ΜΕΛΑΝΑ ΧΟΛΗ

Να που σου δείχνω το όριο στην αγάπη,
τούτη η αγκαλιά που από άντρα σε μεταμορφώνει σε ένα λευκό γυμνό αγόρι.
Φιλάω τα μάτια, τα οστέινα σχεδόν άυλα ζυγωματικά, τη μύτη, τα μάγουλα,
ίσα να επιβεβαιώσω ότι υπάρχουν εκεί, ότι είναι.
Τα χείλη; Όχι, τα χείλη σου δεν τα φιλώ αλλά τα φυλάω απ τα λόγια του έρωτα.
Είσαι τόσο όμορφος, σου πάει η μελαγχολία,
είναι σα να έχεις στο πρόσωπο σου τη γλυκιά κούραση που φέρνει ένα καλό γαμήσι
ή σαν τη μακαριότητα που φέρνει η εκ του ασφαλούς σκοποφιλική σου ματιά
στη γεύση του θανάτου, κι ας κατεβάζεις το κεφάλι.
Θα ήθελα να μπορούσα να σε ζωγραφίσω , να σε κάνω εικόνα ή έστω εικόνισμα
γιατί οι λέξεις που σε κάνω μου φαίνονται ορθολογικά περιπαθείς.
Ενώ η εικόνα.., η εικόνα έχει τη διαθεσιμότητα του όλα και τον αποκλεισμό των πάντων,
έχει την αγριότητα ενός αρχαϊκού αισθητηριακού ολοκαυτώματος και την αγιότητα
ενός παρθενικού αγγίγματος.
Δεν είσαι αδύναμος, είσαι δυναμιτάκι,
από εκείνα που ρίχνουν για πλάκα και για πάταγο τις Πασχαλιές,
και αυτό ευθαρσώς σκάει στα χέρια πριν καν εκτοξευθεί.
Ο πάταγος και η παταγώδης αποτυχία, από λευκό γυμνό αγόρι
γίνεσαι μπάλα που φέρει μέσα της το πυρ και την μανία, ανεμόσκαλα στην κόλαση του Δάντη,
μεταπηδάς από την ίαση στη γειτνίαση, κι έτσι ίσως σωθείς,
προσποιούμενος τον κομπάρσο.

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

Αναφέρεις νηστεία, κι όμως χτες ο Λούκουλος χάιδευε τα όνειρα σου
και η κοιλιακή σου χώρα γέμισε σμύρνα και χρυσό,
και η νηστεία φόρεσε γοητεία.
Είπαν πως ο Λούκουλος έκανε παρέα με τον Μίδα.
Τι κι αν προσευχήθηκα μπροστά σε πιάτα αδειανά,
έκθαμβη για την ενδεχόμενη τροφή της ανάστασης,
εσύ θα βγάλεις νερό και αίμα από τη χούφτα σου
και όλο τον κόσμο θα θρέψεις με την ασωτία της σταύρωσης.
Δε σε ερωτεύτηκε η ιδέα μου αλλά το σώμα μου
κι ο ερωτάς μου ήταν φθαρτός,αγλαόμορφος και τροπαιοφόρος,
μα στο τέλος νεκρώσιμος ίσως και νηστικός
ή μήπως βρέθηκα με την κοιλιά του αρχιτέκτονα χωρίς να το καταλάβω?
Σκόρπισε ο σκορπιός και έγινε σταυρός, μεταμόρφωση σωτήρος,
και γλίτωσε το δηλητήριο του τσιμπήματος του.
Κι αφού επισήμως αποβραδύς τη γεύση μας τιμούμε,
άσε με στα σπλάχνα σου την προδοσία μου να θρέψω,
μήπως κι εγώ μαζί σου σταυρωθώ κι έτσι ίσως να αναστηθώ και να προσκυνηθώ
και κάποιος άλλος και για μένα να ετοιμάσει δείπνο μυστικό.

Ά-ΠΟΡΕΙΑΣ ΆΞΙΟΝ !

Ο κάθιδρος θυμός μου, που ξέφραγα τσαλάκωνε εδώ και μέρες την ιδιοσυγκρασία μου, προσδιόρισε τη σημερινή πορεία πάνω σε μια σκακιέρα, ιδιοφυές πιόνι ενός ιδιοφυούς σκακιστή –και σιχαίνομαι το σκάκι- που a priori έχει ζυγιάσει την κάθε κίνηση με γοητευτική ακρίβεια. Μου πάει το λευκό μα περισσότερο μου πάει το μαύρο, ειδικά όταν απορώ και θαυμάζω. Και φιλί του Ιούδα δίνω στο ανικανοποίητό μου καλοπιάνοντας το ‘αμάρτημα’ της επιλογής και της απόρριψης ή μήπως καλοπιάνω τελικά το ‘αμάρτημα της μητρός μου’; Επιλογή : ραντεβού μετρό Μεταξουργείο. Δέκα και σαράντα.. Καθυστέρηση, 10.30 ξεκινούσε η συγκέντρωση για την πορεία . ‘Τώρα τρέχουμε’ και η ιδιοσυγκρασία μου ακόμα πιο τσαλαπατημένη, σχεδόν να περνά από χαραμάδα.
Αριστοτέλους – Ομόνοια, παλμός και ακινησία, ταυτόχρονα μέσα σε τέτοια κίνηση ανθρώπων, αποκαθιστούν τη θαμπή μου άνοια, την τροφό μου και την τρόφιμό μου για πολύ καιρό. Σχεδόν σε όλη τη διαδρομή ένα χέρι ζεστό, χέρι γνώριμο και ως τώρα ανέγγιχτο, διασφαλίζει τη μη διασφάλιση, διαμελίζει την απειλή επικυρώνοντάς την και αποκαθιστά την ιαχή της ψυχικής μου αποκήρυξης. Το ίδιο αυτό χέρι που λίγο πριν διέταζε τα πόδια να τρέξουν, πρόσκαιρα ξεχνώντας πως και τα δύο στο ίδιο σώμα ανήκουν.
Μυρίζει μια παρωχημένη μελωδία, φερμένη από τα στεγανά του Πολυτεχνείου Φωνές που συνοδεύουν τα άσματα αναδίδουν καμφορά, αποπνικτικά παλιακή οσμή, συνάδουσα με την επαναληψιμότητα των χημικών εισπνοών και των οργισμένων κενώσεων. Κενό, απότοκο της τόσο έντονα παρούσης απουσίας της πίστης..
Ανάμεσα στύλους Ολυμπίου Διός και σταθμό μετρό Ακρόπολη, η πόλη αναθεμάτισε και αναθεματίστηκε μπαίνοντας διεξοδικά σε αδιέξοδες στροφές, με τους κατά συρροή επαναστάτες να επιστρέφουν στη γεύση του καφέ και στη θυσία του αμνού.
Ποιος πλανητικός φασισμός άραγε και ποιος πόλεμος αντίληψης μετέτρεψε τους λύκους σε πρόβατα και τα πρόβατα σε λύκους;
Μυρίζει κάτι από το αίμα της σφαγής και την κακοποίηση του κόσμου μας περιβάλλει, ίδια κακοποίηση με αυτήν των πελμάτων μου που κοσμίως αγανακτούν κι ανήσυχα κουκουλώνονται σε μια φαινομενική θαλπωρή.
Επέστρεψα.. αρτιμελής σωματικά, θιασώτης της αρετής, νευρική και ψυχικά πυρπολημένη. Αύριο έχει κούρεμα, και στις λιγοστές τρίχες που θα μου απομείνουν από το ψαλίδι του κουρέα παίζουν οι καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις. Η εθνική ενότητα πατινάρει γυμνή στο σχεδόν γυμνό μου κρανίο και οι εκπρόσωποί της εμφυτεύουν θύλακες τριχωτής βλακείας.. Προτιμώ να μείνω φαλακρή παρά ανεγκέφαλα επιδειξιομανής.

Η ΣΑΛΩΜΗ ΣΤΟ ΠΡΕΒΑΖΙ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ

Εξύψωσις και πτώσις στον οίκο της στέρησης∙ σαν καθρεφτίζεται στα μάτια της Σαλώμης ο Ιωάννης άνευ κεφαλής με σώμα ανεπίτρεπτα νεκρό, με βλέμμα ανεπίτρεπτα ζωντανό.
Πες μου, μοναχή είσαι ή εταίρα;
Πες μου, αναμάρτητους μάρτυρες στο μαρτύριό σου ψάχνεις
ή λάγνους θνητούς να διεισδύσουν στη γοητεία σου;
Βροχορραγείς, αιμορραγία του ουρανού και ίσως του Θεού,
για να ξεπλύνεις το έγκλημα
και σε μονή, μόνη, εκκολαπτόμενη γυναίκα στον τόπο ενός προφήτη οδηγείσαι.
Κι είναι η μοναστηριακή ζωή σου που κάνει την αμαρτία εκκωφαντικά υπαρκτή.
Και ησύχως ακρωτηριασμένη καθαγιάζεσαι,
με προσευχές και επικλήσεις ραπίζεσαι.
Μα ξέρεις καλά πως ο χορός σου εφτά πέπλα έχει,
Κι εσύ μόνο το ένα μας έχεις φανερώσει, τα υπόλοιπα τα κρύβεις στο πρεβάζι.