Δημήτριος Κοκαβέσης [Kokaveshi Dhimitër]: Η ζωή, είναι ένας μετεωρίτης που μπορεί να αφήσει, λάμψη, γαλήνια,… σκέψη πάνω στην τροχιά και το πέρασμά του.

 

ΕΝΤΑΣΗ  

 

Θα αποδράσω
σκέψεις
χειμωνιάτικες 
μη στέλνεις!
Απώλειες, που ορθώνουν
σκοτάδια
σε επιστροφές φωτός:
Περιμένω.
Τα περιμένω, σε οπτικό
πεδίο
προστασία έκφρασης
οι τακτικές;
Απογοήτευσης ν' αφήσεις
ω μεγαλείο
ψυχής...! Φιλί, δειλό;
Του οίνου…!
Νόμιμο τον πόθο
έχασα
διστακτικά πνευματικό
μη ζωγραφίσεις
να διατηρείς, το έντονο
επιθυμώ
σε ηλιοβασιλέματα, ψυχής!
Μη μου τα δίνεις. 

 

 

**

ΙΕΡΟ 

Χείλη, που έψαχναν
το ιερό…;
Μεθυστικό μα
πιο πολύ
το σώμα της
ανάβουν
τα σταθερά σημεία
καταθέτω
στις φωτιές...;
Και οι φωνές
σε ένα άγγιγμά
σβήνουν
οι νύχτες κι αυτή
εφάρμοζαν
αλήθειες σε συνήθειες!
Ας ξεπερνούν

 

**

 

ΣΕΜΝΟ

 

Πνοή, σε κύμα
άφηνε
με τα χειρόγραφα 
ακτής
ορκίστηκε, σαν κύμα;...
Επανέρχεσαι
κι εργάζεσαι μ' αθόρυβους
ρυθμούς
ω κινητήρα της ψυχής
σαν αφιερώνεις
βάθη;... Να ξεπερνούν
της θάλασσας
δεν βρήκα..., το σεμνό!...
Αντιμετώπιζα
της διαφυγής όπως
το κύμα σου!...
Σ' αναφορές του σχετικού
πολύ φτηνό
το εύθικτο!... Δικό σου. 

 

Kokaveshi Dhimitër [Δημήτρης Κοκαβέσης] (βιογραφικό)

Ο Δημήτρης Κοκαβέσης, ( Kokaveshi Dhimitër )γεννήθηκε στο Βουλιαράτι Αργυροκάστρου την  31-05-1955. Η καταγωγή του είναι από την περιοχή της Χιμάρας.  γεμάτο πνεύμα και πολιτισμό σε αυτή τη μεγάλη περιοχή του Ελληνισμού. 
Η καταγωγή του, απ’ τη Χιμάρα. Τελείωσε ωδείο μουσικής και πραγματοποίησε  ανώτερες σπουδές στο Πανεπιστήμιο στον κλάδο Φιλολογίας.
Εργάζεται στο Αργυρόκαστρο ως καθηγητής Λυκειου Μουσικής. Ασχολείται με την λογοτεχνία. Έχει γράψει τρία βιβλία. Δύο στην Αλβανική: “Stalakmitet” «Σταλαγμίτες» και
“ Fati i dritës” « Η Τύχη του φωτός¨» ενώ στην μητρική γλώσσα
την Ελληνική, έχει γράψει το βιβλίο « ΜΕΤΕΩΡΙΤΕΣ». 

Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία. Έχει τιμηθεί με διάφορα  καλλιτεχνικά βραβεία,  ενώ άρθρα του στην ελληνική γλώσσα έχουν δημοσιευτευτεί στα ΜΜΕ της Αλβανίας.
Είναι μόνιμος κάτοικος της πόλης του Αργυροκάστρου. 

Απεβίωσε το 2020. 

Ο Δημήτρης Κοκαβέσης περιγράφοντας την ζωή αλλά και τον εαυτό του αναφέρει συγκεκριμένα:

"Η ζωή, είναι ένας μετεωρίτης που μπορεί να αφήσει, λάμψη, γαλήνια,… σκέψη πάνω στην τροχιά και το πέρασμά του. ......Μέσα από την ποίηση βλέπω το δυνατό στοιχείο της έκφρασης απέναντι στην τόσο φορτωμένη κοινωνία που ζούμε''
Σε μία ερώτηση που του έγινε απ τις Αλβανικές Εκδόσεις γιατί γράφεις στίχους, απάντησε:
«είναι σαν να ρωτάτε μία γυναίκα αν.. θέλει… να τεκνοποιήσει» Είναι μεγάλη πρόκληση έκφρασης, γνώσεων, πολιτισμού και φιλοσοφίας.
και συνεχίζει : ''Προσωπικά την ποίηση την βλέπω σαν αφρόκρεμα… της σκέψης αλλά με πολύ κόπο, δουλεία και έμπνευση........Έτσι αξιολογώ… την ψυχική σύνδεση πάνω στις ομορφιές, το ατελείωτο έμπνευσης… γαλανό, τους παφλασμούς που ξυπνούν,… ηρεμίζουν και αναστατώνουν το πέλαγος… ψυχής του.''

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚA / Kokaveshi Dhimitër

Σε υλικό ξεπέρασμα

η ηθική της!

Δεν ήρθε με τον ήλιο

άνοιξαν

δίκτυα και δικαιώματα

σε κρίσεις

αρχών, τα δόγματα;...

Δεν έλαμψαν

αυθεντικά, τις σκέψεις μας

τεμάχισαν

σε έναν εμφύλιο σπουδών

οι γνώσεις;

Σε αμφισβήτηση ουσίας

η διάκριση

του γνωστικού, σε φρόνημα

διαμάχης

υπέκυψε σε "αισθήματα"

φιλοσοφικά φθηνά

μας παράγουν...!

Κρίσεις.

ΕΞΟΥΣΙΕΣ / Kokaveshi Dhimitër

Στο πιο βαθύ
πηγάδι
σκέψεις, κουβαλώντας
βροχής;...
Πνίγομαι, στο πάθος της
χειροκροτώ των
ανταγωνισμών στρέφουν
τα μάτια της...;
Αντίδραση, σε εξετάσεις
εξουσιών
βρίσκεται, αντίστοιχη
ενέργεια
αρνητικών φροντίδων
χαρίζεται!...
Σε διάρκεια ψύχους
η "ασύγκριτη"
σάτιρας;!... Ελκυστική
σε χαμηλό
επίπεδο, δεν χαριτολογω.

ΠΕΠΛΟ ΣΤΟΡΓΗΣ! / Kokaveshi Dhimitër

Σε μάχες στοργής
φωτιές του
μας ποτίζει, ο ήλιος...;
Σκέψεις μου
κι ανθίζει χαρίζοντας
άγγιγμα του
σύμπαντος, φλέγεται στους
κυκλώνες
διαπερνώντας την απασχόληση
σε γνώσεις
ξημερώνω παίρνοντας
για όρκο
το όραμα, στις αλήθειες μας
φουντώνουν
προοπτικής, τα χρώματα
νοθεύουν
διαψεύδοντας ενημέρωση
«μας εξηγούν» πως οι
χαρές, απ’ τις χαρές ηλίου
βαφτίσαν σε
απάτες, μας κατασκεύασαν
ταξιδεύοντας
νύχτες του, εφημερεύουν
αφήνοντας
ερημιές κι αυτές;!...
Σαλπάρουν
στην ωχρή νιότη τους
ένιωσα
δίπλα, το θάνατο
αντιστέκομαι
σαν δεν μας πρόσφεραν
το χρυσαφένιο
κύμα ηλίου;!... Γεννιέται
το φως
μαζί μου, γίνεται πέπλο
στοργής
σε έκταση αμαρτωλού
το ηθικό η
θεϊκό τους!... Δεν επεκτείνω.

ΠΡΟΧΕΙΡΟ / Kokaveshi Dhimitër

Θεαματικά ήξερε να τιμά, το πνεύμα της, κατοικεί σε έναν τόπο από φαντάσματα, σαν στοιχεία αόρατα υπερφυσικού χορεύουν για να ξυπνήσει, αίσθηση και ομορφιάς!...

Δεν μπορεί να κρίνεται σαν καθορίζει την ύπαρξη της, γέμιζε σε ένα ηλιοβασίλεμα που άφηνε, πνοές;!...

Θάλασσας εφούντωναν σαν μία διαλυμένη έκφραση στο μεγαλείο ήλιου προσπαθούσαν να φωτίσουν, σκέψεις;…

Ανατολής των ανταγωνισμών τους όρθωναν, ασταθής, το περιβάλλον τους να μοιάζει σε μια ρευστή ουσία αναπτύσσονταν βγάζοντας φωτιές, θάμπωνε σαν έδινε και έδενε την ομορφιά, ζωής αντιμετώπιζε, σαν ένα θήραμα, δεν μπόρεσε να αποκτήσει... η θεϊκή η - η ανθρώπινη «ευγενική» στη φύση του χαρακτήρα της δεν την απόκτησε, φούντωνε κι έσβηνε... θάλασσας, κι εμέ άναβαν οι σκέψεις, σε μία σκηνική δημιουργία, σαν μία ιδέα γέμιζε, φαντασίες της!...

Στρώνω, σκαλίζοντας, σαν μία στολή πραγματικότητας, στο φως... βρίσκω, κάθε βαθμό ευκολίας της στρώνω, το πιο όμορφο κοσμικό παράπονο... ξανά φως με γεμίζει…θεότητα, δεν μου προσφέρει, ούτε αξιώματα στο σύμπαν του πρόσφερε, αστάθεια, οντότητας σε έγραφα γκρεμίζονταν σε ανάλογες συνθήκες μοιάζουν, σε μία πτήση ψυχής θαυμασμού φωτός, με βασιλεύει.

ΣΤΗ ΣΤΟΡΓΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ / Kokaveshi Dhimitër

Δεν ψάχνω μάνας μου
στοργή
σαν ξεπερνά βασίλειο και
στα βασίλεια
μνήμης, λάμψεις ηλίου
δεν προσποιείτε
αντικειμενικότητα του κόσμου
ο βυθός;...
Ανεύθυνα δεν έδωσε, ζωή
δεν χάρισε
την χάραξε με την ζωή
με γέμισε
στο στήθος της
που θήλαζε
αντίκριζα, τον ήλιο;!...
Σε κύμα
ημέρας κι αν τον βρω
με το εσύ
ω μάνα!... Ρίζες ψυχής
στη σκέψη
μου αφήνεις, την πιο θερμή
αφοσίωση
αγγίζεις κι εγώ, σιγώ για
το συναίσθημα
το άγγιγμα;…Η πιο ωραία
ζωγραφιά
κόσμου, δεν αγγίζει ούτε
υποδουλώνει
τα θέλω σου;... Η μαγική
και η μυστική
αξίες σου, με τους ρυθμούς
χτυπά, καρδιά;!...
Σαν μέταλλο, δεν φθείρεται
του χρόνου
το σιδεράδικο, δεν μένει
ψυχή;...
Επεξεργάζεσαι με κάθε
ερέθισμα
πόνου, να μη μου δένεις
το χαμόγελο!...
Σε ένα διακόπτη δεν
χρονολογείς
το χρόνο μας, να τερματίσει.
Κι αν μετάλαβα
τη διάρκεια ζωής, προσήλωσα
αγιοπρεπής
να ξεπερνώ, κακό και
το καλό;…
Πάντα καλείς, και σε φαινόμενα
οι τρικυμίες!
Σωπαίνουν, στο μεγαλείο σου
ΜΑΝΑ, ηχεί και
με πλησιάζεις, σαν η πνοή
στους πνεύμονες
του χημικού στοιχείου δίνεις
χρώμα, ζωής
κι ονείρου!... Να διαβώ
για τον θεό
να αφαιρεί, τον πόνο.
Πόνος!...
Μας έκλεισε κι έχτισε
σε θλίψεις
δάκρυα, βροχής
ερήμου!
Ας αφήσει, στείρα ψευδαίσθηση
του χρόνου
χάος στρίμωχνε, ασήμαντα
μανούλα
δεν είναι του εσύ κι εσύ;...
Του βίου της
στοργής τον ήλιο να
θαμπώνεις όταν
αυτός, αιμορραγεί.
Κι αν ήλιου
στήσαμε θυμό σε μύθο
δεν θ’ αφήσω
την ψυχή, σε μυρωδάτα
άνθη "πότισαν"
τον πόνο, σε εκπλήρωση
αποστολής
για να μας αγκαλιάζει
κακού
δεν στάθηκα ούτε
του ωριμάζω.
Φροντίδες, σε ανήσυχες
βολές κι αν
μας στρώνουν αγγίζω
φως;!...
Στο φως σου, αγγίζω φως
ζωής και νύχτες
φωτός σου σαν γέρνω
και ξημερώνω
νύχτες, που μας ξημέρωνες
παιδί και τώρα;...
Φως, στο φως μου
απουσίαζε
το φως ενώ εσύ;...
Καλύπτεις
και σκεπάζεις την ψυχή
στρώνεις
όχι της μοίρας, δεν θα χαρώ
τεμάχια
να την χωρίζω και δεν
ακολουθώ
τον στόλο των μονάδων
δίχως μέτρηση
η ύπαρξη φρίκης των καιρών
αγνότητα!...
Κι αν σου διώχνουν κι αν
μου διώχνουν
μάνας ψυχή, το σώμα της
καλύπτει!...
Κάθε φροντίδα κάθε στοργή
ήλιου
κι αν χάσαμε, μάσκες κι αν
του έντυσαν
κρυφά, σαν τον φρουρούσαν
τρομάζω!...
Την δόξα τους, μανά ενώ
η δικιά σου
αγκαλιά, διαβίωσης μου είπαν
πως στον ήλιο
χάρισες, στοργή και ο ήλιος
βρήκε!... Λάμψη.

ΛΈΞΗΜΑ./ Kokaveshi Dhimitër

Μικρό, στοιχείο
λόγου
που διάλεξες, στις λέξεις;…
Η έντονη
Ανησυχία, δίχως δεσμούς
οργανικά
χορεύαν, σε εκτέλεση
σχέσης!
Στη ζωηρότητα
γραπτών σου
σε παράσταση η ομορφιά…;
Μένει
συντονισμού η του
σύντομου
λεπτομέρειας… σε λέξημα
δημιουργείς!
Ψυχής διαμερίσματα
σε υποδιαίρεση
τα προκαλώ
στο σύντομο του λόγου!...
Που επιλέγεις.

ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΙΝΗ / Kokaveshi Dhimitër

Σε έντονο πείσμα
ζωής!
Οι αγωνίες μας
αγώνων
σκέψεις, μας καταπίνουν
και καταπνίγουν
σαν ταξιδεύουν, καπνός!
Στο τζάκι
πρωινής φωτιάς
στραγγάλιζε!
Ανατολή και η αυγή…;
Ω φως
της γνώσης, στο φως
της μέρας
γλυκοχαράζω, ανησυχίας
τα κυβικά σου
με περιβάλουν, αγκαλιάς
κι ο ρεμβασμός;
Των ανταγωνισμών μας
τιμωρεί
την περιπλάνηση;
Στις λάμψεις αποσπούσε
σαν ξαγρυπνούσε
της ποινής. Ποινή, στολής…;
Την προσηλώνουν
ονομασίες τους, ζωή
μας ανεβάζουν
μας ονομάζουν και
μας βυθίζουν!
Λάμψεις, μιας αγκαλιάς
τις εκδηλώνουν
οι τιμωρίες τους σαν
ξαγρυπνούν...!
Φροντίδες τους, σε μία ποινή
ονομασίας μας
οδηγούν, λάμψεις
στιγμούλας...;
Δεν τις μπορώ σαν
μας προσφέρουν
χρόνο..., μικρής, χαρούλας
πως να την ζω...;
Πως να τις ζω να ξεπερνούν
τα χείλη!
Πλημμυρίζουν στις τιμωρίες
μας ξεχνούν
ηλίου...;! Αντιμετωπίζω
με μια ευχή
ψυχής, φυγή... παλεύω
Αγγέλων
αγωνίας του θανάτου
δεν κρατώ!
Τον ήλιο...; Σε πράξεις
εξαπάτησης
διαβολικοί, μας περιμένουν
μες τις ψυχές τους
που δεν πλησίασαν...!
Θεούς.

ΙΕΡΑ / Kokaveshi Dhimitër

Χείλη, που έψαχναν
το ιερό…;
Μεθυστικό μα
πιο πολύ
το σώμα της
ανάβουν
τα σταθερά σημεία
καταθέτω
στις φωτιές...;
Και οι φωνές
σε ένα άγγιγμά
σβήνουν
οι νύχτες κι αυτή
εφάρμοζαν
αλήθειες σε συνήθειες!
Ας ξεπερνούν

ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ / Kokaveshi Dhimitër

Ποιος δεν διηγήθηκε
της ομορφιάς
τα ξημερώματα, σύμπαντος
εξιστορώ
υποστηρίζοντας το φως;
Ισότητας
μας σκορπά, μια διήγηση
διαλευκάνω
σε ιεραρχική άρνηση
σβήνουν
τα ίχνη σου, κυκλώνες
τρεμοφέγγουν
ερεθιστικά της εικόνας σου
αδιευκρίνιστα
παρασύρουν σαν αδίκημα!
Επιδιώκεις
συμμαχίες, συνεργάζεσαι
δε συμφωνώ
δεν συμμαχώ, του υπερβολικού
γνώσεις
γνέφει..., το σώμα σου;
Ανυπάκουο
σε λάμψεις, αποτρεπτικές και
οι στιγμές που
εφοδιάζεις με πλησιάζουν
σαν παλιά
πολιτεία του ανέλπιστου!
Μη ξυπνάς.

ΑΓΝΟΙΕΣ. / Kokaveshi Dhimitër

Σε άνοδο οι διαδοχές
μας γέμιζαν
τις νύχτες... άγνοια 
και οι σκέψεις
να βρίσκονται στο κενό!
Ξεφόρτωναν
εκτελώντας τον χώρο και
τον χρόνο σου
ηλεκτρισμένο βρήκα
σε μεταβίβαση…!
Δεν ενισχύω, ιδιαιτερότητες
σε ένταση
και το βάρος, να παρέχω
στο ατμοσφαιρικό σου:
Επεξεργάζομαι
ψυχής και αίσθηση
επαναφορτιζόμενη της συσκευής
δεν φροντίζω
ενισχύω...! Κατάσταση
ηλεκτριζόμενη
στις λέξεις; Το έντονο
ξεσκεπάζεται
στα θέλω μαζί σου
και η αυγή...;!
Δεν άφησε, άγνοια
φωτός...!
Δεν περιμένω. 

ΒΑΣΑΝΟ / Kokaveshi Dhimitër

Ψυχή και σώμα
εκτελούσε
στον ύπνο!... 
Πιο τυραννική
αγάπης!....
Δυστυχής, το βάσανο
ζήτησα
να αρνηθείς κι εσύ;!...
Η άτολμη
της αδικίας, ηθικής
δεν μείωσες
τις αντιθέσεις, ατυχίας
καταστάσεων
φορτώνεις, τα ξεχασμένα
ψυχής
σε πράξεις;... Αναποφάσιστη
αποτελεσμάτων
ω φυσική στάση
ανώτατου
βαθμού η εξαίρετη!...
Αμφίρροπου
σε δύο κατευθύνσεις!...
Με λικνίζεις. 

ΕΝΤΑΣΗ / Kokaveshi Dhimitër

Θα αποδράσω
σκέψεις
χειμωνιάτικες 
μη στέλνεις!
Απώλειες, που ορθώνουν
σκοτάδια
σε επιστροφές φωτός:
Περιμένω.
Τα περιμένω, σε οπτικό
πεδίο
προστασία έκφρασης
οι τακτικές;
Απογοήτευσης ν' αφήσεις
ω μεγαλείο
ψυχής...! Φιλί, δειλό;
Του οίνου…!
Νόμιμο τον πόθο
έχασα
διστακτικά πνευματικό
μη ζωγραφίσεις
να διατηρείς, το έντονο
επιθυμώ
σε ηλιοβασιλέματα, ψυχής!
Μη μου τα δίνεις. 

ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ / Kokaveshi Dhimitër

Σε τι παραγωγή
φωτιά
γλώσσας εξοργίζεται
η ψυχή;...
Ο αιώνιος αντίπαλος
με το σκοτάδι
αγκαλιά και το κερί;!...
Στα αρχεία
φωτός, θα το φωλιάζω
σαν μου αδειάζει
νύχτες!...
Χαράς, γδύνομαι
εμφάνισης
σε παρουσίες της
αυγής;...
Στοργή να την κυκλώνω
φωτός!...
Την αποδέχομαι
σαν το πνευστό εμφύσησης
ήχων!...
Δεν θα εκδικηθώ
κανόνες
και αυθαίρετα τα αγνοώ
ψυχής!...
Δεν ξεφορτώνω.

ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΣΟΥ / Kokaveshi Dhimitër

Σου χαρίζω, ουρανό
κι ένα σύνολο
ουράνιων σωμάτων 
ν' απολαύσω!...
Σελίδες σου;... Λευκές
αντιγράφουν
ψυχή;... Ένα διάστημα
σε φάσμα
μυστηρίων, μη εκδηλώνεις.
Μη εκδηλώσεις
δυσεύρετα σε δημοσιεύσεις
που διαψεύδουν
νύχτες!... Εγκατέλειψε
να κρατάς
συναίσθημα!... Εχεις;...
Αόριστο κι
αόρατο σε επέκταση
στοργής
σε άρνησή!... Σε προδίδει. 

ΣΕΜΝΟ /Kokaveshi Dhimitër

Πνοή, σε κύμα
άφηνε
με τα χειρόγραφα 
ακτής
ορκίστηκε, σαν κύμα;...
Επανέρχεσαι
κι εργάζεσαι μ' αθόρυβους
ρυθμούς
ω κινητήρα της ψυχής
σαν αφιερώνεις
βάθη;... Να ξεπερνούν
της θάλασσας
δεν βρήκα..., το σεμνό!...
Αντιμετώπιζα
της διαφυγής όπως
το κύμα σου!...
Σ' αναφορές του σχετικού
πολύ φτηνό
το εύθικτο!... Δικό σου. 

ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ / Kokaveshi Dhimitër

Κι αν φανερώνω
χάρισμα
στις χάρες ήλιου!...
Θα δώσω
Λάμψεις!... Σε αίσθηση
Σου εκφωνώ
Για τα ωραία μιας αγκαλιάς
απόλυτα
θα εκφραστώ, στα λόγια σου
Ψάχνω!...
Τον κάθε πειρασμό
επηρεάζεις
Σ' αιτίες, απ' τα στοιχεία σου
ζωής του
Ανεξήγητου η ανεξάρτητου
πνοές!...
Σου φανερώνω, σε ερημιές
δεν θα αφήσω
Την κάθε ερμηνεία πόνου
Μη απολαύσεις
Ερημιές σου, χάνω μα ούτε
Τις σπέρνω
ανταγωνισμό!... Σύμπαν σου
να αφησεις!...
Ανέκφραστο, σε ερημιές
Ας λήξουν
σκέψεις και ερμηνείες
Χορτάτες
ερημιές, σε νόμους φυσικής
συναίσθημα
Και οι πόθοι σου;...
Αχόρταγοι
Σε μέρες τρυφερές
Να ντύνεσαι
μη ντύνεσαι, του φόβου
μη εκφραστής
του φόβου, κρύβεις
αρχοντιά:
Σε ενοχές αγάπης!...
Μη δημιουρεις
την κουρασμένη συνείδηση
μη την στολίσεις
δάκρυα!... Σε σύνθεση
Με ασήμαντα
μορφές σε εικόνες σου
δεν έχουν!... Κατοχή. 

ΜΙΑ ΚΛΩΣΤΗ./ Kokaveshi Dhimitër

Φιλιά, σκορπισμένα
τζόγου!...
Δεν αναμένω 
εισέπραξα
ανέμων πείραμα!...
Προσβλητικό
σε επιστροφές πιο σκοτεινές
μη το χαρείς!...
Σε άγγιγμα τροχιάς
ανταγωνίζεται
το δάκρυ;... Πιο μητρικό
των αριθμών
σύμπαντος βρίσκω
τα βράδια;...
Ακαταμάχητα των αστεριών
μίας κλωστής
μας περιπλέκουν!...
Συνθήκες
μνήμης, σκάπτω!...
Ψυχή
λατρείας δίχως συναίσθημα
δεν έχουν!...
Φιλιά της πτώχευσης
δεν άπτομαι!...
Σε τεμάχια ανυπαρξίας
συγκινούν!...
Οι κεραυνοί δίχως δεσμούς
τα θίγουν!...
Να προσέχεις. 

Μετατροπές / Kokaveshi Dhimitër

Μην περιμένετε
Την φαντασία
Να καλπάζει
Ενέργειές!...
Σε υποθέσεις
Ταχυτήτων
Του φωτός το άλμα
Αστεριών!...
Επηρεάζει
Κι ας στρέφομαι
Στους χώρους τους
Που καίγονται
Σκοποί!...
Όπου δεν γνώρισαν
Με την φυγή
Μετέτρεπαν!....
Τυφλός.