ΚΑΤΟΨΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΑΣ΄του Στάθη Κομνηνού

Οι προδιαγραφές ήδη δοσμένες!

Αδύνατο το κώλυμα να βρει τόπο,
να πατήσει,
να αναρριχηθεί μέσα μου.
Έπλασα ξεφτισμένα όλα τα σχοινιά,
οξειδωμένο κάθε κρίκο,
για ν' ανθοφορούν ταξίδια
μια και
ΕΙΜΑΙ ο ηδυπότης των σχισμένων ορίων
ο προγραμματισμένος των προσκλήσεων
το απ' τη μήτρα έρμαιο-λάτρης τους
ο δεξιοτέχνης διαιτητής τους
καθώς
αν πάρουν ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ να γέρνουν
από τη μια πλευρά του ταξιδιού,
ως εθισμένος πλους ακτογραμμής,
κίνδυνος να χαθούν ή να ψευδορκήσουν
οι ρεμπαλδικές τουλάχιστον πόρπες που μας πρέπουν
και που εύστοχα Άγριοι εμείς,
δυνατοί,
φορούμε και καρφώνουμε!

Ω, κάθε σήμερα η σκηνοθεσία είναι Όλα
και κάθε πού παντού!

Έλα! Αφουγκράσου!
ΗΔΗ, περνώ τον πόνο κομποσχοίνι στον καρπό μου
και κομπολόγι στα χέρια μου η ηδονή
μια που λέω Όχι στα χείλη σου,
στην ορυγματική τους γεύση,
που απουσιάζω
απ' τη σιελώδη δερματοστιξία της γλώσσας σου
που ομνύω μόνο στον Απόπλου
–αταλάντευτος παιγνιολάτρης–
ώστε το απόθεμα του παιγνίου και του κομπολογιού
να σκάσει ΖΩΗ στα πρόσωπά μας
ή στα... μούτρα μας,

κι ο επόμενος χρόνος
όταν θα έχει συντελεσθεί η τωρινή μαεστρία
θα είναι το ΑΚΑΡΙΑΙΟ
που θα σοδιάσει
Το χωρίς αιδώ
Χωρίς σκέψη
χωρίς κάλυψη

Στάθης Κομνηνός (βιογραφικό σημείωμα)

Σπούδασε κλασική φιλολογία

Είναι Πτυχιούχος αρμονίας και αντίστιξης 

και Απόφοιτος της μουσικής σχολής του Σίμωνος Καρά «ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΔΟΣΙΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ». 

   

Μεταφράσεις 

D. NICOL: «Oι τελευταίοι αιώνες του Βυζαντίου», «Βυζαντινές Δεσποσύνες»,

G.CLARCK : «Oι γυναίκες στην όψιμη αρχαιότητα»

Αλεξ. Σμέμαν : «Πιστεύω»

Thomas Hopko : «Χειμωνιάτικη Πασχαλιά»

Γ. Ρεμούνδος : «Οξεία, βαρεία, πεταστή» (αντίστροφη μετάφραση στην αγγλική)

Ηρώ Σγουράκη : «Γαύδος» (αντίστροφη μετάφραση στην αγγλική)

ΚΑΡΙ ΚΕΣΤΕΡ-ΛΕΣΕ : «Η θεραπεύτρια της Αλεξάνδρειας»

M. West : «Αρχαία ελληνική μουσική» κ.τ.λ

Συγγραφή

«Το σκοτεινό αντικείμενο του πάθους» (Θεατρικό. Ανέβηκε στο Θέατρο έρευνας το 2002) (Άριστες κριτικές στον Τύπο)

«Νύχτες Αυγούστου» (Θεατρικό)

«Ο χορευτής» (Θεατρικό)

«Βίος επί Κρόνου» (Θεατρικό. Κωμωδία)

«Ραδάμανθυς» (Θεατρικό. Κωμωδία)

«Χάσμα εν λόγω και ρυθμώ» (Φιλοσοφικό κ ποιητικό) (Υπό έκδοση, ΔΟΜΟΣ)

«Πολιτικά ποιήματα»

«Ποιήματα»

   «Τριάς Εξαπατήσεων» Εκδόσεις ΔΟΜΟΣ 2009 (Ποιητική συλλογή)     

Κοπιώντες του Στάθη Κομνηνού

                             Ντο μι σολ

                             Πάρε τα χέρια μου

                             Σπέρνουν Εσένα

          Φα λα ντο

          Κοίτα τα μάτια μου

          Είσαι το Ένα

                                                Σολ σι ρε

                                          Κλασική αρμονία

                                          Φυσική αλχημεία

                                          Τραγουδιού προδοσία

                                          Στου φιλιού τη μωρία

«Οι υφεσοδιέσεις άτακτα, κατά βούληση και παρά φύσιν

Οι δε μετατροπίες - επί ποινή θανάτου - μόνο στην ελάσσονα»

Ο Αγαθός ενομοθέτησεν  

                                                                                      Τρια λα λα

                                                                                      Τρια λα λα

Κρασί η ασχήμια γίνηκε

Στεφάνι η εγκατάλειψη

Νανούρισμα η απορία

                   Νενανώ

Ο μόχθος μονόχρωμη λαγνεία

«Στώμεν καλώς ! Η αυταπάτη σε ρυθμό τεσσάρων τετάρτων

Το χρώμα μοιάζει νά ’χει τής φυσικής αθωότητας.»

Ο αρχαίοςΔιαβολεύς στο κλειδί του φα ορχηστρικά εσυκοφάντησεν

                    Είναι τα παράθυρα κλειστά στην τάξη του Ωδείου ;

ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ ΕΓΓΥΤΗΤΑ του Στάθη Κομνηνού

Όσο απουσιάζεις

                   τόσο αληθεύω

Μυρίζεις ολάχνιστος ανυπαρξία

Όπως σ’ένα πολικό Φλεβάρη από τη γέννα του κουτσό

Μια μεθυστική πνοή οπώρας καλοκαιριού

Όσο απουσιάζεις

          τόσο παλμογραφείς διασταυρωμένες ρίζες δίψας και λιμού  

                   να σε κοιμηθώ

                   να σε πλαγιάσω

Αληθινά μαεστρική μπαγκέτα απονεύρωσης

Που όταν υψώνεται βουβαίνει εγκάρδιες εκστρατείες μεσημεριών

Και χαμηλώνοντας σπιθίζει ήχο γιασεμιών και κυκλάμινων

Στην αόρατη κυκλική γιορτή τού κρυ

                                                            φτού σου

Οργιαστικά λαμπροφορώντας σαβανωμένη νηνεμία

Σαν θάλασσα που ακκίζεται ψευδομαρτυρώντας γαλήνη

Με συνδαιτυμόνες Όλους τούς αλλόφρονες κακόφωνους

Που μεταβάλλονται σε Κανέναν φαιόχρωμης δικαιολογίας

Μα ναί. Αφού δεν ανασαίνεις, ζεις !

Αφόντας σφήνωσες στην απουσία πυρετό προικίζεις τον ύπνο ! 

Αίμα τις νύχτες εκσπερματίζεις !

Γιορτές θυελλοδοτείς ακατανόητες !

Πάντα θ’ απουσιάζεις.

Προσφιλές τού φιλιού σου ενδιαίτημα

Ωρολογιακό κενό που αγκαλιάζει

Έξω πάντα θα είσαι.

Μια στεναχώρια δροσιστική

Να κρέμεται πανσέληνος

Στην έρημο αφυδατωμένου λάρυγγα

Αφού δεν ανασαίνεις, ζεις !

Τσαμπί σταφύλι αετονύχι

Το πάντα τού αλλού σου

Μια γεύση πρόκας το γλείψιμο τής γλώσσας

Σε λιμενοβραχίονες λαχτάρας τρικυμισμένης

Είναι τα χείλη σου δωρίζοντας ρίγος στο λαιμό μου

Ή  η ανυπαρξία τους που με κάνει να καίω ;

Πόσο ορθά απουσιάζεις !

Μεθυστικά !

Ευφρόσυνο ποτάμι σιωπής στα ουρλιαχτά

Άφθαστη γεωμετρία κενού ! Ασύγκριτη δροσιά μου !

Ρυμοτομεί καταπατημένους φράχτες προσμονής

Πολεοδομεί πολυόροφα σεισμόπληκτα όνειρα

Απροσάρμοστε εραστή, κλεψίγαμε

                             Ασυντόνιστε

                             Ασυνάρτητε

Μαθηματικά νυχοπατείς φανέρωση

Κλασματικές ζαλάδες καβαλικεύοντας

Έτσι που να παρθενεύω για να σε κυνηγώ ξανά

Ε λοιπόν, τ’ ομολογώ : άφαντος ομορφότερος λάμπεις !

Ωστόσο, κάνε μας τη χάρη

Αγάπα με

Λι

γό

τε

ρο 

Όχι με τόσες άδειες νύχτες

Όχι με τόσο εγκαυματικό κενό

ΤΡΙΑ ΜΙΚΡΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ του Στάθη Κομνηνού

Ι

Φτερούγες στάζουν μάρμαρο

Τσόχα το ηλιοβασίλεμα

Μοιράζει η θάλασσα χαρτιά

Πορθμεία στήνει  η νύχτα

Απέναντι όλα να διαβούν

Ασάλευτες βεντάλιες

ΙΙ

Τόσο μα τόσ’ όλα νεκρά

Που προσποιούνται ανάσες

Μα σαν κοιτάξεις καθαρά

Προβάλλεις από το Μέλλον

Άπειρος

Βλέπεις την… Ποίηση !

ΙΙΙ

Απασφαλισμένα τα φεγγάρια

Όλα

Σέρνουν γιρλάντα το στερέωμα

Μ’ όλα του τα νερά

Σαν ψάρι επουράνιο

Και τα φιλιά τους συγκροτούν

Όπου θέλουν

Όπως θέλουν

Δίχως κανένα χάρακα

Έτσι που αν δοθείς

Στην έλευση ακούμπωτος

Κάτω απ’ τη ροδιά

Θα μάθεις πια πως έζησες

Τον Κόσμο ανασαίνοντας