Ουροβόρος

Κάποιες δροσοσταλίδες κρατάνε μέσα τους
Την λάμψη των άστρων
Κάποια αστέρια κρατάνε μέσα τους δίψα νερού
Κάποια ξεκόλλησαν και έγιναν αστερίες σε θάλασσα
Ή σε τελετή στολίδια
Ή στρασαρισμένες έλξεις θηλυκού
Να λοιπόν ουροβόρος λέγεται
Τον είδα μέσα από διάθλαση
Βαθύς στο κέντρο
Με την πυρετώδη ζεστασιά να ρέει σαν αφαίρεση Ρόθκο
Και γύρω στεφάνι χοντρό
Σωλήνας φιδιού
Να τελειώνει εκεί που αρχίζει
Να κορδέλα τέλους
Μεσοδιάστημα- αναγέννηση
Ξανά
Κρατάει μέσα του την ανάμνηση μιας ιστορίας
Φωτογόνα έτη πίσω στην γη
Την φωτογράφισε και έμεινε απόηχος
Και ήταν Να
Δυο παιδιά που μετρούσαν ένα βράδυ σημάδια
Στον ουρανό
Και ποτέ δεν πήγαν για ύπνο

Διαστολή

Σαν μπάλα από χνούδι που μάζεψε
Και έγινε όλο μεγάλη από δρόμο
Από περιφέρεια
Από κέντρο
Όλο και πιο μεγαλώνει
Όλο και πιο αεράτη
Και ο πυρήνας πυκνός
Και στον κύκλο κάποια σημεία
Σκληρά
Από πολλά μαζεμένα
Και κάποτε στο εσωτερικό
Τα σκουπιδάκια μετακινούνται
Ανταλλάσουν διαδρομή και αφετηρία
Σαν νιφάδες σε γυάλινο τότε που έπαιζαν
Σαν σε γιορτή ίσως
Αναμνηστικό από πόλη
Και κάποια στιγμή
Η βροχή την κάνει μικρή
Την συρρικνώνει
Και ο ήλιος την μετά να εκραγεί
Και δημιουργείται
Διασπώνται οι πυρήνες
Γίνονται τα άτομα δημιουργοί
Λέγεται σύμπαν
Το γαλάζιο χρώμα ονομάζεται γαλαξίας
Το κόκκινο νάνος μικρός
Το πορτοκαλί ήλιος μεγάλος
Το ρόδινο ανάκλαση
Το άυλο νεφέλωμα
Το ασημί άστρο
Το μαύρο τρύπα
Το λευκό χωροχρόνος
Το μωβ απομακρυσμένο
Το χάος Θεός
Το πράσινο προσευχή
Το φως έτος
Χιλιόμετρα δευτερολέπτου
Το μπλε προ ύπαρξης
Ουρανού
Και μετά ύπαρξης
Και ούτω καθεξής
Το σώμα
Διαστέλλεται

Με μέτρηση άλλη

Αν οι μοίρες είχαν άλλο όνομα θα βρίσκαμε
Καλύτερα την θέση μας στην υδρόγειο;
Αν το φως ήταν στο δάπεδο θα ήταν
Πιο σκιερές οι σκιές του προσώπου;
Αν γράφαμε με τα πόδια θα αφήναμε καλύτερα ίχνη;
Αν τα νύχια μεγάλωναν προς τα μέσα
Καποια στιγμή θα αλλάζαμε δέρμα;
Θα γινόμασταν διάφανοι;
Αν η μουσική είχε νότες άλλες θα υπήρχε
Η ποίηση πάνω σε βότσαλα;
Αν μετρούσαμε ανάποδα θα μίκραινε
Η αθωότητα ;
Αν η γη ήταν δέρμα μάσκας και γυρίζαμε
Μέσα έξω το έξω
Θα γλιτωνα το νερό στον πυρήνα;
Αν οι λεπίδες από τα ψάρια πετούσαν σε ουρανό
Τα αστέρια θα έβρισκαν τρόπο να τρυπώσουν
Στα βάθη της θάλασσας;
Θα έδειχνε δρόμο
Η πεθαμένη προ πολλού αυταπάτη;

Αν τα κοχύλια έφτιαχναν αυτί για άμμο
Σε παραλία ξαπλωμένη ανάγκη
Θα ακουγόταν καλύτερα ο πνιγμός
Από το κέλυφος βάθος;
Αν το οριζόντιο λεγόταν κάθετο
Με άλλη λέξη θα άλλαζαν οι συντεταγμένες της γης;
Αν οι ρίζες ήταν φυλλώματα
Θα ξοδεύαμε τόσο ήλιο για σύνθεση;
Αν τα πόδια ήταν η πρόσοψη θα είχαμε
Με το κεφάλι στέρεο βάδισμα και αμφίβολα όνειρα;
Θα βλέπαμε την αγάπη αν το βλέφαρο έκλεινε
Συνεχώς σε κόκκο ημέρας;
Αν η φωνή έβγαινε από τα αυτιά θα μιλούσαμε
Χωρίς να ακούμε το πιο πολύ;
Αν ο έρωτας ήταν μόνο για κύκνους
Θα μάκραινε ο λαιμός μας και θα βάζαμε μπογιά μαύρη
Στα μάτια και γύρω;
Αν το νερό ήταν γαλάζιο θα βγάζαμε φυσαλίδες
Που διαθλούν το διάφανο;
Αν οι λίμνες ήταν αλμυρές θα γινόταν άνωση
Στα μυθικά τέρατα και σε κορμούς από χώμα ;
Αν η θάλασσα ήταν με γλυκό στη γεύση θα
Είχε από πανω της τόσο απέραντο όυρανο;
Αν ο ουρανός ήταν κάθετος θα κοιτούσαμε
Διαφορετικά εμάς σε καθρέφτη;
Θα γινόμασταν λωρίδες εσύ;
Αν το κύτταρο ήταν δικό σου θα ήμουν το πρώτο πρόσωπο
Στην προσευχή μου για σένα;
Αν οι εποχές έρχονταν σε δεκαετίες θα χορταίναμε νερό παραπάνω;
Αν τα σύννεφα ήταν οχήματα θα είχαμε σίγουρο προορισμό;
Και για καπέλο το όξινο;
Μόνο η στιγμή θα άφηνε τον χρόνο να ρέει
Όλα τα άλλα σε παύση
Με μέτρηση άλλη θα βιώναμε
Αν τα παραμύθια είχαν άσχημο τέλος θα
Τα διαβάζαμε από την αρχή;
Θα τα γράφαμε πάλι;

λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης

Ακόμη και η βροχή μερικές φορές χρειάζεται ομπρέλα

 

Ή έναν διάφανο ύφασμα από πλεξιγκλάς ουρανό

Να μη βρέχεται τόσο πολύ και σαπίσει

Πριν κατέβει oλόκληρη γη

Τι βάρος, τι ορμή το άνοιγμα πύλης

φωλιάζει στο έδαφος κι έπειτα γίνεται-

Δέντρο- τα κλαδιά γαργαλάνε πότε πότε

Τα σύννεφα

Τις μασχάλες

Τις βουβωνικές περίοπτες αφηγήσεις

Και μετά πάλι καταναγκαστικές ροές προς το χώμα

Πάλι και ξανά

Βρέχει-από πάνω ομπρέλα

Κι από πάνω αστρόσφαιρα και ένα κωνικό περιπτέρο

Περιτοίχισμα

Μεσοτοιχία ανθρώπου και άφεσης

Το κόκαλο

Βγάλε τα στολίδια σου
Βγάζε ένα ένα τα ρούχα σου
Βγάλε όλους τους τόνους από τα γραπτά
Κουκούλωσε τα λυχνάρια της νύχτας
Σκέπασε τα ακριβά σου ψέματα
με κείνο το φθηνό σεντόνι
Ξεκουράσου
Μην συνεχίζεις να ξεκοκαλίζεις στιγμές
Φθάνεις στο κόκαλο και είναι σκληρό
Τι να το κανείς έπειτα;
Κράτα το λοιπόν
Κράτα και το κόκαλο
Κράτα και το λάθος
Μια λέξη που έχει κάτσει καιρό στο λαιμό σου
Και συνεχίζεις να καταπίνεις την ηρεμία
σαν τον ουρανό που τρώει τα παιδιά του
Κοίτα πάνω
Μήπως τελικά το μπαλόνι,
είναι το είδωλο σου;
Τόσο εύθραυστο από τόσο πυκνογεμισμένο αέρα;

Μην πατάτε το πράσινο!

Μην κρεμάτε το μπλε
Τόσο απότομα
Θα μας πλακώσει ο ουρανός
Μην πληγώνετε το ροζ της επιθυμίας
Με τόσο μαστίγιο
Απότομα θα συρρικνωθεί,
θα ζαρώσει
Μην προσπερνάτε το κόκκινο
Με σπασμένα τα νεύρα
Θα στενέψει η διαδρομή,
θα τελειώσει
Μην ξεζουμίζετε το πορτοκαλί
Με τόση αυθάδεια
Πάλι θα διψάτε,
αχόρταγοι!
Μην εξαντλείτε το κίτρινο
Πάνω στις λάμπες του δρόμου
Κάποιος θα τυφλωθεί απόψε,
Θα σκοντάψει
Και… θα την πληρώσετε ακριβά
Την πουτάνα τη νύφη
Μη λερώνετε το άσπρο της,
κάτι θα βάψει
Το λευκό που αφήνουν τα σύννεφα
Μην το κάνετε μπάλες μαλλί
Κάποια στιγμή θα τις τραβάτε
Τις γκρι τις περούκες
Και το καφέ?
Γιατί το κουμπώνετε τόσο
Στενά στα τελάρα?
Θα φουσκώσει το πορτραίτο,
Θα σκάσει!
Ααα.. Μην τα βάφετε μαύρα
Δείτε το πράσινο
Αγγίξτε!
Είναι λένε άγουρο,
Ατίθασο,
Ονειροπόλο…

Ν’ αποδεικνύουμε πως δεν υπήρξαν…

Ήταν οι στιγμές τόσο δικές μας,
που ούτε στις φωτογραφίες
δεν έπρεπε να τις χωρέσουμε
Κρησφύγετό μας, οι παρενθέσεις
Αγκομαχητό στο όριο της ψευδαίσθησης
Οι σκέψεις φοβισμένες και αποτραβηγμένες
Στην……………………………………..  άκρη του φιλμ
και το δάχτυλό μας πάνω στα χείλη,
το φιλί μας στο σιωπηλό της σκανδάλης
μιας φωτογραφικής
ν’ αποδεικνύει, ν’ αποδεικνύει
πως δεν αρέσει στα μάτια
το πλαίσιο,
η λήψη,
η κίνηση ματ
η λήξη
Ξαναφορτίζεται
Φτου! και πάλι από την αρχή
Δεν το πας για εμφάνιση
Σε βολεύει το ψηφιακό μας είδωλο
Και νομίζεις… πως δεν βλέπει κανένας

Μελέτη περίπτωσης

Περίπτωση πρώτη:

Πλένεις τα φασολάκια
Ανοίγεις τρυπούλες στις χάντρες
Τις κάνεις βραχιόλια
Μαγειρεύεις τους καρπούς
Τους κρεμάς να στεγνώσουν
Θα γίνουν λιαστοί και τι στολίδια!
Τώρα δεν έχεις χέρια και πού να πιαστείς
Για μονόζυγο πάνω στις λέξεις

Περίπτωση δεύτερη:

Παίρνεις το κεφάλι σου
Το ξεσκονίζεις
Βγάζεις τον αέρα από το μυαλό σου
Κόβεις τα μαλλιά λωρίδες
Τα πλέκεις.
Τα κάνεις χαλάκι εξώπορτας
Είσαι φαλακρή κι έξω από το σπίτι

Περίπτωση τρίτη:

Είσαι μέσα στο σπίτι
Γιατί έξω κρυώνεις.
Δεν έχεις ομορφιά, γι’ αυτό σφουγγαρίζεις
Κόβεις το κοντάρι
Για μελλοντικό ραβδί μαγικό
Και τη σφουγγαρίστρα την κολλάς στο κρανίο
Μην το παίρνεις κατάκαρδα
Τώρα δεν είσαι η φαλακρή τραγουδίστρια
Υπόθεση αβίαστη:
Μάλλον τώρα τραγουδάς, όπως όλοι,
Στο μπάνιο…

αριθμός επτά

Περάστε παρακαλώ!
Κοπιάστε! Κοπιάστε!
Καθίστε!
Τι να σας προσφέρω;
Μια γλάστρα από το μπαλκόνι;
Ένα κουταλάκι γλυκού;
Ή ένα από τα παραμύθια που είναι πεσμένα στο πάτωμα;
Έχω και καφέ αν επιθυμείτε
Δεν χρειάζεται να συστηθούμε
Ούτε εμένα μ’ αρέσει να συστήνω εαυτό και άλλους
Ας βρούμε ψεύτικα ονόματα
για τον καθένα
Εμένα πάντως μ’ αρέσει το Πολύμνια
(γιατί λένε έχω πολλές μνήμες)
Εσείς δεν θα βρείτε ονόματα για σας;
Δεν θέλετε;
Λίγη φαντασία να σκεφτείτε μια αλήθεια
για τον εαυτό σας
και να της δώσετε όνομα
Α! δεν θέλετε
Εντάξει
Λοιπόν ξεκινάω πρώτη το θέατρο
«Τι κάνετε; Πώς πήγε η μέρα;
οι δουλειές πού σας πάνε;»
Γιατί με κοιτάτε έτσι;
Αισθανθείτε άνετα!
Θα βάλω μουσική .Κοιτάτε που χορεύω!
Ένα χοροθέατρο και αυτός ο όροφος
Μη φοβάστε! Δεν πρόκειται να πέσω
Ξέρω τα βήματα
Καλέ, μη με κοιτάτε τόσο τρομαγμένοι
Δεν είμαι τρελή. Θέλω να σας κάνω χαρούμενους!
Με λένε Πολύμνια και είμαι καλά
Μη φεύγετε!
Μη φεύγετε! Σας παρακαλώ
Εντάξει, εντάξει, θα σοβαρευτώ!
Ειλικρινά!
Ορίστε:
Λοιπόν , ποιοι είστε παρακαλώ ;
Τι θέλετε;
Aν είστε για έρανο να ξέρετε
μόνο αγάπη μπορώ να δώσω
Αν πάλι μαζεύετε υπογραφές για φύγει
η κυρία του τρίτου με τις εφτά γάτες,
να ξέρετε δεν υπογράφω!
Ααα! ¨Ώστε έτσι. ..
Σας έστειλε τα μεσιτικό
Είστε οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές
Ναι!
Ναι, λοιπόν! Σας το δηλώνω και γω:
Εφτά ζωές δεν έχω οπότε
«το παρόν» είναι για πούλημα!

ο ερωτας στα χρονια

Περπάτησα πάνω σε όλες τις μέρες της εβδομάδας
για να φθάσω σε αυτό το Σάββατο, με τα δύο βήτα
σαν το κρεββάτι που έχει δυο σώματα
Τέντωσα όλους τους μήνες για να φθάσω γρήγορα στον
δωδέκατο, να βάλω κόμμα, να αρχίσω νέα χρονιά
πάλι με ένα
Συμμάζεψα όλα τα χρόνια σε δύο,
οπού τα έζησα όλα μαζί σου
Ίσως να μου πάρει καιρό να καταλάβω πόσο όμορφα
περνάω τις ώρες
Ίσως κάποτε καταλάβω πως αυτό που νιώθω δεν είναι χολέρα,
αλλά έρωτας μεγάλος που μουγκρίζει από πόνο
και νέες εκπλήξεις
Σε βλέπω να κοιμάσαι και με τρελαίνουν τα λεπτά
που φυγαδεύουν τον ανούσιο χρόνο
Ρίχνω τα χαρούμενα δευτερόλεπτα στον πολύχρωμο κουμπαρά
για να χω το μικρό μου κομπόδεμα
τις δύσκολες στιγμές που θα είσαι απέναντι και όχι δίπλα
στο μεγάλο κρεβάτι.
Σε φαντάζομαι σε κοντινό μέλλον και μακρινό παρελθόν σαν
γριά που λίγα ακόμη της μένουν
Και είμαι εκεί!
Και είμαι για σένα στο κρεβάτι με τα δυο σώματα
που μοιάζουν ν’ αγκαλιάζονται σαν δυο βήτα όλο καμπύλες
Είναι αλήθεια αυτό το καθημερινό παραμύθι!
Είναι αλήθεια! Σ’ αγαπώ στα 82 μου δευτερόλεπτα, επί 25 λεπτά, συν τις
2 ώρες, για όλους αυτούς τους 7 μήνες και τα πέντε χρόνια που περνάω μαζί σου
Είναι ψέμα!
Είναι ψέμα πως κάθε έρωτας κρύβει μια μεγάλη αρρώστια που πρέπει,
όπως και να χει, να θεραπεύεται
Κοιμήσου ζωή μου, κι εγώ κάνω υπολογισμούς για χθες και για άπειρο