Προεκλογική Προφητεία

“Ψωμί, παιδεία, ελευθερία”
φώναζαν τότε οι φοιτητές
ηδονή, λαγνεία, ακολασία
ζητάνε τώρα οι μαχητές
Για πάρα πολλούς μεσ” την Ελλάδα
σκυλίσιες μέρες οι σημερινές
και γι” αυτά που θα συμβούν στο μέλλον
οι προαισθήσεις μου θα βγουν αληθινές
Προβλέπω αληθινή οδομαχία
μέσα στο κέντρο της Αθήνας
αυτό που λέμε αναρχία
σαν αποτέλεσμα της πε νας
Μα δεν είναι μόνο το φαΙ
που ο λαός στερείται
είναι πάλι η ελεύθερη ζωή
που μακριά του κείται.

Ζωή και Θάνατος

Βιάστηκα ν’ αποκτήσω πείρα
να δω πού είναι σωστός ο νόμος
κατέληξα να δω μικρογραφία
μιας κοινωνίας που κλεμμένος είν’ ο δρόμος.
Ο νους μου σιγά-σιγά βάρυνε
απ’ τη συνάφεια των σκέψεων την πολλή και τότε το ναρκωτικό ενεθάρρυνε
προσπάθεια για συμπέρασμα βαθύ. Προσπάθησα πολύ να καταλάβω
αυτούς που ποτέ δε συμβιβάστηκαν

δεν μπόρεσα όμως να προλάβω
να προστατέψω αυτούς που χάθηκαν. Σχεδόν μόνο ένα ψέμα
μου φάνηκε αυτή η ζωή
σαν νάριξα ένα βλέμμα
σε μια πόρνη που στάθηκε γυμνή.

Από τα Εξάρχεια στο Κολωνάκι με τα πόδια

Εμείς τούς φορέσαμε τούς τίτλους τιμής.
Εμείς τούς γλύψαμε καί τούς γλύφουμε
τά παραφoυσKωμ να τους αρχίδια που έγιναν
έτσι, απ’ τό πολύ γαμήσι που μάς κάνανε,
Ανοίγουμε καθημερινά τόν κώλο μας
στόν κάθε μασκοφορούντα ελιτ - ισμένο
που είτε είναι underground εκδότης καί
δέν εξυπηρετεί καμιά ιδέα απλώς
κερδοσκοπεί εις βάρος ιδεών, είτε είναι
beαt αυτοαποκαλούμενος ποιητΓις, (τού κώλου),
που τώρα έχει μαγαζί ευρωπα’ίκού επιπέδου,
είτε καλλιτέχνης που είναι
καυλι - τέχνης
στρατευμένος πονηρά καί αναίσχυντα,
είτε τέλος πάντων αστέρι τού ρόκ
που έγινε γνωστό σκανδαλοθηρικά
καί μέ χοντρές καβάντζες καί τά μασάει
εφ’ όρου ζωής χά ρις στήν ετικέτα.
Περιττό αλλά θά τό πώ, πολλοί
απ’ αυτούς αποδεδειγμένα είναι
άτομα μέ θέσεις περίοπτες σέ τέτοιες business
καί οργανισμούς, που θάτανε επΙείκεια
νά τούς ονομάσω απλώς αντιδραστικούς.
Είναι καθάρματα τού μπατσικού
είδους καί χειρότερα γιατί στό κάτω-κάτω
ο μπάτσος φοράει καί τή στολή
καί σού λέει εδώ είμαι μάγκα, κόπιασε.
Αυτοί όμως είναι χαφιέδες άσχετα μέ κυβερνήσεις καί πολιτικές ιδεολογίες μέ μόνο
κίνητρο νά μένουν στήν επιφάνεια
ό,τι καί νά συμβαίνει πολιτικά
πάντα αάν αντικαθεστωτικοί
μέ συμβάσεις “που δέν διαισθάνονται
καμιά άλλη απειλή” εκτός απ’
τό ένστικτο καί τήν καλλιέργεια κάθε
σκλάβου τους που προσπαθεί ν’ απελευθερωθεί. Εγώ προσωπικά υπήρξα τέτοιος τους
αλλά τώρα άν κάποιος από δαύτους τολμήσει νά
διαταράξει την ανταλλακτική ζυγαριά μου
θα αποθηκεύσει τη μασέλα μου στην καρωτίδα του.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ, ΤΟ ΕΥΠΡΟΣΙΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔYΣTPOΠΟ

Σ’ έμαθα νά λές’ ό,τι κι άν πείς
μέ τίς λέξεις, μού ‘ναι τό ίδιο
Τά σιρίτια μου στήν παρασημοφορημένη σου επιδερμίδ Τό τυχερό μου πέταλο καί η γνώμη από αλάβαστρο που σού προσφέρθηκε από κάποιον
ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ
Τό ρολόϊ τού συναγερμού
καί η πνιγερή οσμή τής σάρκας σου,
που φλέγεται από έρωτα
συνήθειες τόσο ασυνήθιστα γνώριμες, αποδείξεις, αναφαίρετα δικαιώματα,
επιτηδευμένος οίκτος,
πρέπει τό σημάδι νά σημαίνει σημαντικά,
άσχετα μέ τό εγώ, τό εσύ καί τό αυτός, εκείνος
Σ’ έμαθα νά λές’ ό,τι κι άν πείς
δέ μού ‘ναι τό ίδιο αυτό μέ τό άλλο
γιατί μερικά πράγματα (ή ίσως καί σύ),
είναι ανομολόγητα
σάν παραβαίνουν τίς δικλείδες ασφαλείας,
τού επαναστατικοποιημένου σου καθωσπρεπισμού,
είτε σέ αποκαλούν εστιάτορα μεγαλοαστικού εστιατορίου

είτε μπακάλη,
είτε (καί δέ λέω α κ ό μ α γιατί ξέρω τό βάρος τής λέξη έμπορο ακραίας αντικομφορμιστικής διανόησης
Καί γιά νά πούμε κι άλλη μιά αλήθεια
κανένας μας δεν ξέρει τό γιατί,
κι όμως υπάρχει πάντα μεταξύ μας
μιά (έστω καί πολύ πενιχρή) ταξική ταύτιση
που μού επιτρέπει νά μισώ τή διαλεκτική
που αυτή τή στιγμή χρησιμοποιώ,
καί που αυτόματα αναιρώ:
“ούτε τόνα ούτε τ’ άλλο
κάτσε κάτω νά στό βάλω”

Κάρμα

Κάρμα, στα μάτια σου χάνονται οι λέξεις
σαν αγγίζουν τα όρια του ασυνείδητου
χωρίς να τα προσπερνούν
Σύμβολα που ζυγίστηκαν
τόσο ηλίθια ανθρώπινα
και η ανάγκη μου στην πιο υλιστική μορφή της,
ποδοσφαιρίζουν την μπάλα του πυρός:
Ποτέ δεν έφαγα τόσο, που να σκάσω απ' το φαί
Ποτέ δε γάμησα τόσο, που να μην αντέξει η καρδιά μου
Ποτέ δε μαστουρώθηκα τόσο, που να πεθάνω από υπερδόση
Αλλά ονειρεύτηκα τόσο, που έζησα πεθαμένος

Συνάρτηση δυο κόκκων μιας αυτοδύναμης και αυτόνομης ανυπαρξίας.

 Ερμαφρόδιτο συναπάν­τημα τέχνης και κοτρώνας. Ο κώλος του χωρό­χρονου σημαδεμένος από. εφήμερες διαλεκτι­κές και χθες θα ξανασκάσει μύτη μια σκωροφα­γωμένη απ’ το αμφίβολης υπόστασης και υπο­δοχής μέλλον, αντίκα, που κινείται υποχθόνια μεσυντροφιά φυλακισμένες αναθεωρήσεις δυό με­ταστάσεων υπερενεργειακής κουλτούρας. Δέν­τρο που κοιμάται μπάτσος το φυλάει. Στην Ινδίαδεν τρώνε, αλλά καπνίζουν, τριπάρουν, σνιφά­ρουν, βαράνε. Εκατομμύρια κοιλιόδουλοl της Ευ­ρώπης χέζουν σε χρυσές τουαλέτες ενώ τασκατά παίρνουν το βραβείο Νόμπελ της τέχνηςτου ζειν. Το ραδιόφωνο πετάει στα υπόγειακανάλια της συνειδησιακής ανωριμότητας και οιπειρατές προσπαθούν να κάνουν κυνήγι σεσυρματοπ λεγμένη περιοχή κρατικής νομιμοφρο­σύνης. 666 θεοί παλεύουν μ’ ένα διάβολο σ’ έναδημόσιο ψυχιατρείο έτοιμοι να διαβάσουν εθνι­κοσοσιαλιστικές προκηρύξεις σε φίλους και συγ­γενείς του. Ευτυχοδυστυχώς έτρεχα πολύ με τημοτοσυκλέτα μου και χτύπησα σ’ ένα τεράστιογλοιώδες αντικείμενο καφέ χρώματος. Ξυπνών­τας από το ψέμα μ’ άκουσα να λέω: Τι γυρεύωεγώ μέσα σ’ αυτήν την κουράδα; Αντίο συναί­νεση.

Τάφος

Σαν ένα έβρυο μεσ” το μυαλό
που μεγαλώνοντας το καταστρέφει
είναι όλα τα πάθη που μισώ
που σαν γεννήθηκαν γλυκά ήταν βρέφη.

Σαν ένα όνειρο που έγινε εφιάλτης
μεταμορφώθηκε το πιο μοιραίο πάθος
και η ουσία μιας μεγάλης αυταπάτης
θαν’ ο ρομαντικός νεανικός μου τάφος.

Φως Ιλαρό

Ο γιατρός μέ πήρε απ’ τό χέρι, εγώ τόκοψα απ’ τή ρίζα καί τό πήρε μαζί του…
Στό δωμάτιο μέ τίς ντυμένες ελλείψεις, εκεί που πέθανα τό­σες φορές, σέ βλέπω νά μού φωτογραφίζεις τή ζωή καίκορνιζάρω στόν τοίχο τήν ασπρόμαυρη φωτογραφία σου, γιά τό ασπρόμαυρο δωμάτιο…
Κάπου-κάπου άνοιγα τήν πόρτα καί τό μάτι έπαιζε απ’ τήν είσοδο μέ τίς μαύρες παντόφλες σου που ίσως ασυναίσθητα είχαν πέσει απ’ τά πόδια σου, καθώς έτρεχες στό καταφύ­γιο τού ύπνου πιό γρήγορα απ’ ότι επέστρεφα σπίτι…
Στό τμήμα είδα νταβάδες, πρεζάκια καί τσαμπουκάδες καί καθώς υπέγραφα τό χαρτί τής μήνυσης ένα μαύρο αστέρι τής κόλασης άστραφτε στό αφτί μου. Ο μπάτσος τό πρόσε­χε ενώ επανελάμβανε γιά δεύτερη φορά “ευχαριστώ”…
Τό φώς αντανακλώντας στόν καθρέφτη, έπαιξε στά μάτια μου καί ταυτόσημο μέ τό χρώμα τού προσώπου μου, μού . χάρισε τό λόγο σ’ ένα φίλο. Επανέλαβα προφορικά τή σκέ­ψη μου: “‘Οχι από τώρα Παύλο, υπάρχουν περιθώρια”…

… Κάθε φορά που βλέπω τάφους, στή μνήμη μου αφαιρούν­ται τά ονόματα καί προσθέτονται οι σταυροί…

Ο θάνατος είναι ο φύλακας τού κλουβιού μου καί τό χέρι του είναι τό κλειδί…

Ε κατομμ ύρια γραμμές συνόρων σχηματίζονταν μέσα στή σκέψη μου ώσπου αυτή η ίδια τίς ξεπέρασε…
‘” βοηθούμενη απ’ τό επαναλαμβανόμενο σύνθημα: “Επειδή τό άστυ πάει μαζί μέ τόν νόμο άς κάνουμε τήν πόλη ζούγ­κλα”. ..

το θέατρο της μνήμης

Τά σκυλιά τού καρναβαλιού θά διαπομπεύσουν
τά είδωλα που μοίρασαν τόν εαυτό τους στούς καθρέφτες.
Αγαπήσαμε γυναίκες τό μεσημέρι μέ τήν πείνα τους,
τά καταλαβαίνουμε καί τά συγχωρούμε.
Ωστόσο μάς μένει πάντα ένα παράπονο,
που πικρίζει κάθε ανυποψίαστη χίμαιρα
τής νυχτερινής ανταύγειας,
τή στιγμή που λειτουργικά αφήνουμε τήν τηλεόρασή μας
νά χορέψει μέ τά παραπονεμένα είδωλα.
Μοιραία κάποτε ένα άπληστο χέρι
τυλιγμένο σέ πανάκριβα γάντια από δέρμα,
μέ τόν αντίχειρα σηκωμένο νά επικροτεί,
θά δρέψει τά αρνητικά από τά κακοφωτογραφημένα
στή μνήμη μας είδωλα.
Καί δέ θά μάς ρωτήσει τί τά θέλαμε,
ούτε θά ενδιαφερθεί γιά τό περίτεχνο f!αsh-bαck,
τού εαυτού μας που συνουσιάστηκε στό άπειρο,
μέ κάποιο όχι τυχαίο απ’ αυτά…

Υ.Γ
Νομίζω ότι όλοι οι φόνοι σκηνοθετούνται
σέ κάποιο καθρέφτη μιάς τουαλέτας.
Θά γούσταρα νά έχω ένα σπίτι γεμάτο από δαύτους. Σίγουρα πράγματα

Δεν ξέρω πια τι να πω και τι να ελπίσω.

Αυτός ο πυρετός είναι το σημάδι της μαζοχιστικής

μου προσμονής.
Παχιές αγελάδες τρώνε το χορτάρι μας. Δεν ξυπνήσαμε ακόμη. Κοιμόμαστε αιώνες
τώρα.
Η λεπτομέρεια της εγρήγορσης ξυπνάει μέσα
μου
το τραγούδι της μυστικής ακολουθίας. . Ενα
τραγούδι
που ακούγεται σαν παρωδία στο δράμα των
ανθρώπων. Θάνατε πού οδηγείς τον Κροπότκιν; lουλντεμπαώθ, είπε ένα φίλος, εσύ
δημιούργησες
τις πέτρες πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Πέτρες
που
κτίστηκαν χωρίς ν’ ακουστούν ή μάλλον που
ακούστηκαν
σα ντεκόρ μιας μουσικής. Μιας μουσικής
κλεμμένης

αλλά αληθινής σαν τα δάκρυά μας.
Τ ώρα δεν υπάρχουν πια μουσικές. Πεθάνανε
μαζί
με τους ήρωες. Καταξιώθηκαν στα μυαλά
επαναστατών που αργότερα γίνανε ρεβιζιονιστές. Ο οργανισμός λειτουργεί μα τα κύτταρα
πεθαίνουν. Μάρτυρες της κόλασης που βρήκαν το αδιέξοδο στον παράδεισο και έπαψαν να πιστεύουν σε
Θεό

κι αφέντη είναι τα κύτταρα αυτά.
Και γω ανάμεσά τους παλεύω να τα
ξαναζωντανέψω.
Αν η πάλη δεν είναι το παν τότε τι σημαίνει
η δουλειά. Είναι καταναγκασμός και ιδιοτέλεια των λίγων να καρπωθούν το αίμα των πολλών.6

Εξιλαστήρια θύματα υπάρχουν παντού. Δαίμονες υπάρχουν παντού.
Ποιός θα βρεθεί να μας σώσει; Τα κεφάλια μας δεν είναι
καλά στηριγμένα στους ώμους μας. Αντιφατικές
θεωρίες
γίνονται πράξεις προς όφελος μερικών
καθαρμάτων. Τ ο φίδι προσδοκά, ο άνθρωπος κοιμάται. Κάποιοι γιορτάζουν και κάποιοι πεθαίνουν. Δέσμιοι μιας υπομονετικής λύτρωσης, όντα
παθητικά,
ανίκανα ν’ αντιδράσουν, κουκουβάγιες που
κράζουν τη νύχτα
όταν δεν είναι ορατές είν’ αυτοί που
αργοπεθαίνουν.
Η ενδελέχειά τους είναι ένα απλό σημάδι της
φυσης χωρίς ιδιαίτερη σημασία για τους λύκους. Μα θα το πω και πάλι, αν δεν υπήρχαν
πρόβατα

δεν θα υπήρχαν λύκοι.

Είσαι ξύπνιος και πάλι. Διάλειμμα
Τρύπες στο κορμί σου. Σημάδια
ανεξίτηλα στο χρόνο, σιωπή χρυσού,
ο λόγος σου π λατίνα Σ το δάσος ραντεβού με το βιαστή. Το θύμα χορεύει νηστικό. Ματωμένα κεφάλια που γίνονται πόδια. Νουβέλλες ρομαντικές και σονάτες
του σεληνόφωτος. Κάλεσες το θάνατο
να χορέψει και τον βρήκες ντυμένο τραβεστί. Τ ο ψάρι στα χέρια σπαρταράει έξω απ’ το νερό. Βγες έξω απ’ το φέρετρο προδότη της μοίρας, δημιουργέ του ιστορικού συμβιβασμού. Τ α φετίχ
του πολιτισμού γεννήθηκαν για να ανταποκριθούν στα βίτσια σου. Και
συ έπλεξες το εγκώμιο της μοίρας με
το ματωμένο ψάρι στα χέρια και το κεφάλι κάτω απ’ τα πέταλα του αλόγου. Πανηγύρια θα υπάρχουν πάντοτε όσο
θα υπάρχουν μηδενικά, πανηγύρια
για τους οδηγητές. Πόρνη πολέμα τον προαγωγό σου, σκλάβε πολέμα το.ν αφέντη σου. Νίτσε οδήγησε την τρέλα σου στη πραγματικότητα Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για κανένα Μάνα μη
γεννάς, πατέρα συνουσιάσου. Τ ο κλεμμένο λιβάδι καρτεράει. Εμπρός λοιπόν.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

Λειώνει το κερί. Μια τρύπα

Κούφιος άνεμος χτυπά τη πόρτα Μια ανάσα, ένας ήχος, το μηδέν.
Η σεμνή παρθένα παίζει με τα τριαντάφυλλα και τους παγωμένους χειμώνες. Καρτερία Ο παιδικός φίλος μια ανάμνηση, και το συρτάρι
με τα παληά φυλαγμένα γράμματα Η εικόνα του μαστουρωμένου παπά που παίζει με το μέλλον.
Εγώ εδώ, εσύ εκεί, μας θρέφει
μιά ουτοπία Εσύ το άγαλμα καί
γω το σπουργίτι που το κουτσουλάει. Περιμένουμε τον ήλιο που παίζει
το παράξενο κρυφτό και αδιαφορεί για τη μελαγχολία μας.
Μου μένει ακόμα ένας ρήγας.
Μια φωνή από το παρελθόν:
Ο ρήγας πέθανε, ζήτω ο βαλές.