρα σπέρνει.