Κάτω από τις ψηλές κορυφές.........

Κάτω από τις ψηλές κορυφές, ανάμεσα στις χαραδρώσεις,
ένας λιθωματικός διάκοσμος όλο ορμή, οξύμωρη ζωντάνια εκκεντρικότητα, πλάθει καινούρια φαντάσματα, δημιουργεί τέχνη και καταρρακτώδη ποίηση.
Αφήνω απαλά τις ώρες μου στα σπήλαια.
Κι αυτές σταγόνες ρέουν.Στο κίτρινο αγριομελίσσι.
Όσο οι σταλακτίτες επιμένουν με τις λόγχες τους να τις τρυπούν,
με τις δίκοπες λάμες τους να τις ακονίζουν στον ροζ δίσκο του μανιταριού,
όσο οι νυχτερίδες να τις φτερουγίζουν,ανυπόμονες για το αίμα τους,
στην κόκκινη γκέισα,όσο τα δολιχόποδα να γνέφουν γύρω τους τυφλούς
και κουφούς ιστούς,στους τρεις μάγους.Όσο τρυφεροί φαίνονται οι
εκκεντρίτες στις κουρτίνες,άλλο τόσο ατσάλινοι γίνονται στην αφή τα κοράλλια.
Αυτό το χνούδι που τους περιβάλλει είναι η πιο επώδυνη αυταπάτη.
Στεφάνια στο λαιμό των ελικτιτών που ενώνουν τόσα εκατομμύρια χρόνια μεταξύ τους, ελέφαντες, βουδιστικές θεότητες, τοτέμ, αετοί και εξωτικά λουλούδια.
Νερά σκούρα αλλά καθαρά.
Φυλλίτες και χαλαζίτες.
Φως μαύρο αλλά διαυγές.
Ασβεστόλιθοι της ιουρασικής.
Οξείδια των μετάλλων.
Αφήνω απαλά τις ώρες μου στα σπήλαια της Μεσογείου όπου τα χρώματα
αποδομούνται από τον αέρα, πολύσχημες εικόνες, μεταμορφώσεις του αδυνάτου.
Είμαι ένα δευτερόλεπτο μέσα στην ηλικία του σπηλαίου.
Ανθρακικό ασβέστιο σε κρυσταλλική μορφή στρας.
Αφήνω τις πιο τρυφερές ώρες μου στο Μυρτώο.Πάρνωνας.Ταϋγετος.Επιδήλιον.Ακρωτήρι.Καμήλα.Φαράγγια.Νερόμυλοι.
Σπίτια από τεφρή πέτρα και ξύλο.
Ο δωρικός Λακωνικός Νότος αναπάντεχα ξαφνιάζει σμιλεύοντας θαύματα.

τα θελκτικά του ίχνη

Ο ήλιος επικρέμαται ειρωνικά

Ως είλωτας ενστίκτου φωσφόρου

Πάνω από τον Νείλο κήπος από νούφαρα

Ανυπόληπτου εραστή ανυδρίτης υαλογραφήματος

Με τις αλχημικές του μεθέξεις μάς καλεί

Σε τροχιά υδραργύρου μικροκλίματος

Εμείς οι απόηχοι λάτρεις της σάρκας και της σκλαβιάς

Χρήζουμε επειγούσης ενισχύσεως άφατης μνήμης

Μονομερή κορμιά εμπιστεύονται

Θαύματα παρωχημένα

Αντίθετα με τους ψιθύρους των ναμάτων

Ραντίσματος μαύρου μύρου

Κραδαίνοντας απόκρυφες αιτίες απολαύσεων

Αντιλάλους άσπιλων σπερμάτων

Κατόπιν στη συσκότιση των παιγνιωδών ωρών

Όπου υφιστάμεθα την πνευματική παράλυση

Δεν μ' ενοχλούν οι αντιφάσεις σου

Ιδίως εκείνες που αμβλώνουν το ζην ακινδύνως

Και επιβεβαιώνουν τη φρενίτιδια

Στην τροπική βλάστηση του υπογαστρίου κοιτώνος

Όταν ταυτόχρονα παίρνεις εκείνη την όψη

Που μόνο ένας ληθαργικός τρελός σαν εμένα

Μπορεί να εννοήσει απαλλαγμένος

από το βιομηχανικό ιδεώδες και

Γιατί μπορώ να λάβω την ίδια ακριβώς μορφή

Λιώνοντας ποίηση και σάρκα

Με μεσολαβητή μια αφυπνισμένη μοίρα

Που είτε το θες είτε όχι μέσα και μόνο

Από τη συνεύρεσή μας θα δικαιώνεται

Ως αιώνια Ημισέληνος

Για να αγκαλιαζόμαστε ακριβώς

στην κόψη της.

ψέμα

Δεν ήθελα να μείνω αταξίδευτη. Ούτε αθώα.

Έτσι, μια μέρα πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα,

το μακρύτερο, το τρομακτικότερο ταξίδι της γραφής.

Τα μάτια μου πάγωσαν, καθώς αντίκρυζαν

πυκνόκαννες αλήθειες

στραμμένες καταπάνω της.

Ακόμα διασχίζω το κατασκότεινο τούνελ της κάννης...

τοτέμ

Έστησα τοτέμ προς τέρψη κι εξομολόγηση
Στη γεωμετρικότερη δόμηση των ονείρων μου
Αρχικά εμψυχώθηκα
Έπειτα, έτριξαν μεταλλικά μποφόρ, σάρωσαν το τοτέμ
Έτριξαν θριλερικά και οι αυλόπορτες του διανοητικού συνειδητού
Τώρα, θα έδινα πολλά,
Να παρακμάσω ομαλά
Χωρίς εξομολογήσεις
Χωρίς παραμυθίες...

Βury me deep in lies

Στον ρολάκο σου εσύ

Τον κλειστό τον στεγανό

Τον σπιτίσιο τον κατοικίδιο

Απαγωγικής προσέγγισης

Τον επικήδειο εγώ θα εκφωνήσω

Κραυγάζοντας όπως όταν

Ejeculate your lust

Όπως καίνε το στόμα μου τα τσιγάρα σου

Δοξάρια που μου ματώνουν τα ούλα

Tα μαντάρω με συμπαθητική κλωστή

Κούρα λιθίου-οι ζυθοποιίες του κόσμου

Παράνυμφοι και ληστοσυμμορίτες

Σισιλιάνα μαθήτρια στα θρανία του ακάλυπτου

Άφρονη μέδουσα κίτρινη που κολυμπάει

υστερικά το ύπτιο στο μαύρο

You may lose me on the east face
You may lose me on the west

Μόνο οι ζέβρες και η Αεκάρα

Θα έπνιγαν στις ραβδώσεις τους

Τον πρωταθλητισμό

Κουβάρι από βράχο που έρχεται καταπάνω μου

Στο στόμα μου κι αυτό-άθλια κατάποση

Τρία καλέ τέσσερα χίλια εκεί θα κολλήσουμε

Βάλε τα γκολ-επουρανίως πέφτουν οι μνήμες

Τι χαλάζια και τι δρεπάνια

Αφού ένα στόμα έχω όλο κι όλο

Φέρ’τε μου χαλαζίες θαμπούς να τους σφάξω

Να τους μαχαιρώσω να βγει από μέσα τους

Νεογέννητο πεπρωμένο

Φρέσκο από ψέματα

Θάψε με βαθύτερα βαθιά στα ψέματα

Sperme je profondément dans l'exécution cuite au four

Ο λόφος

Πώς ναʼναι τώρα που πέφτει ο ήλιος στο λόφο
απέναντι απʼτο σπίτι σου
τι ώρα θα ξυπνάς άραγε;
Θαʼχει σκοτεινιάσει;
Ποια θαʼναι η πρώτη κουβέντα που θα λες
Θʼανακατεύεις τα μαλλιά σου?θα ταʼχεις κόψει;
Θʼανοιγοκλείνεις τα μάτια σου σαν
Απορημένο παιδί;
Εκεί στο λόφο απέναντι απʼτο σπίτι σου
Είχα καπνίσει το πρώτο μου τσιγάρο
είχα ζαλιστεί τόσο απʼτην πρώτη ρουφηξιά
που δεν έβλεπα μπροστά μου
Δίπλα το νεκροταφείο
Έλεγες πως μυρίζουν οι νεκροί λεβάντα
Αναλόγως από πού έρχεται ο αέρας
Εγώ μύριζα από τότε λιβάνια
Αλλά ο καπνός αγρίευε τη μυρωδιά
Και φοβόμουν
Ήθελα να ξεσπάσω τη φωνή μου με κραυγές
Κάποιες φορές το έκανες εσύ κι ακούγονταν
Ο αντίλαλος σʼαγαπώ χωρίς ναʼχεις πει αυτό
Άναβαν τα καντηλάκια το βράδυ απ'αυτό το σ'αγαπώ
βαρκούλες με τα πυροφάνια τους στο πέλαγος του Άδη
κι άλλες φορές το'λεγες στ'αλήθεια ίσα ίσα ψιθυρισμένο
αλλά με ξεκούφαινε

Τέλος πάντων έλεγα για το λόφο
το πρώτο μου τσιγάρο κάτω από μια ελιά
παραδίπλα το σχοινί του Ιούδα φθαρμένο
Έβαλες το χέρι σου μέσα στο τζιν μου
με χάιδευες όσο κάπνιζα
Δεν ήξερα να πω αν μʼαρέσει
Ούτε το τσιγάρο ούτε το χάδι
Πώς ναʼναι τώρα στο λόφο;
Ποιες μυρωδιές να ανακατεύονται στα μαλλιά
στα δάχτυλά σου
φιλάς ακόμα τα πέταλα στις μαργαρίτες;
Ποιοι χαϊδεύονται κάτω απʼτην ελιά;
Πώς μυρίζουν οι ανάσες των κρεμασμένων;
Κάποτε ο αέρας μου φέρνει σκουριά
από αίμα σκοτωμένο
κι άλλοτε κοπριά απ'τα βουστάσια
-δεν φοβάμαι
φυτίλια κρατάνε ζεστή τη φωνή και τη μνήμη
Αλλά εγώ έχω μάθει πια στα λιβάνια
όλο πένθος συναντάω
Βαρύ σκοτεινό πηχτό σαν κατακάθι
Γιʼαυτό πρώτη φορά αναρωτήθηκα για κείνες
Τις παλιές συνήθειες
να χαϊδευόμαστε κάτω απʼτην ελιά
Να τρέχουμε ξυπόλητοι με τους κουβάδες
κατά μήκος του Ποταμού για να πιάσουμε καβούρια
Να κολυμπάμε γυμνοί από τα μέσα Απριλίου
Να πατάμε αχινούς και να μου βγάζεις
Ταʼαγκάθια απʼτις πατούσες
να λιαζόμαστε σαν σαύρες δίπλα δίπλα
νʼανακατεύω τα μαλλιά σου
να μου μαθαίνεις στην καραμπίνα σκοποβολή
αλλά μόνο στα άδεια τενεκεδάκια της έψα
ρίχναμε τα χιλιοτρυπούσαμε και βγάζαμε το άχτι μας
έπειτα παριστάναμε ότι όπως οι μεγάλοι πηγαίναμε
κι εμείς για Τσίχλες στις Σκιές του Αη Γιώργη
Ενώ στο είχα υποσχεθεί
Δεν θʼαναρωτηθώ πως θαʼναι στο λόφο
Ούτε στο παλιό σπίτι που
Ούτε θα θυμηθώ πως την πρώτη φορά
Που κοίταζες ώρα τα μάτια μου
Είπες πως είναι το ασπράδι της ίριδας
Πλοίο για νʼαράζουν λιμάνια
Στο είπα
Έκανα λάθος και ζαλίζομαι
και μπερδεύομαι
Χωρίς μήνες και μέρες
εγώ το ξέρω
Χαλάλι σου κι ο αμφορέας
Και η τουφεκιά
Άλλωστε έκοψα το τσιγάρο
Πάω συχνότερα στα νεκροταφεία


Και τώρα είναι Δεκέμβρης
Ο μήνας που σκοτώνονται οι θάλασσες
Κι όλα τα φύ[λ]λα καίγονται στο 22

Σκακιέρα

Μετά τις δέκα και τέταρτο η ζωή σου-η ζωή μου.
Αδειασμένο μετρό-Νυχτερινή νταλίκα-Υγρές σελίδες.
Ο βασιλιάς πιασμένος στις φτέρνες με άγκιστρο.
Αξιωματικοί προστάζουν το διαγώνιο βάδην
ανάμεσα σε πτερόεντες τοίχους-έπεα του καμβά
στις δακτυλικές φάλαγγες.
Χωρίς τελειωμό το δίχρωμο κλουβί.
Τακούνια καίγονται στο φούρνο.
Χιλιόμετρα μακριά από τον ήχο των ξύλων που τρίζουν στο τζάκι.
Χιλιόμετρα πίσω από την οικογενειακή θαλπωρή και ευτυχία.
Μίλια μπροστά από την ευτυχία.Η ευτυχία.Πίσσα.
Τα άλογα που κρέμονται φώτα του Athens City Tour
Από χρυσή κλωστή ο Αηγιώργης όραμα
Χωρίς φίδια με κόκκινα μακριά μαλλιά.
Περπάτησα ως την Ευριπίδου χωρίς πόδια.
Τοʼξερα απόψε πως θαʼφτανα
Στην Ινδία με δεμένα μάτια-με δεμένα σκυλιά.

Μετά τις δέκα και τέταρτο ζωή μου η ζωή σου.
Χιλιόμετρα-αγγελτήρια από την Αφροδίτη σεκάνς
Στο παρμπρίζ πυρωμένα διαστημικά πεύκα
Στο καντράν έτη σκοταδιού.
Χιλιόμετρα βαθιά στη φροϋδική στρωματογραφία
Ο Λάζαρος ανασταίνεται
Για μερικές ώρες-μετά πέφτει σʼένα πηγάδι
Από γλυμμένα κόκαλα και αποφάγια και χάπια.
Μετά τις δέκα και τέταρτο-
Χυμένο μελάνι η ζωή μου στο αυλάκι της Πίζας.
Η δική σου ένα από τα ατσάλινα καρφιά του Άιφελ.

Λυπάμαι που έχω μνήμη.Λυπάμαι που έχω κούραση.
Λυπάμαι που γύρισα τον δείκτη μου στη σιωπή-
Δεν έχω άλλο κλάμα.Έχεις ομηρίες.
Ο Νοέμβρης ακούγεται άνοιξη.Κι εκείνη τον βλέπει.
Μέσα στο χυμό των πρώιμων νερατζιών ηφαιστειακό
Παυσίλυπο-χορηγείται για πένθιμη υστερία.
Βγάζω τους πεσσούς στην Ελ Αλαμέιν.
Τοʼξερα πως θαʼφταναν απόψε στο Μπαγιαραμίκ
Νηκτικοί με κόντρα αέρα και χάρτινο βαρκάκι.
Κάποιος μου κρατάει το χέρι.Δείξε μου ποιος.
Κάποιος μου ανάβει το τσιγάρο.Δείξε μου ποιος.
Κάποιος μου βγάζει τα μαλλιά από τα μάτια.
Μετά με βαμβάκι μου βγάζει τα μάτια.
Ή ποτέ και τίποτα.Ή κανείς.Ή όλα.
Χίλιες φορές μόνη μου.
Χρόνια μετά θα βρω το Λάζαρο όρθιο
Σʼένα τηγάνι με ξεραμένο λάδι
Που θα είχαν κάποτε τηγανίσει ψάρια
Σε σάβανο τυλίγει τη βασίλισσα που περίσσεψε

Arzentina

Από τότε που η θάλασσα έγινε η παλαίστρα μου
Ασκούμαι τρυφερά στη θωπεία υφάλων
Ίσως κάποιοι να μʼέβλεπαν κρεμασμένη
Σε βαγόνια γρήγορων τρένων
Σε καράβια κρυφά χωρίς εισιτήριο
Σε ψηλούς κορμούς δέντρων που σκόρπιζαν τα φύλλα
Και το νερό τους αλλόκοτα
Όμως εγώ σε όλα τα ταξίδια
έψαχνα την κοινή μας κλίνη Στον Νότο
Ξεκλείδωτες κάμαρες άστρωτα σεντόνια
Μπαλκόνια με ροπή στον βυθό
Να ποτίζουμε τα φεγγαράκια και τους αστερίες στη γλάστρα
Στο ξέφωτο των θερινών σινεμά νʼαγκαλιαζόμαστε
Σε κέντρα λαϊκά να συλλαβίζουμε απʼτην αρχή την αγάπη
Ρομαντικά παλιομοδίτικα πράγματα~θα μου πεις~ξεπερασμένα
Ενώ εκκρεμεί ανάρμοστο λαστιχάκι στην παιδική μας σφεντόνα
Που πασχίζει να ρίξει όλες τις πέτρες~ζάρια για την πανύστατη ρίξη
Στο προαύλιο της κόλασης που ισοπεδώνεται ο μύθος του νερού
Με ασύμμετρη λάμα έλα και κόψε μου τα λέπια ένα ένα
Γιατί στην πλάτη μου αναρριχώνται κισσοί καθώς ροδίζουν
Τʼακρογιάλια του Παπαδιαμάντη
Ο γάμος του Λόρκα ευαγγελίζεται τον Παράδεισο
Και η Λαίδη Μάκβεθ ματώνει την άτρακτο του διαστημόπλοιου
Όπως προσπαθεί νʼανεβεί δένοντας το πέπλο της στην έλικα
Περαστικοί Δαίδαλοι~ανεξάντλητοι κανόνες που ελπίζουν
Στην εξαίρεση της ετικέτας
Αδαμάντινο αστέρι μου που είσαι μακρινό ακόμη
Όπως η Αρζεντίνα