Κάτοικος / Αλαβέρα Ρούλα

Ήσουν το μελάνι που εξερευνά
τη νοητή χώρα
Είχα λίγη πανουργία, με τη γεύση
της διασποράς στα καλντερίμια
Σε συναντώ συνένοχο δραπέτη
της παλιάς πόλης

Το μέρος που βρισκόμαστε αιωρείται

Ακηδία / Αλαβέρα Ρούλα

Μποτίλια. Έχει γραμμένο στην ετικέτα
το κόστος παραγωγής και σκαλισμένο το πεπρωμένο
της. Τι τύχη να μη φοβάται το νόημα της επιθυμίας.
Τα δαπανήματα μοιράζονται δίκαια, ισομέγεθα και
ισοσκελισμένα, όπως δίκαιες ισομεγέθεις και
ισοσκελισμένες είναι οι καχυποψίες μου.
Σου προσφέρω φιλοξενία στο εκκενωμένο
σπιτικό.

Η φθορά των σκουληκιών χάρτινη στη χάρτινη
συλλογή του Θεού και υποταγμένη στα
φτερνοπατήματα, στ’ ακροπατήματα

Κουβαλάς κι ανάσκελα φτιάχνεις έναν άλλον ουρανό.
Ριχτό ως τη γη, με τις συννεφιές του,
μ’ αγγέλους με φακούς, με κύπελλα αργυρά και καταγής
οι πράξεις της ζητωκραυγής, οι πράξεις
του ολοκληρωτικού θανάτου νοσοκόμα
σπρώχνει τη βαριεστημάρα του με φάρμακα
και συ εξακολουθείς "μεριμνάς και τυρβάζεις".

Γιατί δεν απολαμβάνεις την κατανόηση του
μετανιωμένου εχθρού; του νέου σύμμαχου,
γιατί δε δέχεσαι να είσαι η τυχερή να φας
και τις δικές μου τύψεις;

Γιατί, όταν σε παρατηρώ, βλέπω την πλάτη σου
να παραμένει νεανική, το δέρμα σου λείο;
γιατί; Κι όλο το άλλο κορμί ζαρωμένο
κι αγιάτρευτο;

Ξεφλουδίζεις την αδιαντροπιά νερό
τα μπράτσα, γέρνεις γριά ρυτιδωμένη
κι αφτιασίδωτη στο πηγάδι αντικλείδι
ο καθρέφτης.

Ρούλα Αλαβέρα (βιογραφικό σημείωμα)

Η Ρούλα Αλαβέρα είναι ποιήτρια, σύζυγος του πεζογράφου Τηλέμαχου Αλαβέρα. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1942.Σπούδασε Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επίσης σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας (ΚΘΒΕ).

Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1963.  Έχει συνεργαστεί δημοσιεύοντας κείμενά της τόσο με λογοτεχνικά περιοδικά (Νέα Πορεία, Ευθύνη, Εντευκτήριο, Παρέμβαση, κ.α.) όσο και με εφημερίδες (Αυγή και Αγγελιοφόρος), όπως επίσης ασχολήθηκε και με το δημόσιο και το ιδιωτικό ραδιόφωνο. 

Ποιητικές Συλλογές: 

1. Πέρασμα ([χ.ο.] 1964)
2. Περί της δεσποτείας των αντιαζομένων (Νέα Πορεία, 1969)
3. Το κρανιοτρύπανο (Νέα Πορεία, 1973)
4. Μια ημερομηνία παλιά (Νέα Πορεία, 1974)
5. Δρ. Τζέκυλ. Έι Μίστερ Χάυντ (Νέα Πορεία,1978)
6. Οδοιπορικό: Σχέδιο για άσκηση, (Νέα πορεία, 1982)
7. Ακηδία (Νέα Πορεία, 1983)
8. Υποθέσεις ενός ξοάνου της παρακμής και της Καίτε Κόλλβιτς, (Νέα Πορεία, 1986)
9. Πιθανή Αποκάλυψη-τώρα ενός Δαβίδ απροσδιόριστου (Νέα Πορεία, 1988)
10. "Μπλουζ" - το σώου δεν πήρε τέλος ([χ.ο.]1990)
11. Εννέα λυγμοί για τον καλό άνθρωπο από λάσπη (Νέα Πορεία, 1997)
12. Έξη ελληνικά κεντήματα για την Αμαλία Μεγαπάνου (Νέα Πορεία,1998)
13. Περί της δεσποτείας των πόλεων και των ονειρικών (Κέδρος, 1999)
14. Φιλάρχαιες ξεναγήσεις (Κέδρος, 2001)
15. Mec(c)ano και η Εκάτη (Θερμαϊκός, 2012)

Από τώρα τότε / Αλαβέρα Ρούλα

Σου δόθηκε σαν από αόρατη καρδιά,
σαν δράση και θαρραλέο όνομα,
τις άγνεθες ίνες της ίδιας σου
της πήλινης κάσας να υφάνεις.
Αυτή που ήταν τώρα,
είναι,
και τότε, από τα χάμω
με ευρηματικότητα
τη σάρκινη καταχνιά να οδηγείς,
με τρόπο της πλοκής, τον οπλισμό
της εν ζωῇ ασχήσμιας,
παρηγοριά στο εν θανάτῳ Σχήμα.

Παρηγοριά μου, σπλάχνο της πιο
αφηρημένης μνήμης μου, μη με ξυπνάς.
Ακόμα με το γάλα νανουρίζομαι, δεν
κάνω για στέρεη τροφή. Πλεμάτια, αγριόδεντρα,
χόρτα ξερά και φίδια με ζαλίζουν.
Στο υπό
αποκαθίσταμαι σαν φως ή και σαν ήχος.
Σαν χρώμα. Σαν ψιλόχιονο. Έλεος και όχι
θυσία στη φωτιά. Στην κούραση, χρυσό
φαράγγι, όπου συλλογισμοί και μνήμες
καιρός τους να 'ρθουν στην Αρχή και
στο Πανόραμα του γυρισμού μιας Πόλης
Υπερήφανης.

Ο οβολός / Αλαβέρα Ρούλα

Απόγευμα στην παραλία. Στριμμένα πουλιά ρίχναν δηλητήριο κι ο κόσμος ξεσηκώθηκε, περιχαρακωμένα ψάρια, γουλιά εκπληκτικής άνεσης, μεθύσι, πείνα όρεξη στο κούφιο σου στομάχι. Δρόμοι στην πόλη. Παγίδες στην ηδυπάθεια του κυματισμού
Χθες που κοιμόσουνα, θυμήσου
στον ύπνο σου βογγούσες
τα χέρια σου ψαχούλευαν
Φόρεσες τρύπια παπούτσια σε βροχή
Περπάτησες. Συμπάθησες τα κύματα
στην έσχατη λογική συνθηκολόγησή σου
ποτέ πια τρύπια παπούτσια

Ο οβολός πρασίνιζε τις χίλιες δόσεις της κατήφειας
Δεν ντύνεις με χαμόγελα την πληρωμή
κι η διάθεση αξιοπρόσεκτα δωρίζει πάντα τα ίδια πράγματα
στον κόσμο
Βογγούσαμε στον ύπνο μας. Η θάλασσα. Κι εμείς.

Η πόλη που ζω / Αλαβέρα Ρούλα

Αυτή η πολιτεία καλλιεργεί τη μοναξιά μου
Επιβάλλει το βήμα μου να' ναι πίσω
Εξαναγκάζει την καρδιά
Αυτή η πόλη γίνεται χώρα μοναδική
με τα καλντερίμια, τις γραμμές των τραμ
τους στρατιώτες της στα φυλάκια
Αυτή η χώρα μου μ' εξαγοράζει

Κρύβομαι ανάμεσα σε σοκάκια
Λένε πως η μοναξιά
ζει με τους πεθαμένους
πως τα σπίτια που περιτριγυρίζονται
με κάγκελα, είναι σπίτια νεκρών.
Όνειρα με φωταγωγημένες εκκλησίες
και φρούτα παράκαιρα.
Τα πόδια εξακολουθούν να βαδίζουν.
 

Έξη ελληνικά κεντήματα για την Αμαλία Μεγαπάνου / Αλαβέρα Ρούλα

Καράβια καραβάκια στην εταμίνα πλέει,

από τη Σκύρο έρχονται
στη Σκύρο κατεβαίνουν,
το ένα έχει την πικρίλα
τ' αλατιού, το άλλο λουκούμια,
και γλυκά του κουταλιού,
το τρίτο το καλύτερο
το δέντρο της ζωής μας
μεταφέρει σε οικισμό φανταστικό.

Οι μαρκοβελονιές γέμισαν τα ιστία
με σταυροβότανα, σημαίες ελληνικές,
φύλακες μνήμης,
κι αργά διασχίζουν
τα νερά της εταμίνας.

– Άγιε και ασκητή, δώσε ξανά
ρυθμό στα χέρια της, στο μέτρημα
του αγκυρωτού σταυρού.
– Γλώσσα βαρυάλγητη, άστην για λίγο
ήσυχη, στέγει στη θάλασσα το κεντίδι της,
ψηφίο μετρητού καιρού.