Βασίλης Αθαν. Κουρής (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Βασίλης Αθαν. Κουρής γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Απριλίου 1972. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μιλούσε άνετα δύο ξένες γλώσσες - αγγλικά και γερμανικά, πραγματοποιεί σπουδές κλασικού πιάνου, ενώ παράλληλα επιδίθηκε σε κοινωνικές, φιλοσοφικές και φιλολογικές μελέτες με ιδιαίτερη κλίση στις ιστορικές και στη μελέτη των αρχαίων κλασικών συγγραφέων. Ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε διάφορα περιοδικά, μεταξύ των οποίων και στη "Νέα Εστία", καθώς και δοκίμια και άρθρα πάνω σε καυτά εθνικά, πολιτικά και κοινωνικά θέματα που δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες και κυρίως στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" και προκαλούν εξαιρετικές εντυπώσεις και συζητήσεις. 

 Πήρε μέρος σε τρεις πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έλαβε ισάριθμα βραβεία, ενώ τον Ιανουάριο του έτους 1995, σε ειδική τελετή στο Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός" του απονεμήθηκε, μεταθανάτια, "Ειδικό Βραβείο Ποίησης" από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων για την ποιητική συλλογή "Ελληνικός εσπερινός" και το ήθος του.

Έφυγε από τη ζωή στις 22/1/1994, σε ηλικία 22 ετών, από εγκεφαλική αιμορραγία, που προκλήθηκε στις 10/12/1993 από ανεύρυσμα στο εγκέφαλο.

Ποιητικές συλλογές:

1)                           «Ελληνικός Εσπερινός, Κύκλοι ποιημάτων και τραγουδιών», έκδ. Πιτσιλός, Αθήνα 1993

2)                            «Ελληνικός Εσπερινός, Ποιητικές μαρτυρίες», έκδ. Ιωλκός, Αθήνα 1996

3)                           Τα κοινωνικοπολιτικά του άρθρα, σε έναν τόμο, με τον τίτλο «Αντιπαραθέσεις», έκδ. Μαυρίδη, Αθήνα 2006,

ΝΑΥΠΛΙΟ

Παρτέρια, φοινικόδεντρα μικρά, καναπεδάκια,.

πουλιά, γεράνια, γιασεμιά,

γερόντισσες, παιδάκια...

Χινόπωρου απόγιομα στο ήσυχο μουράγιο-

φθορά, ερημιά — σα λείψανα μπρατσέρας

στο καρνάγιο.

Μία χούφτα βάρκες στο νερό λικνίζονται, χορεύουν.

Τα Πέντ'Αδέρφια από ψηλά

το Μπούρτζι αγναντεύουν...

Το Παλαμήδι σιωπηλό, στο βράχο ριζωμένο,

φωνές ακούει μυστικές,

στο χτες λησμονημένο.

Σπίτια παλιά κουρνιάζουνε στα πόδια του, σοκάκια,

πού τον αίώνιον ύπνο τους κοιμούνται,

σαν κεράκια

πού ξεχασμένα στη σιωπή της εκκλησιάς καπνίζουν

κι οι μαυρισμένοι αρχάγγελοι στο τέμπλο

τ' ατενίζουν.

Και σαν οι στέγες τυλιχτούν στης νύχτας τό μαγνάδι,

φανάρια θαμποφέγγουνε στους δρόμους,

σαν το υφάδι

του αργαλειού όπου οι ψυχές λευκούς κεντούν χιτώνες,

στου Άδη τους ατέλειωτους και σκοτεινούς

χειμώνες.

Και σα χτυπήσει το παλιό της εκκλησιάς ρολόι

μεσάνυχτα, μες στα στενά γλιστράει

τ' αρχοντολόι

του Εικοσιένα των ηρώων, σεργιάνι πάει, καβάλα,

στα καλντερίμια όπου ή ψιλή σιγοθρηνεί

ψιχάλα...

Ναύπλιο, Νοέμβρης '91

ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ

Τον ουρανό ατενίζοντας,

ρεμβάζοντας τα σύγνεφα πού πλέουν στου απείρου

τους πόντους, 'κει πού φτάνει ο ορίζοντας,

θα ‘θελα να πεθάνω, εραστής τ^’ ονείρου.

Και να ’ν ’μια μέρα λιόλουστη, λαμπρή,

να κελαηδούν οι κότσυφες, και τα σταφύλια

οι σπίνοι να τσιμπούν, γαμπροί

ντυμένοι, κι όλα να 'ν' φιλί απ" τού Τρυγητή τα χείλια.

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ

Το αίμα τραγουδάει μες στα χαρτιά και τους παπύρους.

Άλλα κάτι μου σφαλνεί το στόμα-

κάτι κρεμάει στη λύρα μου σταλακτίτες

κάτι πού κλειδαμπαρώνει το σεντούκι της ψυχής μου.

Κι έχω τόσα να πω,

κι έχω τόσα πολλά να διαβάσω,

τόσα πολλά να διδαχτώ...

Μα κι αν ολάκερο το βίο μου

στις βιβλιοθήκες και στις κιτρινισμένες σελίδες ξόδευα,

θα 'φτανα σ' ένα τείχος,

πού 'ναι το τείχος τ' ανθρώπινου του Νου

- το τείχος πού πιο πέρα ο Μέγας Νους αρχίζει.

Πώς να ενορχηστρωθούν τόσες σκόρπιες φωνές,

τόσες αταίριαστες κληρονομιές,

σ' ένα Ρυθμό και σ' ένα Λόγο;

Ασήκωτο της γραφίδας το φορτίο!

Ασήκωτο το φορτίο του φωτός!

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ

Σβυστά τα τόξα στ' άδυτο.

Το σιωπητήριο απλώθηκε τριγύρω.

Αμήν λέγω υμίν, θα 'ρθει μια μέρα

πού στην πέτρα θα χαράξουμε:

«Ένθάδε κείται ή ψυχή μας».

Ξεθάψτε τα βούκινα και τις φαρέτρες!

Το μυστικό κρασί στ' ασκιά της Ρωμιοσύνης και τ' "Ανθρώπου

πάει να ξυνίσει!

Με το χιονόλευκο μανδύα Του ο Κριτής

στο φλόγινό Του θρόνο με τις φλογοτρεχάμενες ρόδες

έκάθησε

και μας τηράει.

Άυλα τάγματα έξαφτέρουγων

ανοίγονται ως παγωνιού ουρά τριγύρα του,

πάν από πύρινο ποταμό.

Ακριβοδίκαια τα βιβλία θέ ν^’ ανοιχτούν.

Ουαί τοίς κοιμωμένοις!

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

                Οι έρωτες πού πέθαναν προτού να ζήσουν

μοιάζουν με γεύση μιας άγνωστης κοκέττας το κραγιόν.

Στη συγνεφόσκεπη δροσιά τοΰ Τρυγητή

θα' θελα να τους ζωγραφίσω, πριν να δύσουν,

μ’ ένα κλειδί του σολ- μα κείνοι σβυούνται στο χαρτί,

ίσκιοι μπαλλάντας πένθιμης του Φρανσουά Βιγιόν...

ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ

Αργά τραβάν το διάβα τους τα σύγνεφα, αργά, σα γέρικα καράβια-τραβάν, σαν ιστιοφόρα πού για το στερνό ταξίδι τους μπαρκάρουνε προς τη Μπατάβια.

Κι είν’ ως μιά θάλασσα γκριζόμπλαβη

χι ως πινελιές αλλοτινού κάποιου Σεπτέμβρη,

κι είναι ωραία και μελαγχολικά

σαν ερωμένη πού στον κάτω κόσμο θέ να σ' εύρει.

'Από 'να-δυο ανάερα παραθύρια τους μια δέσμη αχτίδες χύνονται, φεγγίζουν Θέ νά 'ναι του Θεού τά φωτοδάχτυλα; Μακάρι! Δες, τα φύλλ' απ¹ τις ελιές θροΐζουν.

Θροΐζουν, ψιθυρίζουνε τα δέντρα σύγκορμα.

Τι γλύκα του χινόπωρου το δείλι!

Ποθώ πετάγματα ψηλά, μα τα πεντάγραμμα

του Χτες άλλη έχουν γλύκα, σα χαϊδεύουνε τα χείλη.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ Σ’ ΕΝΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟΝ ΠΕΡΙΠΑΤΟ ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ

Κύριε, Σ’ ευχαριστώ για τις στάλες της ανοιξιάτικης βροχής

πού σιγοκλαίει πάνω ατό θυμάρι,

χαϊδεύοντας με δοοσοδάχτυλα τα βλασταρένια μαγουλά του.

Σ’ ευχαριστώ για του ρετσινιού την ευωδιά, καθώς με δροσομυρωδάτους αναστεναγμούς τα πεύκα στον ουρανό αποκρίνονται.

Σ’ ευχαριστώ για τα’ ανθισμένα χαμομήλια,

για τα κοριτσόγελα των πετάλων της μοναχικής μαργαρίτας και για τα τριαντάφυλλα πού αφουγκράζονται τη μουσική τη ντυμένη στο χρώμα των νεροπνοών και του ερωτά.

Σ’ ευχαριστώ για τις φούγκες και τις τρίλλιες

Απ’ την όλόγλυκη φλογέρα τοϋ κελαηόητοϋ τών κοτσυφιών

και για το πέταγμα του σπίνου στον αγέρα.

Κι ακόμη δέξου τις ευχαριστίες μου

για τη γαλήνη της μοναξιάς στου άλσους τα στενορρύμια,

για το μετέωρο ρομαντισμό της σιωπής

και για τα κουκουνάρια

πού μακάρια άργοσαπίζουν στο βρεγμένο χώμα,

καθώς αυτό βαθιανασαίν^’ ηδονικά μες στη μαγιάτικη τη μπόρα.

Δώσ’ μου τη συχώρεση Σου, ώ Κύριε,

πού λησμονώ να Σ’ αναπέμπω καθημερινά

τις ευχαριστίες μου για τούτα όλα τα δώρα Σου,

ο αγνώμονας εγώ,

πού άπιαστες χίμαιρες κυνηγάω

κι αναζητώ αρχαίους θεούς πού έχουν πεθάνει πια.

ΜΕΤΑΛΗΨΗ

Αιώνες τώρα αγωνίζομαι ν' αδράξω το πελέκι,

 

για ν" ανοίξω το πανάρχαιο δέντρο

και ν' αντικρύσω στον κορμό του

τους ομόκεντρους κύκλους

της Ιστορίας και των γεννημάτων τ’ ανθρωπίνου του νου.

Μα το ξέρω καλά- κάποια μέρα

το φύσημα του Θεού θ' ακονίσει την κόψη του,

για να μου δείξει στο κέντρο των κύκλων

το άφατο χριστόγραμμα.

υπάρχει μια Ελλάδα

Όπου σπαθιά ελληνικά στου ήλιου το φώς άστραποβόλησαν, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου αιμάτου ελληνικού σταγόνες άλικες, οπού αγιασμένα κόκκαλα, γένηκαν της Ιδέας λίπασμα σε χώμα άλαργινό, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου καράβι με παντιέρα γαλανόλευκη, όπου γαλέρα με Γραικό πιλότο ή κωπηλάτη, σέ ξένο πέλαγο μνημούρι βρήκαν η αρμενίζουν σ' άγνωστους ωκεανούς, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου του Προμηθέα ο πυρσός καταύγασε,
όπου της Αθηνάς ή γνώση,
όπου της Δήμητρας ή τέχνη,
όπου τ" Απόλλωνα ή λύρα,
νου πλάσαν ένα, ή χτίσανε ψυχές και αναρίθμητες καρδιές,
υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου το κήρυγμα του Ίησού στης Ρωμιοσύνης τη λαλιάν ακούστηκε, όπου τα τρία σμίγουν δάχτυλα, να κάμνουν το σταυρό, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου αφέντης πρόσταξ' Έλληνας, όπου Ρωμιός έστέναξε ραγιάς, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου οι στήμονες του σερνικού
με γύρη άγγιξαν ερωτικά τον ύπερο της θηλυκάδας,
το Γένος, να καρπίσει, των Γραικών, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου γραφίδα ελληνική, όπου ρωμέικο μυστρί και πηλοφόρι, ύψωσαν Παρθενώνες και Άγια-Σοφιές, υπάρχει μια Ελλάδα.
Όπου υπάρχει μια Πατρίδα, υπάρχει μια Οικουμένη, όπου υπάρχει μια Οικουμένη, υπάρχει μια Πατρίδα-αυτό είν' η Ελλάδα!