Σμαρώ Νότου: Χρωματίζοντας τις ώρες να αξίζουν ο χορός των κυμάτων δεν έχει βήματα…

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΣΟΝΕΤΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

Αν δεις νύχτα Αυγούστου το φεγγάρι
να πάλλει την ψυχή, τα κύματα να αγιάζει
σαν μουσική ερωτική αισθαντικού λυράρη
με πόθο τη μορφή σου ν’ αγκαλιάζει.

Αν το δεις ολόγιομο πλάι στο μαξιλάρι
με ένα όνειρο να αγρυπνά, ασήμι να σταλάζει
από βαθύ πορτοκαλί λευκό μαργαριτάρι
καταμεσής στο πέλαγο χρώματα να αλλάζει.

Πες πως είμαι εγώ, μάτια μου αγαπημένα
ένα με τη φεγγοβολή ακτή απέραντη
πνοή της σκέψης που αγαπά να δίνεται σε σένα.

Σώμα με σώμα, ψυχή με ψυχή, ψυχή μου
μια του καλοκαιριού πτυχή ολόφωτη
πανσέληνος του νου και της καρδιάς, ζωή μου.

**

 ΛΟΥΣΜΕΝΟ ΣΤΗ ΛΑΧΤΑΡΑ

Στα ανοιχτά της θάλασσάς σου
καράβι τριίστιο το όνειρο
λουσμένο στη λαχτάρα
απερίσπαστο στέργει να πλανέψει
τα κύματα του ανάδρομου καιρού.
Στο γνώριμο της ανάσας σου η στιγμή
μοιάζει να διαρκεί για πάντα.
Ικανή να τρυγήσει την επιθυμία
καθώς η ψυχή προστάζει
αγρυπνά, φλέγεται και μελώνει
στην άκρη των χειλιών σου.
Λαμπυρίζει το θαύμα
οι χτύποι συγχρονίζονται.
Σαν αστέρι λιγωμένο
σε σιωπή αισθαντική
δάδες ανάβει
και ασημοστόλιστα πετάγματα
φορά η ερωτευμένη μου ματιά.
Δικό της γίνεται το πέλαγος
δικός της και ο ουρανός
απλώνεται, αρμενίζει, αφήνεται
το ρίγος να χωρέσει της αγάπης
στο ποθούμενο της ύπαρξης.
Χρωματίζοντας τις ώρες να αξίζουν
ο χορός των κυμάτων
δεν έχει βήματα φως μου.
Άλικο το δειλινό
το ταξίδι αχαρτογράφητο
μα το δικό σου το φιλί, το εδώ
το μαζί, ιερό κι αδιαπραγμάτευτο.

ΧΘΕΣ ΑΚΟΜΗ / Σμαρώ Νότου

Χθες ακόμη
δε σου το ‘χω πει ψυχή μου
πίσω από τα δακρυσμένα σύννεφα
είχα στα χείλη κρεμασμένο το παράπονο
την αγωνία μέσα στα μάτια μου θάλασσα
να γευματίζει μαζί μου νυχθημερόν.
Ακίνητη, αμίλητη, άτολμη
σαν μαριονέτα κρεμασμένη στο σχοινί
σχεδόν ακρωτηριασμένη και τόσο μόνη
μέσα στο αινιγματικό μου χάος
με στόμα αχόρταγο με κατάπινε η μοναξιά.

Χάραζε γκρίζος ο ουρανός.
Για όσα χρόνια δεν ακουγόταν το γέλιο σου
στης ερημιάς μου το ακρογιάλι, έβρεχε.
Έβρεχε για μέρες ολόκληρες
αδιέξοδα ψυχή μου και νύχτωνε νωρίς.
Δε θα σου κρυφτώ
ένας μόνιμος σπαραγμός άδειαζε το μέσα μου.
Δεν ήμουν εγώ που πλάγιαζα στα όνειρά μου
ήταν μια ξένη, μια άγνωστη
που απρόθυμα νανούριζε τον αφανισμό της
με το βασανιστικό τους άγγιγμα.

Στην κόψη του φεγγαριού
που πάνω μου σημάδευε μια ένοχη θλίψη
λανθασμένη στο μέτρο
χθες ακόμη
μη μπορώντας να κάνω αλλιώς ψυχή μου
περίμενα, σε περίμενα, μας περίμενα…

ΣΤΙΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ / Σμαρώ Νότου

Τώρα που φονικά γκρίζα σύννεφα
συνθλίψανε την άνοιξη
που γέμισαν οι μέρες όνειρα ματαιωμένα
και οι νύχτες σπαράζουν
παραδομένες στο αδιέξοδο…
Τώρα που ο ακίνητος χρόνος
ακύρωσε τα δεδομένα
που τη σκέψη χλευάζει το απρόσμενο
και στις εικόνες της ερήμωσης
πλανάται το κλάμα βουβό…
Μη λυγίσεις ψυχή μου!
Μη μου τρομάξεις στου φόβου το αγκάλιασμα
εγκλωβισμένη στο παρόν
η βρώμικη ανασαιμιά του
πουθενά δε θα σε βρει
πουθενά δε θα σε φτάσει.
Φόβητρο των σκοτεινών δυνάμεων
το τρεμάμενο φως του καντηλιού
κράτα το αναμμένο ψυχή μου.
Ησύχασε κι άσε το δάκρυ να κυλίσει.
Στύλωσε το βλέμμα στη Χάρη Της
διδάξου από την εγκαρτέρηση
της γαλήνιας έκφρασης
αναζήτησε εντός σου τη φιλευσπλαχνία Της.
Προσευχήσου, ναι προσευχήσου!
Τη συντριβή σου μη ντραπείς
εμπρός Της Αχράντου Μητρός να ξεδιπλώσεις.
Είσαι μικρή, πολύ μικρή
μα πρόθυμη, έτοιμη
ταγμένη να υπηρετήσεις τη ζωή
να αποτινάξεις τη σκόνη από το Φως
να μοιραστείς το αντίδωρο
να πεις «Παναγιά μου»
εσύ ξέρεις, εσύ βλέπεις, εσύ μπορείς
μόνη  κι αν σε αφήσαμε
μπορείς… «συγχώρησέ μας»…!