Μανώλης Ρασούλης (μικρό βιογραφικό)

Ο Μανώλης Ρασούλης (Ηράκλειο Κρήτης 28 Σεπτεμβρίου 1945-Θεσσαλονίκη 5 Μαρτίου 2011), πιο γνωστός για τους στίχους που έχει γράψει για τραγούδια, ήταν επίσης συγγραφέας, τραγουδιστής, συνθέτης, και δημοσιογράφος.

Στίχους του έχουν μελοποιήσει,  οι Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Ξυδάκης, Πέτρος Βαγιόπουλος, Σωκράτης Μάλαμας,  Χρήστος Νικολόπουλος και άλλοι

Απεβίωσε από έμφραγμα σε ηλικία 65 ετών στην Θεσσαλονίκη, στις 5 Μαρτίου 2011 και βρέθηκε νεκρός στις 13 Μαρτίου.

περισσότερα: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82

Χαράματα Ομόνοια

Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
σαν σ’ ένα όνειρο θολό
γωνιά και στέκεις
ακούς κυνηγητό
κάτι σαν "τρέχτε" φονικό
Γωνιά και στέκεις κάτι σαν φονικό
η γύρνα πίσω σ’ αγαπώ
Στις τρεις χαράματα Ομόνοια Hellas Hotel στην Αθηνάς
γεια, πόσο πάει
και όχι πως θες να πας
κι όμως ρωτάς ξαναρωτάς
γεια, πόσο πάει
και όχι πως θες να πας
έτσι με κάποιον να μιλάς
Στις τρεις χαράματα Ομόνοια
την ώρα που όλα είναι κλειστά
σαν φως αστράφτει κι ας μην υπάρχει πια
εκείνη σου χαμογελά
σαν φως αστράφτει κι ας μην υπάρχει πια
εκείνη γίνεται αγκαλιά

Τίποτα δεν πάει χαμένο

Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή.
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε.
Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου "γιατί".
Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε.
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός.

Να `μαστε πάλι εδώ Αντρέα

Να μαστε πάλι εδώ Αντρέα, οι δρόμοι τρέχουν χιαστί
σημείο χ και μεις παρέα και ας φύγαν χίλιοι δυο καιροί
Μένω κατάπληκτος Μανώλη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω
Πώς γίνεται ο καθένας όλοι και όλοι πώς γίνονται εγώ
Σαν μια Ιθάκη είναι το τώρα, που όλο γυρίζω να τη βρω
και με των Δαναών τα δώρα, γελώ τον δόλιο μου εαυτό
Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
καλές οι Η.Π.Α. και η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου και γω
Μια από τις σχέσεις που δεν ξέρεις, μου φώναξε ένα πρωινό
κάνεις εσύ αυτό που θέλεις, γι’ αυτό βαθιά και σε μισώ
Και γω δεν είμαι με τη Μαίρη κι όμως μαζί της έχω γιο
με σεργιανά σ’ άγνωστα μέρη χάνομαι, βρίσκομαι και ζω
Ελπίδες μέσα στη φορμόλη και πολλαπλάσιοι οι καιροί
άλλαξε τόσο αυτή η πόλη, μα `μεινε ίδιο κατιτί
Το πρώτο πρώτο μας τραγούδι, αυτό θαρρώ πως θες να πεις
Κάλλιο στο χώμα το λουλούδι παρά σε βάζο περιωπής
Περνούν γερνούν τα γεγονότα, μα είναι καλό που `μαστε εδώ
Φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό
Νομίζω έτσι και η ζωή μας σαν όπως λεν τα πάντα ρει
Στη θάλασσα η εκβολή μας και όμως γυρνάμε στην πηγή
Ναι το ποτάμι δε στερεύει καθάριο τρέχει το νερό
ενώνει δε μεταναστεύει πηγή και γη με ωκεανό
Κάλλιο που όσο και να κλαίει ο κάθε που θα νοσταλγεί
η ζήση δε γυρνάει replay κι οι δρόμοι τρέχουν χιαστί

Ηρωίνη ( Φάρσα θανάτου )

Είναι μισοσκόταδο και ψάχνω μιαν αιτία
και ντελιριάζεται του κόσμου ο σφυγμός,
χιλιοτρυπημένη μοιάζει να `ναι η ιστορία
απ’ τα γεγονότα της κι η φλέβα μου ο καιρός.
Γαλιλαίο, αν το Ναζωραίο δεις
τι πιο ωραίο, ρώτησέ τον, να χαρείς,
να πεθάνω, να αυτοθυσιαστώ,
τί να κάνω, σαν κι εσένα να σωθώ.
Ήρωας, ξεήρωας, δε θέλω ούτε να ζήσω,
σαν δεν μπορώ να πέθαινα γι’ αυτό που θέλω εγώ,
σύριγγα η συνήθεια, κουτάλι η ενοχή μου,
φλόγα η αλήθεια τους, ζεστό ναρκωτικό.
Γαλιλαίο, αν το Ναζωραίο δεις,
τι πιο ωραίο, ρώτησέ τον, να χαρείς,
να πεθάνω, να αυτοθυσιαστώ,
τί να κάνω, σαν κι εσένα να σωθώ.
Τραγικοηλίθιοι προς δόξα συστημάτων,
θα σβήσουνε τον άνθρωπο μ’ ένα πυρηνικό,
άσπρη σκόνη, όνειρα και μαύρη η ελπίδα,
η βελόνα ο φόβος μου κι ακούς το ουρλιαχτό.

Η μπαλάντα της νοικοκυράς

Η μέρα ξύπνησε στις έξι
κι εσύ στο πόδι πριν να φέξει
κοιτάζεις μέσα στον καθρέφτη
στη χύτρα τ’ όνειρο σου πέφτει.

Σε λίγο θα ξυπνήσουν όλοι
σου μοιάζει λίγο τούτη η πόλη
θα πάνε τα παιδιά σχολείο
κι εσύ όπως πάντα στο γραφείο.

Ποια λευτεριά ονειρεύτηκες κι εσύ
ποιά λευτεριά ποιο δίκιο
και μέσα στ’ άλλα έχεις φορτωθεί
της μοναξιάς σου το ενοίκιο.

Ο κόσμος γρήγορα που αλλάζει
στο δρόμο κάποιος σε πειράζει
μπροστά στο τζάμι της βιτρίνας
ξεχνάς το έπος της κουζίνας.

Να πλύνεις τη ζωή μας όλη
ποιά νά `ναι άραγε η σκόνη
προτού σαν τον πλασιέ ο χάρος
χτυπήσει μ’ όλο του το θάρρος.

η Κυπρία

Η κυρία ήτανε κυπρία
κι ήταν απ’ τη Λάρνακα,
φαρμακοποιός κι η ίδια,
η κουβέντα για τα φάρμακα

Κάθε μέρα ακριβαίνουν
οι εταιρείες τους πλουταίνουν,
έδειχνε να συμφωνεί
και στο ραντεβού να `ρθεί

Ήταν μια γλυκιά, θερμή γυναίκα
απ’ αυτές που κάνουν δέκα,
έφυγε για εφημερία
και την έγραψ’ η ιστορία

Η κυπρία ήτανε κυρία
σ’ όλα της μελετημένη,
είπε έχω εφημερία
και φαινόταν να επιμένει

Μα επέμενα κι εγώ
και βρεθήκαμε κι δυο
σε καλό ξενοδοχείο,
λέγε ερωτοποιείο

Ήταν μια γλυκιά, θερμή γυναίκα
απ’ αυτές που κάνουν δέκα,
έφυγε για εφημερία
κι έτσι τελείωσ’ η ιστορία

Ήταν μια γλυκιά, θερμή γυναίκα
απ’ αυτές που κάνουν δέκα,
έφυγε για εφημερία
μα δεν τελείωσ’ η ιστορία

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ’ αυτήν την άδεια πόλη
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις
Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα `γω θα αναστηθώ

Βαλκανιζατέρ

Όψη Ρουμάνας, φωτιά Τσιγγάνας,
Βουλγάρας στόμα, Τουρκάλας σώμα,
Γιουγκοσλάβα λάβα, Αλβανίδας κάβα,
και της Ελληνίδας που γεννά της καρδιάς το κάτι τι,
των συνόρων το κλειδί.

Βαλκανιζατέρ, βαλκανιζατέρ,
βαλκανιζατέρ του έρωτά μου,
βίλα μου, παράγκα, γειτονιά μου.
Όλες μια βαρκούλα και σαλπάρω,
βάζω εγώ το ξάρτι και το φάρο,
βάζω το παγούρι και το φάρο.

Βαλκανιζατέρ του έρωτά μου,
βίλα μου, παράγκα, γειτονιά μου.
Βαλκανιζατέρ του έρωτά μου.

Αχ Ελλάδα

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά
Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω
Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι
Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της
πόνος και χαρά
Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά
Αχ Ελλάδα σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω
Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Soul control

Μην την ψάχνεις φίλε θα γδυθείς
για να μπεις μέσα θα γδυθείς.

Ρίξε το δέρμα, πέτα το βλέμμα
φτύσε το αίμα.

Πάνω στην μπάρα η αλήθεια σου
χορεύει γυμνη
ωραία, υπέροχη, μοιραία, στυγνή.

Η πόρτα της αγάπης κλείνει
αυτόματα κι αφήνει απ’ έξω
λάθη, θεωρίες κι ελαττώματα.

Δηλαδή έχω πετάξει το κλειδί
πόσο όμως θ’ αντέξω
να με κρατάς απ’ έξω;

Μην την ψάχνεις φίλε
θα ελεγχθείς
εδώ είναι ο controller της ψυχής
ούτε μια λέξη, ούτε μια σκέψη
μέχρι να φέξει.

Πάνω στην μπάρα η αλήθεια σου
χορεύει γυμνή
ωραία, υπέροχη, μοιραία, στυγνή.