Ήρθες εψές / Σκίπης Σωτήρης

Ήρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψιθύρισες
πως απ’ τα ξένα μάνα μου εξαναγύρισες

Τρέχω ο καλός να σε δεχτώ μπρος στ’ ακρογιάλι σου
Να γείρω όπως κι έναν καιρό μες στην αγκάλη σου

Μα βρίσκω ολέρμο το γιαλό κι έρμα τα κύματα
και παίρνω το δρομί και πάω πέρα στα μνήματα

Ήρθες εψές στον ύπνο μου και μου ψιθύρισες
κι από τα ξένα μάνα μου δεν ξαναγύρισες

Άσπρα καράβια / Σκίπης Σωτήρης

Άσπρα καράβια τα όνειρά μας

για κάποιο ρόδινο γιαλό

άσπρα καράβια τα όνειρά μας

θα κόβουν δρόμο κι ένα δρόμο

μυριστικό κι ευωδιαστό

θα κόβουν δρόμο κι ένα δρόμο

Κι από ψηλά θα μας φωτίζει

το φεγγαράκι το χλωμό

κι από ψηλά θα μας φωτίζει

και θ’ αρμενίζουν, ω χαρά μας

ίσα στο ρόδινο γιαλό

άσπρα καράβια τα όνειρά μας

MATΩΜΕΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ / Σωτήρης Σκίπης

Εκκλησιές, που σας στύλωσε η Πίστη

τόσων αιώνων, τώρα πια γυμνές!

Οι ωραίοι σας που νάνε Ναζωραίοι;

οι χλωμές σας τι εγίναν Παναγιές;

Ράγισαν κι οι καμπάνες σας που ηχούσαν

χαρμόσυνες σε πρωινά ιλαρά,

οι πόρτες σας χορτάριασαν κι η κρύα

από παντού σας έζωσε ερημιά.

Όμως σε κάτι νύχτες δίχως άστρα,

τις καμπάνες ποιοι τάχα να χτυπούν;

κι οι ραγισμένες κωδωνοκρουσίες

σ’ όλη τη Μικρασία αντιλαλούν;

Τότε οι νεκροί τσολιάδες μας αφίνουν

τον ύπνο τον υπαίθριο, τον πλατύ

και για τις εκκλησιές παν τραγουδώντας

με την αγέρινή τους τη φωνή.

Και χώρες και χωριά από ψαλμωδίες

γεμίζουν υποβλητικές, βαθιές,

κι οι Τουρκαλάδες  στ’ όνειρό τους βλέπουν

ματωμένους Χριστούς και Παναγιές.