Πού πήγε το χαμόγελό σου;

Το χαμόγελό σου

μάσκα απελπισίας

από αρχαία τραγωδία.

Η ματιά σου

φάντασμα ζωντάνιας

άλλων εποχών.

Η φωνή σου

ψίθυρος απολογίας

για το άτακτο παρελθόν της:

«Συγγνώμη που κάποτε τολμούσα να υψώνομαι».

Μη με κοιτάς έτσι

όταν τυχαίνει ακόμα

καμιά φορά να χαμογελάω.

Δεν σου έκλεψα εγώ

το χαμόγελό σου.

Μυρμήγκια

Τα μυρμήγκια έξω απ’ τις τρύπες τους

κινούνται εντατικά στους ατομικούς τους δαιδάλους

απτόητα από τα πτώματα των διπλανών τους

που συνθλίβονται από τις σόλες γιγάντιων όντων.

Έλλειψη αντίληψης;

Άγνοια κινδύνου;

Αδυναμία να αντέξουν την πραγματικότητα;

Προσηλωμένα στο στόχο τους συνεχίζουν.

Έχουν βρει το νόημα της ζωής

ή είναι ακριβώς αυτό

που ψάχνουν με τόση εργατικότητα;

Ή μήπως είναι εργασιομανία;

Και μήπως είναι αυτό το νόημα;

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΟΝΕΙΡΟΥ

Αθέτησες το όνειρο

αυτοαναιρέθηκες

αυθαίρετα παίρνοντας παράταση

απ’ τους όρκους σου

αλόγιστα ακυρώνοντας

την ορμή για υπέρβαση.

Ξεκινώντας με αντίστροφη μέτρηση

προσδέθηκες στο πεζοδρόμιο

και έχασες την πτήση.

Μετά μεμφόσουν τα επίγεια

για διάβρωση ψυχής

ενώ πορευόσουν προς το αδηφάγο μηδέν.

Σκέτη απογοήτευση ήσουν για τη ζωή σου.

Ο ξένος

Εκεί που έχω γεννηθεί,
εδώ που πάντα μένω,
υπάρχουν μερικές φορές
που με φωνάζουν ξένο.
Και στην Ελλάδα, που οι γονείς
θυμούνται και στενάζουν,
τα ελληνικά μου σαν ακούν,
οι γύρω με χλευάζουν.

Το κρύο εδώ είναι βαρύ,
τριγύρω άβολοι οι καιροί
κι ούτ’ η Ελλάδα δεν μπορεί
να μας χαρίσει θαλπωρή.

Στου κόσμου έχω μπερδευτεί
τ’ ατέλειωτο σεργιάνι –
γυρνάω και δεν ξέρω πια
αν John με λεν ή Γιάννη.
Η γης μας έχει ομορφιές
για όλους να χαρούμε,
μα θέλουμε έδαφος γερό
σωστά για να σταθούμε.

Το κρύο εδώ είναι βαρύ,
τριγύρω άβολοι οι καιροί
κι ούτ’ η Ελλάδα δεν μπορεί
να μας χαρίσει θαλπωρή.

πτώση

Εκποιήθηκε η πίστωση στην πτώση
- αντίστροφη κι ανάλογη της ιλιγγιώδους ανύψωσης -
όταν μας απάτησαν τα φαινόμενα
με τα καλύτερά μας όνειρα
και ξεσκεπάστηκε το ψέμα.
Ζητάω ένα μικρό δάνειο
ένα τόσο δα ποσό από το κεφάλαιο του τότε
για να σε νιώσω πάλι πλάι μου
να μου λες να προσέχω
και ίσως για να αυτοπροσδιοριστώ
προς υπεράσπισή μου:
Είμαι αθώα.

Εγκήματα ειρήνης

Πόλεμος ύπουλος
παγκόσμιος εμφύλιος
υπό την υπόκρουση
πατριωτικών
μεγαλοπρεπών
όντως μονότονων
τυμπανοκρουσιών
πολίτες ευυπόληπτοι
σε παρέλαση παράνοιας
πολιτισμός που άγρια ημερεύει
εθνική ύπνωση
γενική νάρκωση
να μην πονούν οι νάρκες
που κρύβουνε τριγύρω
θλιβερά ισχυρά ανθρωπάρια
που με άδεια τα μάτια
και σφιγμένα σαγόνια
την αλήθεια λαβώνουν
σε άδολα βλέμματα αβόλευτα
ενώ περιφέρουν
στα δημόσια φώτα
τα κουφά τους κουφάρια
που κομψά καμουφλάρουν
με υπέροχα ρούχα
με συζύγους-βιτρίνα
και με σπίτια-παλάτια
τ' άπλυτά τους ξεπλένουν
σε τρανούς υπονόμους
τους δικούς τους ζητιάνους
τους σαρώνουν στους δρόμους
σε θυμώνουν σε φιμώνουν
να σε κυνηγούν
και να σε κρατούν για να μην τρέξεις
να σε ξυπνούν
εκεί που πας να ονειρευτείς
να σε βρίσκουν
προτού προλάβεις να κρυφτείς
το αίμα των κριμάτων τους
σου ανεβαίνει στο κεφάλι
ανάβει κι αφρίζει
και βράζει και βρίζει
ανόμους νάρκες έσπειραν
εκρήξεις θα θερίσουν.
Τους έχει επικηρύξει η δικαιοσύνη
για εγκλήματα ειρήνης στο όνομά της
ερήμην της.

Σύνορα

Τα ποτάμια δεν διακόπτουν τη ροή τους
σε εθνικά σύνορα.
Οι οροσειρές δεν απαντούν στο όνομά τους
σε διαφορετικές γλώσσες.
Ο αέρας δεν κλείνεται σε όρια
εθνικών εναέριων χώρων.
Τα κύματα δεν μένουν ακίνητα
για να διατηρήσουν την εθνικότητά τους.
Τα πουλιά δεν χρειάζονται διαβατήριο
για να αποδημήσουν.
Οι ψυχές δεν φέρουν αστυνομική ταυτότητα
για να πιστοποιηθούν.

Και ο άνθρωπος ζει στον παράλληλο κόσμο του.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη Ιστορία…

Εξέλιξη

Πλανιέμαι
σε πόλη
με παιχνίδια
σκληρά
όχι παίξε γέλασε
(δεν παίζουμε δεν γελάμε)
ζωή
ρώσικη ρουλέτα
σε ρώσικες κούκλες
κουτιά
μέσα
σε
κουτιά
μέσα
σε
μέσα
οικοδομικά
τετράγωνα
συγκροτήματα
μονάδες
διαμερίσματα
δωμάτια
όπου
σκόρπια
άλλα
κουτιά
τροφή
σε μέταλλο
και πλαστικό
κλεισμένη
και βιταμίνες
του κουτιού
έλλειψη
που σημαίνει
το γλέντι
(σε οθόνες)
μια μνήμη
μακρινή
διασκέδαση
του καναπέ
κονσερβοποιημένη.

Παίρνω
χάπια
για τόνωση
για σεξ
και για εκτόνωση
σε ροζ συσκευασία
δισκία
για καταστολή
και διάφορα σκευάσματα
για Έκσταση
ανάταση
χαλάρωση
και για αναλγησία.
Φτώχεια η κατανάλωση
μιζέρια και ανάλωση
η πείνα μου
η δίψα μου
ακόρεστη
αστείρευτη η στέρηση
ζωή υπό αναίρεση
μηχανισμός σε διάλυση
ζητά επισκευή
σε μια βαβούρα ατέρμονη
και σε αέρα βρωμερό
έδαφος μιαρό
νερό σιχαμερό.
Ενώ
τα πλάσματα γύρω μου
με μάτια στο κενό
τα δόντια τους μου δείχνουν
σάπια
και ξύλινα
κι ατσάλινα.

Θυμάμαι
έναν καιρό και μια φορά,
που με τις αδερφές μου
με τα κορμιά τα ζωηρά,
τα βλέμματα τα καθαρά,
δίπλα στα ιερά νερά,
κελαρυδοκυλούσαμε,
θυμώναμε, αγαπούσαμε
κι ήταν ο κόσμος έρωτας,
αβίαστη η χαρά.

Μετρώ
του χρόνου τα όρια,
ανήμπορη
μπροστά σε τόση εξέλιξη,
το άπειρο το αδιάφορο
θωρώ με απορία.
(Μου φαίνεται αδιανόητη
τ' ανθρώπου η πορεία).
Αλήθεια, φταίει ο Θεός,
ή μόνο η Ιστορία;

Άρτος και θεάματα

Δώστε ψωμί στον κόσμο. Μάλλον θα το αντέξουμε οικονομικά. Ε, ναι, πρέπει να παραδεχτούμε πως ζούμε σε κάποια υποφερτή πολυτέλεια. Φυσικά, το αξίζουμε, χάρη στην ανωτερότητα του τολμηρού επιχειρηματικού μυαλού μας και στην ιδιαίτερη θέση μας στην τάξη των πραγμάτων. Αλλά ας αναγνωρίσει επίσης η μεγαλοψυχία μας τη συνεργασία και τη σκληρή εργασία των απλών ανθρώπων. Και, αφού δεν μπορούν να ζήσουν με ψωμί μόνο, και δεδομένου ότι τείνουν να γίνονται κάπως ανήσυχοι, ας τους δοθούν επίσης μερικά πρόσθετα προνόμια για να ξεχνιούνται. Πράγματα όπως τηλεοπτικά θεάματα ντυμένα σε αστραφτερά όνειρα.

Αυτά τα προνόμια πρέπει να είναι ευχάριστα και να μην κεντρίζουν υπερβολικά το μυαλό. Πρέπει να συμφωνούν με αυτά που οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται εξοικειωμένοι και άνετα. Με άλλα λόγια, πρέπει να είναι τα πράγματα που τους έχουμε ήδη διδάξει. Αυτό θα ήταν μια ωραία και βολική απόσπαση της προσοχής μετά από την εργασία μιας σκληρής ημέρας. Θα ήταν σαν μια υπόσχεση για τη διασκέδαση, τη λάμψη, τα πλούτη και όλων των ειδών τα όνειρα που επίκεινται.

Όπως έχουμε ενημερωθεί από τους συμβούλους μας, αυτά είναι τα πράγματα που έχουμε διδάξει επιτυχώς αυτούς τους ανθρώπους να λαχταρούν. Η υπόσχεση για αυτά θα πρέπει να τους κρατάει ικανοποιημένους και πρόθυμους να συνεχίσουν. Και μιας και εκτιμούν επίσης την ελευθερία, θα πρέπει πάντα να τους μαθαίνουμε ότι είναι ελεύθεροι. Ελεύθεροι και ελεύθερες να ελέγχουν τη ζωή τους, να ακολουθούν τα όνειρά μας, να αποκτήσουν τη λάμψη και τα πλούτη, ακόμα και να μας επικρίνουν εάν έτσι αισθάνονται. Αυτό θα πρέπει να τους κρατήσει ευτυχείς, ούτως ειπείν.

Και δεν θα θέλαμε τίποτα λιγότερο για αυτούς τους ανθρώπους, ειδικά αφού η εμπειρία μάς έχει δείξει ότι έτσι μένουν ήσυχοι και δεν προκαλούν περιττές φασαρίες. Και επίσης γεμίζουν ενέργεια και μπορούν να εργάζονται σκληρότερα για να έχουν το ψωμί και τα θεάματά τους. Και αφού αυτό λειτουργεί ξεκάθαρα προς όφελός μας, όλοι και όλες θα είμαστε ευτυχείς.

Αυτά που βλέπω

Αυτά που βλέπω

Αυτά που βλέπω
δεν είναι μέρος
της κατασκευασμένης
συλλογικής συνείδησης.
Αυτά που βλέπω
είναι τρομακτικά.
Με στοιχειώνουν σε εφιάλτες.
Με γεμίζουν αγωνία.
Με κάνουν να κλαίω
και να θέλω να φωνάξω
την απόγνωσή μου
με μεγάλα απελπισμένα μάτια,
όπως σ’ εκείνο τον ασπρόμαυρο
εξπρεσιονιστικό πίνακα.
Με κάνουν να λαχταρώ έναν καλύτερο κόσμο.

Αυτά που βλέπω
άλλοι άλλες έχουν εκπαιδευτεί να μην τα βλέπουν.
Έχουν εκπαιδευτεί
να βλέπουν άλλα αντί γι’ αυτά.
Και να στρέφονται εναντίον μου.
Με κατηγορούν
ότι είμαι ταραχοποιό στοιχείο
ότι είμαι τρελή
ανατρεπτική
καταστρεπτική
ασεβής
αχάριστη
άπληστη.
Με κατηγορούν
για ανηθικότητα
για απρέπεια.
Πνίγουν τις κραυγές μου για να έχω καλή διαγωγή.
Και μάταια
ματαιόδοξα
προσπαθούν να μ’ αλλάξουν.
Αλλά συνεχίζω να αρνούμαι
και να είμαι κολλημένη στο όραμά μου
ελπίζοντας ότι δεν θα γίνω ποτέ σαν αυτούς
ότι δεν θα γίνω ποτέ σαν αυτές,
ενώ εύχομαι να γίνει ένα θαύμα
για να τους κάνει να δουν κι αυτοί κι αυτές
αυτά που βλέπω.