Φωτιά / Ελένη Σωφρονίου Στρατή

Κρατάς στα χέρια σου φωτιά
κρατώ το δάκρυ στη ματιά
μην τύχει και κυλίσει
και γίνει πάλι ποταμός
κι εσύ στην άκρη του γκρεμός
να ‘ρθει να σε φιλήσει

Τι να σου πω, τι να μου πεις
που ναι η μέρα μου θολή
και η καρδιά κομμάτια
ό,τι κι αν πω, ό,τι κι αν πεις
μες στην ανάσα της σιωπής
είναι το στόμα μου φιλί
και έρωτας τα μάτια

Κρατάς τον ήλιο σκοτεινό
κρατώ κι εγώ ένα πρωινό
στα χέρια μου τα βράδια
να το ακουμπώ στον ουρανό
πάντα σε φόντο γαλανό
να κρύβονται τα χάδια

Εκεί που βύζαξα το φως...

Εκεί που βύζαξα το φως του ήλιου για να ζήσω,
εκεί που εγονάτισα δυο χείλη να φιλήσω
εκεί σε βρήκα μια βραδιά να μου γελάς...

Εκεί που σμίγουν οι σιωπές και τρέμουνε για αγάπη
εκεί που μέθυσαν ψυχές και μίλησαν για πάθη,
εκεί σε είδα με το φως μου, να μιλάς...

Και δε σου μίλησα, μονάχα γέλασα
κι όμως τις διάβασες όλες τις λέξεις....

Εκεί που στάζει η μυρωδιά της πιο τρελής μας σκέψης,
εκεί που σκίζεται η καρδιά στο άγγιγμα της τέρψης
εκεί σε γύρεψα, στη γη τ’ Αυγερινού

Εκεί στην άκρη του γκρεμού, στ’ ατέρμονο το χάος
εκεί που τρέμει η καρδιά, μα γίνεσαι πιο πράος
εκεί σε λάτρεψα, στα χείλη τ’ ουρανού...

Δεκαεννιά Ανατολές

Δεκαεννιά ανατολές δεμένες
ήλιοι αιχμάλωτοι μεσούρανα
ήλιοι κι΄ ανατολές
Τριανταπέντε μαύρα πουλιά
πάνω απ’ το προσκεφάλι σου μάνα
να γνέθουνε κεντήματα λευκά
λευκά σαν την ελπίδα
να στρώνεις με υπομονή,
να γέρνεις να κοιμάσαι
κι’ ας μην κοιμήθηκες ποτές
κι’ ας πάντα καρτερούσες!
Συγνώμη μάνα που δε γύρισα
μα ‘πρεπε να φτύσω το θάνατο, για να ζήσω
το χρωστούσα αυτό το φτύσιμο μάνα
βλέπεις έβραζε ακόμα μέσα μου η ευχή σου
Συγνώμη που δε γύρισα
όπως μου είχες πει
ν’ ανταμωθούμε εκεί, στα κρίνα της αυλής σου…
Χαμογέλασε μάνα,
ένα κρίνο ακόμα στολίζει τον ουρανό της αυλής μας
το ξερίζωσε μια σκοτεινιασμένη ψυχή με μια σφαίρα,
μα ούτε που φαντάστηκε πως θα το φύτευε
κατ’ ευθείαν στον ουρανό σου,
για να χαίρεσαι για το λευκό της ψυχής του
που το πότισες γονατιστή με το δάκρυ σου!

Συρτάρια θύμησης ενός ποιητή

Καθισμένος σε μια σκαλιστή πολυθρόνα
ξεσκόνιζες με λεπτομέρεια ένα-ένα
τα συρτάρια της μνήμης.
Στοίβες χαρτιά προσεκτικά βαλμένα,
μέσα σε διάφανα ντοσιέ
να καταγράφουν ύψη, ορειβασίες,
φτερά, πετάγματα,
πτώσεις, βροχές, αέρηδες,
θαλασσοταραχές, πληγές.
Κι οι λέξεις κατακόκκινες,
πνιγμένες μες στο αίμα της αλήθειας,
λευκές για να ανθίσουνε στο χώμα της ψυχής.
Βαμμένες πάντα οι νύχτες σου μ’ ατέρμονες ανατολές,
με παιχνιδίσματα ονείρων που χάιδευαν τις μουσκεμένες αντοχές
και γέμιζαν με άνθη το στόμιο του κενού.
Ένα αηδόνι φτερούγισε άξαφνα στο δωμάτιο.
Ίδια η φωνή του όπως τότε, που το πρωτάκουσες
σε ‘κείνον τον δικό σου βράχο,
να ψέλνει, να λαλεί
να τραγουδεί τη μέθη.
Δάκρυσες καθώς καθάριζες τη σκόνη
κι από την τελευταία λέξη ενός ποιήματος.
Ένα χρυσό μελτεμάκι φύσηξε απ’ το γαλάζιο παραθύρι.
Σηκώθηκες και στάθηκες για λίγο κοιτώντας πέρα, πέρα μακριά…
“Ω! Θολός που φαίνεται ο ουρανός με καθαρές τις λέξεις”, ψιθύρισες,
ενώ το αεράκι ανέμιζε το δάκρυ στον ορίζοντα…

Λέξεις

Θα χαθείς.
Κάποια στιγμή θα χαθείς,
μες στη βοή του αέρα,
μέσα στους ήχους της μέρας,
θα χαθείς.
Μα θα ‘χω τις λέξεις,
θα ‘χω τις λέξεις να στάζουν αρώματα,
μέσα από τα Άλφα τους μέσα από τα Ωμέγα τους.
Θα τις απλώνω μέσα στο μισοσκόταδο
να μου υφαίνουν συντροφιές,
στρωσίδια μαλακά για τους σκληρούς χειμώνες.
Θα χαθείς. Κάποια στιγμή θα χαθείς
πέρα απ’ το φως της Ανατολής
πέρα απ’ το σκοτάδι της Δύσης.
Μέσα σ’ εκείνους τους αιθέρες
που φυτρώνουν μονάχα τα ανέφικτα.
Μα εγώ θα ‘χω τις λέξεις
να μου μουρμουρίζουν τα βήματά σου,
να μου ζωγραφίζουν τα μάτια σου
να με πνίγουν με τα χέρια των αγκαλιών σου.
Θα χαθείς. Μα τι μ’ αυτό;
Εγώ θα ‘χω τις λέξεις
να σε φέρνουν πάλι εδώ,
μέσα από το σύρμα ενός τηλεφώνου
πίσω από μια ανοιγμένη πόρτα,
πάνω στο σούρουπο μιας βεράντας.
Να σε φέρνουν μες στου Φθινοπώρου την ομίχλη
μες στα φύλλα εκείνου του χρυσαφένιου Σεπτέμβρη
μέσα στο κλάμα του ανέμου της φυγής.
Θα χαθείς. Μα τι μ’ αυτό;
Εγώ θα ‘χω τις λέξεις
ριζωμένες μέσα στα μονοπάτια της πιο βαθιάς παρουσίας
να μου μιλούν για σένα,
να μου μιλούν για μας,
να συλλαβίζουνε τους ήχους της αγάπης.
Και ναι,
να το θυμάσαι,
δε θα χαθείς ποτέ,
γιατί θα ‘χω τις λέξεις μάτια μου
να ζωγραφίζουνε ήλιους τα μάτια σου,
να μου υφαίνουν συντροφιές για τους χειμώνες!

Γελούν ακόμα τα παιδιά!

Καμπουριασμένα όνειρα καταμεσής του κενού,
πτυχία κορνιζαρισμένα πάνω σ’ ένα τοίχο αέναης προσμονής,
θανατωμένα τα πεντάγραμμα της αισιοδοξίας
μες στις φυλλάδες των μνημονίων.
Ένα δάκρυ κουλουριασμένο στην άκρη του δρόμου, υγραίνει την ατμόσφαιρα.
Πάνω στα ξύλινα παγκάκια μιας πλατείας,
ζωγραφισμένο με το πινέλο της πείνας, ένα «χορτάτο» αύριο.
Μια ακόμα απελπισμένη βουτιά ηχεί μες στις οθόνες τού κόσμου μας
ενώ τα πεζοδρόμια πλημμυρίζουν μ’ αίμα νωπό, μ’ αίμα ξερό.
Εσύ εκεί, να φυτεύεις ελπίδες μες στο χώμα μιας ξένης πατρίδας
κι εγώ εδώ, μπροστά στις γκρίζες οθόνες, με μουσκεμένα βλέφαρα
να γεμίζω το λευκό χαρτί με το μελάνι της καρτερίας
και να κολλώ τα γραμματόσημα της ψυχής, πάνω σε άσπρους φακέλους.
Μα απόψε….απόψε σφυρίζει αλλόκοτα ο αέρας.
Κι ακούω τόσο καθαρά το γέλιο του παιδιού στην απέναντι πολυκατοικία
κι ακούω τόσο καθαρά και κείνα τα γαλάζια μιλήματα της θάλασσας!
Απόψε σφυρίζει αλλόκοτα ο αέρας.
Αναποδογυρίζει τις γκρίζες οθόνες του κόσμου μας
τυλίγει ξανά τις ελπίδες πάνω στο γιασεμί της αυλής μου.
Κι είναι σαν να ακούω στο πλακόστρωτο ξανά τα βήματά σου
κι είναι σαν να ανοίγει ξανά εκείνη η κλειδαμπαρωμένη πόρτα του ονείρου.
Έλα, έλα σε καρτερώ.
Τώρα που μας τελείωσε το τεχνητό το φως,
τώρα που ο ήλιος μας δε φαίνεται μικρός,
τώρα που την αλήθεια μας φωτίζουν τα κεριά,
τώρα που πήρανε οι φίλοι τις κιθάρες τους ξανά,
έλα να ζεσταθούμε στης νέας μέρας τη γωνιά.
Έλα, έλα ν’ αγαπηθούμε
δίχως φκιασίδια, δίχως υφάσματα ακριβά
κάτω απ’ του φεγγαριού την αγκαλιά,
μες στης ουσίας την αρχοντική φωλιά.
Έλα, μ’ ακούς;
Μόνο μ’ αγάπη ζει η καρδιά.
Έλα, μ’ ακούς;
Γελούν ακόμα τα παιδιά!