Όλγα Βασιλείου (βιογραφικά στοιχεία)

H Όλγα Βασιλείου γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1979. Σπούδασε πληροφορική. Αχολείται επαγγελματικά με την συγγραφή και την μετάφραση. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και στο διαδίκτυο.  

Αποβολή

Ένα στιγμιότυπο
που τραβάει την προσοχή κάθε εξόριστου.
Μια σειρά από λευκά καλοδιπλωμένα πουκάμισα
ανταλλακτικά στην αποδέσμευση.
Πιο να λερώσει άραγε;

Επιστροφή

Γυρίζει πίσω
και βλέπει τον ταξιδιώτη
να ανταποδίδει ένα φιλί που μόνο ακούγεται.
Περιστρέφει τη μετάνοια
γύρω από κει που άνηκε
δίχως να μπορεί πλέον
να τρέψει την πυξίδα σε φυγή.

Και τελικά Απόρριψη

Τώρα που έφυγε
η προσδοκώμενη επιθυμία εναντιώνεται.
Ο αποκλεισμός, αντιληπτός μόνο όταν δε βρίσκεται εκεί
γίνεται πιο σύνθετος από τους θεατές.
Δεν υπάρχει απευθείας σχέση
μεταξύ εκείνου και εκείνης.
Παίρνει μορφή
μονάχα μέσα από το νόημα που έχει γι αυτόν.

Επιβολή

Θέλει να συμβεί ανάμεσα σε άλλα
Θέλει να …
Μπα νιώθει ωχρός
σα στοιχειό που δεν εμφανίζεται.
Αυτό που αληθινά πεθαίνει να αποκτήσει
είναι η σφραγίδα με την ασφάλεια της ικανότητας
να αφήνει αποτυπώματα άκαμπτα σαν το δέντρο

Μια ανάσα που χαραμίζεται σε εξωτερική ανάμνηση.

Στέκομαι κάτω από ένα δέντρο
οι καρποί του γινωμένοι
ο κορμός του εύθραυστος
δεν έχει ωριμάσει τόσο ώστε να μπορώ να τον αγγίξω.
Ένα τσιγάρο
ένα θρόισμα των φύλλων
μου χαϊδεύει το χέρι με πρόθεση να χάσει.
Σα να μου λέει:
«Είναι η μορφή που σε παραπέμπει στη λογική
μετά απ’αυτή ο κόσμος είναι ένα μαύρο-μπλε παραμύθι
με πέπλο την ομίχλη
της οποίας το πρόσωπο δεν έχει οδηγίες».
Η μορφή
βαθιά ριζωμένη
αγωνίζεται να παραμείνει εκεί που είναι.
Όταν οι ώρες περνούν
τα δευτερόλεπτα χάνονται
και το καταλαβαίνεις μονάχα τη στιγμή που το σκέφτηκες
αυτό που θέλεις
δεν έχει σχέση με πολύπλοκες νύχτες
που φυσάει δυνατός άνεμος και είσαι ντυμένος με κουκούλα.

Μπορεί να μη γνωρίζεις τη γύμνια του πατέρα
ανάμεσα στα παιδιά του
να μην υποψιάζεσαι το κομμάτι των κομματιών
το πώς είναι να επιδιορθώνεις ένα ρολόι.
Έχεις περπατήσει όμως δίπλα στο σπίτι μου
έχεις κοιτάξει μέσα στα μάτια μου
την ώρα
που με έκπληκτη έκφραση στο πρόσωπό μου
έπεφτα στην καρέκλα δίπλα μου
γιατί σχεδίαζα τον κόσμο
ακουμπώντας το δεξί μου αγκώνα.
Και τότε σου λέω:
«Για καλό και για κακό ας προσθέσουμε τι θα γίνει μετά.
Αν σηκώσεις αυτόν τον πίνακα ψηλά
με αυτοπεποίθηση
είναι σα να σκέφτεσαι
ότι η αγαπημένη σου γυναίκα
έχει επιστρέψει από τον τάφο της
και επιτέλους αγγίζεις το δέρμα της».
Ποια είναι η διαφορά
ορατή μόνο στο ημίφως
που μπορεί απλά να τροποποιηθεί από τη φωνή σου
λίγο αργότερα από το τώρα
γιατί τα μάτια σου είναι κουρασμένα;
Κρατάς ένα ημερολόγιο
με την προϋπόθεση
πως δε θα το ερωτευτείς ποτέ
πως δε θα πεθάνεις σε ένα πολυτελές νοσοκομείο
γιατί θα υπάρχει η θύμηση κάποιου που μουρμουρίζει
στην όχθη ενός ποταμού.
Στην αρχή δε δίνεις σημασία.
Το θέμα είναι ότι μετά δε συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Ο άνεμος δεν αλλάζει όψη και το χώμα δεν αλλάζει άνεμο.
Δεξί πόδι - αριστερό χέρι
σαν ένα μικρό θαύμα
συνηθίζεις τον εαυτό σου να κινείται με καινούριο λεξιλόγιο
στη θέση της ανθρώπινης θέλησης.
Ένα πανέμορφο μέρος για να ξεκινήσεις
ένα απάνθρωπο μέρος για να πεθάνεις.

Αποστροφή

Ανήμερα του συνεδρίου της ανοχής
η πειθώ της απιστίας
του βάζει στην τσέπη ραβασάκια με τίτλο
«Ετοιμάσου..»
και του προσφέρει
μια χούφτα από άυλες φαντασιώσεις
η καθεμιά με τη δική της βλέννα
που στάζει και κολλάει παντού
(στα παπούτσια, στα μανίκια, στα μαλλιά.)
Η μυρωδιά, του φέρνει ίλιγγο
καθώς ξύνει
ξύνει μανιασμένα
με σύρμα
τους λεκέδες στο πάτωμα, στα ρούχα.
Αυτή όμως μπαίνει στα νύχια του.

Άποσπάσματα από μια περιπλάνηση

Στέκομαι κάτω από ένα δέντρο
οι καρποί του γινωμένοι
ο κορμός του εύθραυστος
δεν έχει ωριμάσει τόσο ώστε να μπορώ να τον αγγίξω.
Ένα τσιγάρο
ένα θρόισμα των φύλλων
μου χαϊδεύει το χέρι με πρόθεση να χάσει.
Σα να μου λέει:
«Είναι η μορφή που σε παραπέμπει στη λογική
μετά απ’αυτή ο κόσμος είναι ένα μαύρο-μπλε παραμύθι
με πέπλο την ομίχλη
της οποίας το πρόσωπο δεν έχει οδηγίες».
Η μορφή
βαθιά ριζωμένη
αγωνίζεται να παραμείνει εκεί που είναι.
Όταν οι ώρες περνούν
τα δευτερόλεπτα χάνονται
και το καταλαβαίνεις μονάχα τη στιγμή που το σκέφτηκες
αυτό που θέλεις
δεν έχει σχέση με πολύπλοκες νύχτες
που φυσάει δυνατός άνεμος και είσαι ντυμένος με κουκούλα.

Μπορεί να μη γνωρίζεις τη γύμνια του πατέρα
ανάμεσα στα παιδιά του
να μην υποψιάζεσαι το κομμάτι των κομματιών
το πώς είναι να επιδιορθώνεις ένα ρολόι.
Έχεις περπατήσει όμως δίπλα στο σπίτι μου
έχεις κοιτάξει μέσα στα μάτια μου
την ώρα
που με έκπληκτη έκφραση στο πρόσωπό μου
έπεφτα στην καρέκλα δίπλα μου
γιατί σχεδίαζα τον κόσμο
ακουμπώντας το δεξί μου αγκώνα.
Και τότε σου λέω:
«Για καλό και για κακό ας προσθέσουμε τι θα γίνει μετά.
Αν σηκώσεις αυτόν τον πίνακα ψηλά
με αυτοπεποίθηση
είναι σα να σκέφτεσαι
ότι η αγαπημένη σου γυναίκα
έχει επιστρέψει από τον τάφο της
και επιτέλους αγγίζεις το δέρμα της».
Ποια είναι η διαφορά
ορατή μόνο στο ημίφως
που μπορεί απλά να τροποποιηθεί από τη φωνή σου
λίγο αργότερα από το τώρα
γιατί τα μάτια σου είναι κουρασμένα;
Κρατάς ένα ημερολόγιο
με την προϋπόθεση
πως δε θα το ερωτευτείς ποτέ
πως δε θα πεθάνεις σε ένα πολυτελές νοσοκομείο
γιατί θα υπάρχει η θύμηση κάποιου που μουρμουρίζει
στην όχθη ενός ποταμού.
Στην αρχή δε δίνεις σημασία.
Το θέμα είναι ότι μετά δε συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Ο άνεμος δεν αλλάζει όψη και το χώμα δεν αλλάζει άνεμο.
Δεξί πόδι - αριστερό χέρι
σαν ένα μικρό θαύμα
συνηθίζεις τον εαυτό σου να κινείται με καινούριο λεξιλόγιο
στη θέση της ανθρώπινης θέλησης.
Ένα πανέμορφο μέρος για να ξεκινήσεις
ένα απάνθρωπο μέρος για να πεθάνεις.

Επιστροφή

Γυρίζει πίσω
και βλέπει τον ταξιδιώτη
να ανταποδίδει ένα φιλί που μόνο ακούγεται.
Περιστρέφει τη μετάνοια
γύρω από κει που άνηκε
δίχως να μπορεί πλέον
να τρέψει την πυξίδα σε φυγή.